Uta Ranke-Heinemann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uta Ranke-Heinemann

Uta Ranke-Heinemann (ur. 2 października 1927 w Essen) – profesor teologii, autorka książek. Jest córką Gustava Heinemanna, prezydenta Republiki Federalnej Niemiec w latach 1969–1974.

Życie[edytuj]

W latach 1947–1953 studiowała teologię na uniwersytetach oksfordzkim, bońskim, bazylejskim. Była uczennicą Rudolfa Bultmanna. Od 1953 roku, po przejściu na katolicyzm, studiowała teologię katolicką na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. W 1969, jako pierwsza kobieta na świecie, habilitowała się z teologii katolickiej. Wykładała później na różnych uczelniach. Jako pierwsza kobieta otrzymała w 1970 profesurę i katedrę teologii katolickiej na uniwersytetach w Duisburgu i Essen, gdzie wykładała Nowy Testament i starożytną historię Kościoła.

Za krytykę Kościoła katolickiego oraz zawężanie dziewictwa Marii wyłącznie do pojęcia czysto teologicznego i zaprzeczanie dogmatowi, że matka Jezusa pozostała także biologicznie dziewicą, została pozbawiona katedry. Było to typowe dla nurtu bultmanowskiego oddzielenie świata pojęć wiary od rzeczywistości historycznej. W 1987 objęła niezależną od Kościoła Katedrę Historii Religii.

W latach 80. i 90. podejmowała wiele krytycznych wobec Kościoła katolickiego dyskusji oraz ostro krytykowała jego stanowisko wobec małżeństw księży. Swoją krytyką pism Alberta Wielkiego doprowadziła do ostrego konfliktu z zakonem dominikanów.

W 1999 jako bezpartyjna kandydowała z ramienia PDS na stanowisko prezydenta Niemiec.

Autorka licznych publikacji i książek.

Poglądy[edytuj]

W swoich publikacjach wykazuje brak historycznej podstawy większości wydarzeń opisanych w Nowym Testamencie. Odrzuca, między innymi, ewangeliczne świadectwa o narodzeniu Jezusa Chrystusa, dokonywanych przez niego cudach, opis jego męki (w odróżnieniu od samego faktu ukrzyżowania, którego nie neguje), opowieści o pustym grobie.

Przedstawia pewne koncepcje, na przykład dziewictwo Marii z Nazaretu i obecność Piotra Apostoła w Rzymie, jako nieuzasadnione i szkodliwe. Przedkłada wartość nauki Jezusa nad jego czyny. Uważa, że oczyszczenie z nadnaturalnych historii nie przyniesie wierze uszczerbku, raczej ją uszlachetni. Zdecydowanie przeciwstawia się czynieniu ze śmierci i zmartwychwstania Jezusa fundamentu wiary. Twierdzi, że ta śmierć sama w sobie nie miała żadnej wartości, a chrześcijaństwo wykorzystało ją przede wszystkim do usprawiedliwiania rozmaicie pojętej przemocy.

Publikacje książkowe[edytuj]

  • Weisheit der Wüstenväter, 1958
  • Von christlicher Existenz, 1964
  • Das frühe Mönchtum, 1964
  • Antwort auf aktuelle Glaubensfragen, 1965
  • Der Protestantismus, 1965
  • Gedanken zu Sonntagsepisteln, 1967
  • Christentum für Gläubige und Ungläubige, 1968
  • Die sogenannte Mischehe, 1968
  • Eunuchen für das Himmelreich. Katholische Kirche und Sexualität, 1988
  • Widerworte, 1989
  • Nein und Amen. Anleitung zum Glaubenszweifel, 1992
  • Nein und Amen. Mein Abschied vom traditionellen Christentum, 2002

Przekłady na język polski:

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]