Przejdź do zawartości

Uzarzewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Uzarzewo
wieś
Ilustracja
Pałac Żychlińskich
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

poznański

Gmina

Swarzędz

Wysokość

85 m n.p.m. m n.p.m.

Liczba ludności (2025)

460

Strefa numeracyjna

61

Kod pocztowy

62-006[1]

Tablice rejestracyjne

PZ, POZ

SIMC

0595625

Położenie na mapie gminy Swarzędz
Mapa konturowa gminy Swarzędz, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Uzarzewo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Uzarzewo”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Uzarzewo”
Położenie na mapie powiatu poznańskiego
Mapa konturowa powiatu poznańskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Uzarzewo”
Ziemia52°27′08″N 17°07′29″E/52,452222 17,124722[2]
Jubileuszowe logo wsi Uzarzewo z okazji 720-lecia istnienia

Uzarzewo (dawn. niem. Talfeld[3]) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Swarzędz, nad Jeziorem Uzarzewskim i rzeką Cybiną.

Wieś szlachecka Urzazowo położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego[4]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie poznańskim.

Historia[5]

[edytuj | edytuj kod]

Średniowiecze i nowożytność

[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza lokacja wsi miała miejsce w sąsiedztwie wczesnośredniowiecznego grodziska z XIII wieku. W tym samym stuleciu nastąpiła ponowna lokacja wsi na prawie niemieckim, co wiązało się z przesunięciem zabudowań bliżej brzegu Jeziora Uzarzewskiego.

Najstarszym udokumentowanym właścicielem dóbr był biskup poznański Andrzej Zaremba Szymonowic, który w 1306 roku przekazał dziesięcinę z Uzarzewa kościołowi św. Małgorzaty na poznańskiej Śródce. Kolejnym właścicielem był wojewoda kaliski Beniamin (zamordowany z polecenia Macieja Borkowica). W kolejnych wiekach majątek często zmieniał właścicieli, należąc m.in. do rodów:

  • Górków i Gryżyńskich (XIV–XV w.)
  • Opalińskich i Potulickich (XV–XVI w.)
  • Iwińskich i Mielżyńskich (XVI–XVII w.)
  • Morawskich i Zdunowskich (XVII–XVIII w.)
  • Napruszewskich i Działyńskich (XVIII w.)
  • Kurcewskich (przełom XVIII i XIX w.)

W skład historycznego majątku ziemskiego wchodziły: wieś, dwór z folwarkiem, kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, plebania, młyn wodny na Cybinie, Olędry (zwane Katarzynkami lub „Rajskiem”), folwark Święcinek, karczma „Zjawieniec” oraz kolonia Uzarzewo, powstała w wyniku pruskiej regulacji i uwłaszczenia chłopów w latach 1831–1840.

XIX i XX wiek

[edytuj | edytuj kod]

W 1827 roku dobra uzarzewskie nabyli na licytacji (subhastacji) Józef Otto Lipski i Anna z Kraszkowskich. W 1855 roku, poprzez małżeństwo Zenobii Lipskiej z Józefem Żychlińskim (herbu Szeliga), majątek przeszedł w ręce rodziny Żychlińskich, którzy zarządzali nim przez kolejne 90 lat. Ostatnim prywatnym właścicielem dóbr do 1945 roku był Józef Żychliński (1886–1969).

W 1913 roku majątek obejmował obszar 901 hektarów. Po II wojnie światowej dobra zostały upaństwowione – początkowo przekazano je w użytkowanie Polskim Kolejom Państwowym, a następnie utworzono tu Państwowe Gospodarstwo Rolne (PGR), podlegające m.in. pod kombinaty w Pomarzanowicach i Owińskach.

Po transformacji ustrojowej w 1990 roku gruntami zarządzała Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa (później ANR). Areał o powierzchni ok. 800 ha wraz z folwarkiem został wówczas wydzierżawiony spółce pracowniczej.

Zabytki i atrakcje turystyczne

[edytuj | edytuj kod]
Kościół św. Michała Archanioła w Uzarzewie

Grodzisko

[edytuj | edytuj kod]

Na wschodniej skarpie jaru pod Uzarzewem znajdują się pozostałości XIII-wiecznego stożkowatego gródka mieszkalno-obronnego, który strzegł przeprawy przez dolinę Cybiny. Do czasów współczesnych zachował się prostokątny kopiec o wysokości ok. 5 metrów, otoczony suchą fosą oraz czytelnymi reliktami wału obronnego. Pierwotnie na majdanie wznosiła się drewniana wieża oblepiona gliną.

Zespół pałacowy Żychlińskich z poł. XIX wieku

Obecny budynek mieszkalny wzniesiono w latach 1860–1865 w miejscu dawnego drewnianego dworu. Budulec (częściowo pochodzący z rozebranej kaplicy św. Katarzyny na Rajsku) zaczął gromadzić w 1840 roku Józef Otto Lipski. Projekt budynku przypisuje się architektom z kręgu Stanisława Hebanowskiego. Pod koniec XIX lub na początku XX wieku obiekt rozbudowano, m.in. o trójkondygnacyjną wieżę od strony południowej.

Architektonicznie budynek reprezentuje typ neorenesansowej willi włoskiej (analogiczne obiekty z tego okresu znajdują się w Dusinie, Biezdrowie, Gorzyczkach i Biedrusku). Jest to obiekt piętrowy, nakryty płaskim dachem, z płytkim ryzalitem w części centralnej zwieńczonym attyką.

Po 1945 roku w pałacu mieściły się biura PGR oraz mieszkania pracownicze. W pałacu i zabudowaniach pałacowych od 1977 roku mieści się Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie (oddział Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie). Multimedia w Wikimedia Commons.

Park pałacowy

Wokół pałacu rozciąga się park krajobrazowy w stylu angielskim o powierzchni 6,5 ha. Jego ostateczny kształt nadał pod koniec XIX wieku architekt zieleni August Denizot, który wkomponował nowe nasadzenia w istniejący stary drzewostan. Na terenie parku znajdują się stawy połączone strumieniem.

Kościół św. Michała Archanioła w Uzarzewie wraz z plebanią z poł. XIX wieku. Multimedia w Wikmedia Commons.

We wsi znajduje się również budynek dawnej Szkoły Podstawowej oraz zabudowania Gospodarstwa Rolnego Skarbu Państwa (dawnego Państwowego Gospodarstwa Rolnego).

Urodzeni w Uzarzewie

[edytuj | edytuj kod]

Liczba ludności[7]

[edytuj | edytuj kod]
Rok Liczba ludności
2018 526
2019 534
2020 525
2021 508
2022 502
2023 493
2024 481
2025 460

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 1328 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  2. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 143426.
  3. Jürgen Frantz, Kreis Posen-Ost | AGOFF [online], 5 maja 2015 [dostęp 2026-07-05] (niem.).
  4. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, Wielkopolska t. I, Warszawa 1883, s. 41.
  5. Antoni Kobza, Swarzędzki alfabet historyczny Antoniego Kobzy [online], swarzedz.pl [dostęp 2026-06-11] (pol.).
  6. Aleksander Woźny - Wielkopolscy Księża od XVIII do XX wieku [online], www.wtg-gniazdo.org [dostęp 2025-12-12].
  7. Swarzędz z coraz mniejszą liczbą mieszkańców! – Tygodnik i Portal Swarzędzki [online], 17 lutego 2026 [dostęp 2026-02-19].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]