Víctor Púa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Víctor Púa
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1956
Paso de los Toros, Urugwaj
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Klub brak
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1970–1974 Liverpool Montevideo
1975 Colón Montevideo
1976–1977 Bella Vista Montevideo
1978–1981 Defensor Sporting Montevideo
1982 Olimpia Asunción
1983 Defensor Sporting Montevideo
1984 Rampla Juniors Montevideo
1985 River Plate Montevideo
1986 Bella Vista Montevideo
1987 Deportivo Mandiyú Corrientes
1988 Sportivo Italiano Buenos Aires
1989 Cerrito Montevideo
Kariera trenerska
Lata Klub
1990–1993 River Plate Montevideo
1994–1997 Urugwaj U-17 i U-21
1997–1999 Urugwaj
1999–2001 Urugwaj, asystent
2001–2002 Urugwaj
2004 Rosario Central
2007–2009 Peñarol Montevideo, działacz
2009 Peñarol Montevideo (tymczasowo)
Dorobek medalowy
reprezentacja Urugwaju (trener)
Srebro
Copa América Paragwaj 1999

Víctor Haroldo Púa Sosa (ur. 31 marca 1956 w Paso de los Toros) – urugwajski piłkarz, a obecnie trener.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jest wychowankiem klubu Liverpool Montevideo. Przez całe lata 70. grywał w zespołach z Montevideo, chociaż nigdy nie był zawodnikiem żadnego z najbardziej utytułowanych, Nacionalu i Peñarolu. Później próbował także swoich sił w drużynach zagranicznych: z Paragwaju (mistrzostwo tego kraju z Olimpią Asunción) i Argentyny.

Nigdy nie zagrał w dorosłej reprezentacji, jednak zaliczył kilka występów w kadrze U-20. Jako jeden ze starszych graczy znalazł się w składzie reprezentacji młodzieżowej, prowadzonej wówczas przez Óscara Tabáreza, która zdobyła złoty medal podczas igrzysk panamerykańskich w 1983[1].

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

1990–1993: praca w klubie[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową rozpoczął na początku lat 90. w River Plate Montevideo. Już w pierwszym sezonie zanotował spadek do II ligi, jednak mimo to nie stracił stanowiska. Pracował w River Plate jeszcze przez trzy sezony; w drugim wywalczył awans do ekstraklasy, a w kolejnym – jako beniaminek ligi – jego drużyna sięgnęła po wicemistrzostwo kraju. Do dziś jest to największe osiągnięcie w historii tego klubu.

1993–1997: w reprezentacji juniorskiej i młodzieżowej[edytuj | edytuj kod]

W 1993 zrezygnował nie tylko z pracy w River Plate, ale w ogóle z zajęć w piłce klubowej; został pracownikiem Urugwajskiego Związku Piłki Nożnej i jako selekcjoner reprezentacji juniorskiej i młodzieżowej rozpoczął nowy etap w swojej szkoleniowej karierze. Spełnieniem jego pracy w tym charakterze były młodzieżowe Mistrzostwa Świata 1997, na których jego podopieczni – po ograniu rówieśników z Belgii, Malezji, Stanów Zjednoczonych, Francji i Ghany – zdobyli srebrny medal. W meczu finałowym ulegli 1:2 Argentynie, w której składzie grali wówczas m.in. Walter Samuel, Esteban Cambiasso, Juan Román Riquelme i Leo Franco. W drużynie Urugwaju wystąpili natomiast inni przyszli reprezentanci kraju, m.in. Marcelo Zalayeta, Gustavo Munúa, Fabián Héctor Carini, Pablo García, Christian Callejas, Mario Regueiro, Alejandro Lembo, Nicolás Olivera i Fabián Coelho[potrzebny przypis]. Kilku z nich (Munúa, Carini, Lembo, Regueiro i Olivera) pięć lat później wzięło udział w Mundialu 2002.

Dwa lata później Púa ponownie poprowadził reprezentację U-20 na młodzieżowych mistrzostwach świata. Tym razem jego podopieczni (m.in. Diego Pérez i Diego Forlán) zajęli czwarte miejsce; w fazie pucharowej pokonali Paragwaj i Brazylię, ale w półfinale nie sprostali Japończykom. W meczu o trzeciej miejsce ulegli 0:1 Mali.

1997–2002: w reprezentacji seniorów[edytuj | edytuj kod]

Kilka tygodni po pierwszym sukcesie (młodzieżowe wicemistrzostwo świata) Púa zastąpił Roque Máspoliego na stanowisku selekcjonera dorosłej kadry. Pierwszym wyzwaniem, przed jakim stanął, był udział w Puchar Konfederacji 1997, na którym Urugwajczycy startowali jako mistrzowie Ameryki Południowej z 1995. Po zwycięstwach ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, Czechami i RPA wygrali grupę, a w drugiej rundzie przegrali po dogrywce z Australią. W meczu o trzecie miejsce ulegli Czechom.

Dwa lata później stanęli przed poważniejszym i bardziej prestiżowym zadaniem: Copa América 1999. Urugwaj doszedł do finału, w którym przegrał 0:3 z Brazylią, a selekcjoner coraz częściej stawiał na swoich dawnych podopiecznych z kadry młodzieżowej. To on wprowadził do dorosłej kadry Cariniego, Coelho, Zalayetę, Inti Podestę, Lembo i Callejasa; wszyscy oni byli członkami drużyny, która zdobyła wicemistrzostwo Ameryki Południowej.

Mimo dużych osiągnięć w pracy z dorosłą kadrą po Copa América działacze Urugwajskiego Związku Piłki Nożnej postanowili na stanowisku selekcjonera zatrudnić bardziej znanego Argentyńczyka Daniela Passarellę; Púa natomiast został jego asystentem. Jednak w połowie eliminacji do Mundialu 2002 Passarella ogłosił, że rezygnuje z pracy z reprezentacją; zdaniem niektórych komentatorów nie wierzył w awans do turnieju, inni zaś twierdzili, że nie potrafił porozumieć się z szefami związku co do zwolnień zawodników na dłuższe zgrupowania kadry[2]. W lutym 2001 stanowisko selekcjonera objął ponownie Púa.

Urugwajczyk dokończył eliminacje; jego drużyna zajęła piąte miejsce i o awans do mundialu musiała walczyć w barażach interkontynentalnych z Australią. Po zwycięstwie w dwumeczu (0:1 i 3:0) po raz pierwszy od dwunastu lat Urugwaj mógł przygotowywać się do udziału w mistrzostwach świata. Na samym turnieju podopieczni Púy nie wyszli z grupy; zanotowali jedną porażkę (1:2 z Danią) oraz dwa remisy (0:0 z mistrzami świata Francuzami i 3:3 z Senegalem). Dużo kontrowersji wzbudził szczególnie ten ostatni mecz: sędzia najpierw niesłusznie podyktował rzut karny dla Senegalczyków, a następnie uznał im gola strzelonego ze spalonego[3]. Niezależnie od pomyłek arbitra selekcjonera Urugwaju krytykowano za trzymanie na ławce Diego Forlána, wówczas gracza Manchesteru United, oraz stawianie na wyeksploatowanych i nieskutecznych zawodników (napastnicy Dario Silva i Sebastian Abreu oraz prawy obrońca Gustavo Méndez)[4]. Po mundialu Púa został zastąpiony przez tymczasowego selekcjonera Jorge da Silvę, którego kilka miesięcy później zmienił Juan Ramón Carrasco.

2004–2009: powrót do piłki klubowej i młodzieżowej[edytuj | edytuj kod]

Do pracy szkoleniowej powrócił dopiero w 2004; został trenerem argentyńskiego Rosario Central, jednak zrezygnował już po dwu meczach z powodu różnicy zdań z zarządem klubu oraz porażki ligowej z Newell’s Old Boys.

Trzy lata później znalazł zatrudnienie w Peñarolu Montevideo. Był dyrektorem odpowiedzialnym za sprawy juniorów i młodzieży, a także w 2009 tymczasowo prowadził pierwszą drużynę. Kontrakt z Peñarolem rozwiązał w 2009.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Kariera piłkarska


Kariera szkoleniowa


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. RSSSF: Przebieg eliminacji i turnieju oraz kadry wszystkich drużyn (Dostęp 18 lipca 2010).
  2. Zob. Urugwaj, w: „Mistrzostwa Świata 2002. Biblioteczka Piłki Nożnej”, s. 24–25.
  3. Zob. relacja z tego meczu: „Piłka Nożna” nr 25, 18 czerwca 2002, s. 18.
  4. Takie zarzuty selekcjonerowi postawił Leszek Orłowski w artykule Ciemne strony finalistów XVII MŚ, „Piłka Nożna” nr 25, 18 czerwca 2002, s. 13.