VB-1 Azon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
VB-1 Azon
VB-1 Azon 1 (ORDATA).jpg
Państwo  Stany Zjednoczone
Typ burząca bomba kierowana
Dane techniczne
Długość 477 mm
Masa ok. 600 kg
Masa mat. wybuchowego ok. 255 kg

VB-1 Azon - amerykańska swobodnie spadająca bomba lotnicza kierowana radiowo z okresu II wojny światowej. Pierwsza wprowadzona do użytku amerykańska bomba kierowana.

Bomba VB-1 powstała poprzez wyposażenie bomby burzącej AN-M65 wagomiaru 1000 funtów w pojemnik mieszczący system kierowania mocowany w miejscu statecznika. Zasobnik oprócz aparatury radiowej odbierającej sygnały z nosiciela i przekazującej je do sterów mieścił lampę umożliwiającą bombardierowi obserwację spadającej bomby. Do zasobnika z aparaturą przymocowane były cztery stateczniki, których ruchome końce umożliwiały sterowanie bombą. Bomba mogła być kierowana tylko w kierunku (stąd nazwa pochodząca od słów azimuth only). Po wycelowaniu przy pomocy celownika bombardierskiego Norden bomba była zrzucana z samolotu, a następnie bombardier obserwując lampę bomby korygował kierunek opadania bomby.

W bombie zainstalowano trzy urządzenia żyroskopowe stabilizujące jej lot. Na ogonie bomby umieszczano flarę o mocy 600.000 kandeli ułatwiającą śledzenie jej lotu. Bateria zasilająca odbiornik radiowy o mocy 25 W i żyroskopy miała zapas energii na około trzech minut, co w zupełności wystarczało na kierowaniem lotem bomby zrzuconej z wysokości ponad 15000 stóp. Sekcja kierowania ważyła tylko 96 funtów, jednak ze względu na jej wymiary bomby musiały być montowane na wyrzutnikach bombowych dla większych bomb 2000 funtowych. W samolocie B-24 Liberator ograniczało to liczbę bomb do 4, okazjonalnie przenoszono jednak nawet 5 lub 6[1].

Przy zrzucie z wysokości 4000 m bomby trafiały w prostokąt o wymiarach 6x60 m. Z tego powodu VB-1 nadawała się najlepiej do atakowania wąskich i długich celów takich jak mosty czy zapory wodne. Wadą była konieczność utrzymywania przez 30 s po zrzucie prostoliniowego lotu przez nosiciela bomby co zwiększało ryzyko zestrzelenia.

Pierwsza eskadra United States Army Air Forces wyposażona w samoloty Consolidated B-24 Liberator przystosowane do przenoszenia bomb VB-1 została włączona do 15 Armii Powietrznej USAAF. Pierwsze bomby zostały użyte do niszczenia w marcu 1944 roku celów we Włoszech. Później przy ich użyciu zniszczono rumuńskie śluzy na Dunaju oraz wiadukt Aviso na południu przełęczy Brenner. Druga eskadra specjalnie wyposażonych Liberatorów działała w ramach 8 Armii Powietrznej USAAF. Jej zadaniem było zwalczanie infrastruktury transportowej na terenie Francji. Zniszczyła ona most w Tours, uszkodziła siedem innych, oraz zniszczyła kilka śluz. Trzecia eskadra samolotów przystosowanych do przenoszenia bomb Azon została skierowana do Azji Południowo-Wschodniej. Zniszczyła ona ok. 150 mostów znajdujących się na terenie Birmy, najsłynniejszym celem zniszczonym przez bomby Azon był Most 272 - "Most na rzece Kwai".

Doświadczenia bojowe wykazały, ze cele zostały trafione przez 25% zrzuconych bomb Azon. Ze zrzuconych bomb niekierowanych trafiło 1,7%. Pomimo tego bomby te nie cieszyły się popularnością wśród załóg bombowców ze względu na konieczność zachowania prostoliniowego lotu po zrzucie bomby.

Pozostałe w magazynach po zakończeniu II wojny światowej bomby VB-1 zostały użyte podczas wojny koreańskiej.

Przypisy[edytuj]

  1. 458th Bombardment Group (H), 458th Bombardment Group (H) [dostęp 2016-05-28].

Bibliografia[edytuj]