Valerio Zurlini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Valerio Zurlini
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1926
Bolonia
Data i miejsce śmierci 26 października 1982
Werona
Zawód reżyser, scenarzysta
Lata aktywności 1944-1976

Valerio Zurlini (ur. 19 marca 1926 w Bolonii, zm. 26 października 1982 w Weronie) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zaczął pracę w teatrze jeszcze podczas studiów prawniczych w Rzymie. W 1943 r. dołączył do antyfaszystowskiego ruchu oporu, wstąpił też w szeregi Włoskiej Partii Komunistycznej. W okresie tużpowojennym tworzył krótkometrażowe filmy dokumentalne. W 1954 r. zadebiutował w fabule jedyną w swoim dorobku komedią pt. Dziewczęta z Florencji.

Sukces odniósł w latach 60. wraz z filmami Dziewczyna z walizką (1961) i Kronika rodzinna (1962). W pierwszym z nich wystąpiła wschodząca wtedy gwiazda Claudia Cardinale oraz Jacques Perrin, ulubiony aktor Zurliniego. Drugi zaś film, w którym główną rolę zagrał Marcello Mastroianni, przyniósł reżyserowi główną nagrodę Złotego Lwa na MFF w Wenecji.

Zurlini zasłynął jako kongenialny adaptator literatury włoskiej. Kanwą filmów Dziewczęta z Florencji i Kronika rodzinna były utwory Vasco Pratoliniego. Jednakże największym osiągnięciem Zurliniego była Pustynia Tatarów (1976), zrealizowana na podstawie słynnej powieści Dino Buzzatiego. Adaptacja ta przyniosła Zurliniemu m.in. nagrodę włoskiego przemysłu filmowego David di Donatello dla najlepszego reżysera.

Ostatnie lata życia Zurlini spędził wykładając na rzymskiej uczelni filmowej Centro Sperimentale di Cinematografia. 26 października 1982 popełnił samobójstwo w Weronie.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

reżyser[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]