Valkyrjen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Valkyrjen
Ilustracja
„Valkyrjen” w 1900 roku
Klasa niszczyciel
Historia
Stocznia Schichau, Elbląg Cesarstwo Niemieckie
Położenie stępki 1895
Wodowanie 1896
 Norweska KMW
Wejście do służby 1896
Wycofanie ze służby 1922
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 375 ton
pełna: 415 ton
Długość całkowita: 59,4 metra
57,98 metra między pionami
Szerokość 7,42 metra
Zanurzenie maksymalne: 2,59 metra
Materiał kadłuba stal
Napęd
2 maszyny parowe o łącznej mocy 3300 KM
2 kotły, 2 śruby
Prędkość 23 węzły
Zasięg 3800 Mm przy prędkości 10 węzłów
Uzbrojenie
2 działa kal. 76 mm (2 x I)
4 działka kal. 37 mm (4 x I)
Wyrzutnie torpedowe 2 × 450 mm (2 x I)
Załoga 59

Valkyrjennorweski niszczyciel z końca XIX wieku, pierwszy okręt tej klasy w norweskiej marynarce. Jednostka została zwodowana w 1896 roku w niemieckiej stoczni Schichau w Elblągu i w tym samym roku weszła w skład Królewskiej Norweskiej Marynarki Wojennej. Niszczyciel został wycofany ze służby w 1922 roku i złomowany w roku następnym.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie XIX i XX wieku we wielu flotach pojawiły się okręty przeznaczone do zwalczania torpedowców, zwane początkowo kontrtorpedowcami, a następnie niszczycielami[1]. Pierwszą norweską jednostką tej klasy był zamówiony w niemieckiej stoczni Schichau „Valkyrjen”, którego projekt powstał na bazie torpedowców dywizjonowych (niem. Divisionstorpedoboote) typu D[2].

„Valkyrjen” zbudowany został w stoczni Schichau w Elblągu[2][3]. Stępkę okrętu położono w 1895 roku, a zwodowany został w 1896 roku[2][4]. Fundusze na budowę jednostki pochodziły ze zbiórki przeprowadzonej wśród norweskich kobiet[1][5]. Nazwa okrętu nawiązywała do pochodzących z mitologii germańskiej walkirii[1].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręt był niszczycielem o długości całkowitej 59,4 metra (57,98 metra między pionami), szerokości 7,42 metra i maksymalnym zanurzeniu 2,59 metra[2][4]. Wyporność normalna wynosiła 375 ton, zaś pełna 415 ton[2][4][5]. Jednostka napędzana była przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 3300 KM, do których parę dostarczały dwa kotły Thornycroft[4][6]. Prędkość maksymalna napędzanego dwoma śrubami okrętu wynosiła 23 węzły[2][6]. Okręt zabierał zapas 88 ton węgla, co zapewniało zasięg 3800 Mm przy prędkości 10 węzłów[2][4].

Na uzbrojenie artyleryjskie jednostki składały się dwa pojedyncze 12-funtowe działa kalibru 76 mm L/40 Armstrong N oraz cztery pojedyncze 1-funtowe działka kalibru 37 mm L/45 Hotchkiss[2][4]. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie kalibru 450 mm[2][6].

Załoga okrętu składała się z 59 oficerów, podoficerów i marynarzy[2][6].

Służba[edytuj | edytuj kod]

„Valkyrjen” został przyjęty w skład Królewskiej Marynarki Wojennej w 1896 roku[4]. Podczas I wojny światowej niszczyciel był już przestarzały[4]. Okręt wycofano ze składu floty w 1922 roku[1][5]. Jednostka została złomowana w 1923 roku[1][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik (red.). London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.)
  • Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. Robert Gardiner, Randal Gray (red.). London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. Robert Gardiner, Roger Chesneau (red.). London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.)
  • Ivan Gogin: VALKYRJEN destroyer (1896) (ang.). Navypedia. [dostęp 2021-12-17].
  • Rafał Kaczmarek. Pierwsze norweskie niszczyciele. „Okręty Wojenne”. Nr 11, 1994. Wydawnictwo Okręty Wojenne, Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X. 
  • The Naval Annual, 1900. J. Leyland (red.). Portsmouth: J. Griffin and Co., 1900. (ang.)