Valle de los Ingenios

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Trinidad i Valle de los Ingeniosa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Valle de los Ingenios2.jpg
Kraj  Kuba
Typ kulturowe
Spełniane kryterium IV, V
Numer ref. 460
Regionb Ameryka Łacińska i Karaiby
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1988
na 12. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Kuby
Mapa lokalizacyjna Kuby
Valle de los Ingenios
Valle de los Ingenios
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Valle de los Ingenios
Valle de los Ingenios
Ziemia 21°50′29″N 79°51′59″W/21,841389 -79,866389

Valle de los Ingenios (pol. Dolina Cukrowni) - historyczny region uprawy trzciny cukrowej w południowej części Kuby, w 1988 roku wpisany wraz z pobliskim miastem Trinidad na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W czasie największego rozkwitu działały tu 43 zakłady produkcji cukru. W pierwszej połowie XIX wieku nastąpił gwałtowny spadek cen, co doprowadziło do załamanie się rynku i upadku regionu. Właśnie wtedy położona około 50 km na północny zachód miejscowość Cienfuegos zasiedlona została przez osadników zbiegłych z objętej rewolucją niewolników, francuskiej kolonii Haiti i szybko wyrosła na centrum handlowe środkowej Kuby. Sytuację pogorszyła blokada kontynentalna, narzucona Hiszpanii przez Napoleona w 1806 roku, która skutecznie zablokowała eksport cukru do Wielkiej Brytanii, jednego z głównych odbiorców "białego złota". Ubocznym skutkiem tego wydarzenia było rozpowszechnienie sposobu otrzymywania cukru z buraków w Europie. Obronną ręką z recesji wyszły jedynie najwydajniejsze zakłady, zlokalizowane w centralnej części kraju.

W Valle de los Ingenios zachowały się dawne rezydencje plantatorów i inne pozostałości po majątkach baronów cukrowych. Jedną z najokazalszych i najlepiej zachowanych jest pałac Manaca Iznaga i pobliska 45-metrowa dzwonnica zbudowana w 1816 przez właściciela Alejo Maria Iznaga y Borrell, z której nadzorcy obserwowali pracę niewolników. Dzwon zawieszony pod dachem oznajmiał początek i koniec pracy niewolników, jak również czas modlitwy porannej, południowej i popołudniowej. Bicie dzwonu sygnalizowało też pożar lub ucieczkę niewolników. Wysokość i okazałość wieży manifestowała władzę Iznagi nad jego niewolnikami, oraz jego pozycję w lokalnej społeczności i pośród innych posiadaczy cukrowni. W chwili budowy była najwyższą budowlą na Kubie, nadal pozostaje najwyższą spośród wybudowanych wież tego rodzaju. Wielki dzwon obecnie znajduje się u stóp wieży.

Galeria[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Kuba, seria: Podróże marzeń, Mediaprofit, Warszawa 2005, ISBN 83-60174-11-3, str. 257