Van Cliburn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Van Cliburn
Ilustracja
Van Cliburn (1966)
Imię i nazwisko Harvey Lavan "Van" Cliburn, Jr.
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1934
Shreveport
Data i miejsce śmierci 27 lutego 2013
Fort Worth
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Narodowy Medal Sztuki (USA)

Harvey Lavan "Van" Cliburn, Jr. (ur. 12 lipca 1934 w Shreveport; zm. 27 lutego 2013 w Fort Worth) – amerykański pianista, zwycięzca pierwszego Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Piotra Czajkowskiego (1958).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Gry na fortepianie uczył się od trzeciego roku życia. W wieku 12 lat po raz pierwszy wystąpił z orkiestrą. W 1951 ukończył Kilgore High School, po czym rozpoczął studia w Juilliard School. W 1954 osiągnął swój pierwszy znaczący sukces, gdy zwyciężył w Konkursie Muzycznym im. Leventrittego. Dzięki wygranej zaczął być zapraszany na występy przez liczne amerykańskie orkiestry (m.in. Cleveland Orchestra i Filharmonię Nowojorską).

Światowa kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1958 zwyciężył w pierwszej edycji Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Szczególny entuzjazm wzbudziła jego interpretacja I Koncertu fortepianowego Czajkowskiego. Sukces amerykańskiego pianisty w radzieckim konkursie był dużym zaskoczeniem w związku z trwającą zimną wojną.

Po powrocie do kraju Cliburn został uhonorowany paradą w Nowym Jorku, a tygodnik Time umieścił jego zdjęcie na okładce z dopiskiem "Teksańczyk, który podbił Rosję". W 1962 zorganizowano pierwszą edycję Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Van Cliburna. Sam Cliburn koncertował w najważniejszych Filharmoniach w Ameryce i Europie. Wielokrotnie powracał też do Związku Radzieckiego. W trakcie swojej kariery wystąpił przed wszystkimi prezydentami USA od Dwighta Eisenhowera do Baracka Obamy[1].

Późniejsze lata[edytuj | edytuj kod]

W 1978 na dziesięć lat wycofał się z działalności artystycznej. Powrócił w 1987, aby dać koncert dla Ronalda Reagana i Michaiła Gorbaczowa. Później wystąpił m.in. z okazji 100. rocznicy otwarcia Carnegie Hall. W trakcie swojej kariery otrzymał wiele prestiżowych nagród, m.in. Medal Wolności (2003), Grammy Lifetime Achievement Award (2004), National Medal of Arts (2010) i ponad 20 doktoratów honoris causa.

Zmarł 27 lutego 2013 z powodu choroby nowotworowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pianist Van Cliburn honored with the National Medal of Arts (ang.). mcclatchydc.com. [dostęp 2014-05-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]