Verticillium albo-atrum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Verticillium albo-atrum
Ilustracja
Konidiofory i konidia Verticillium sp.
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa Sordariomycetes
Rząd incertae sedis
Rodzina Plectosphaerellaceae
Rodzaj Verticillium
Gatunek Verticullium albo-atrum
Nazwa systematyczna
Verticillium dahliae Reinke & Berthold
Zerselg. d. Kartoff. 1: 75 (1879)
Rabarbar porażony przez werticilliozę

Verticillium albo-atrum Reinke & Berthold – gatunek grzybów należący do klasy Sordariomycetes[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Verticillium, Plectosphaerellaceae, Incertae sedis, Hypocreomycetidae, Sordariomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Synonimy[2]:

  • Verticillium albo-atrum var. caespitosum Wollenw. 1929
  • Verticillium albo-atrum var. tuberosum Rudolphi

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Hodowany w temperaturze 23° C na agarze z dekstrozą ziemniaczaną i na agarze słodowym rośnie szybko i tworzy kłączkowatą grzybnię, początkowo o białej, potem śmietankowej barwie. Po 2-3 tygodniach zmienia barwę na brązowo-czarną w wyniku wytwarzania w starszych koloniach grubościennej grzybni przetrwalnikowej. Konidiofory liczne, mniej lub bardziej wyprostowane, bezbarwne, spiralnie rozgałęzione. Na każdej gałązce końcowej znajdują się 2-4 fialidy, które wtórnie rozgałęziają się. Charakterystyczne jest zaciemnienie podstawy fialid, gdy patogen rozwija się na tkankach roślinnych. Fialidy są zróżnicowanej wielkości, najczęściej mają długość 20–30 (50) μm i grubość 1,5–3 μm. Konidia powstają pojedynczo na wierzchołkach fialid. Mają kształt od elipsoidalnego do półcylindrycznego, są bezbarwne, nieseptowane lub z jedną przegrodą. Rozmiar 3,5–10,5 (12,5) × 4–2 μm[3].

Grzybnia przetrwalnikowa ciemnobrązowa, czarniawa, ale czasami bezbarwna w niektórych miejscach. Jest regularnie septowana, o szerokości 3–7 μm, a odcinki między przegrodami są w środkowej części nabrzmiałe, tak, że mają beczułkowaty kształt. Brak chlamydospor i mikrosklerocjów. Przy dłuższej hodowli na pożywkach agarowych grzybnia przestaje się rozrastać[3].

Strzępki są septowane, komórki jednojądrowe, haploidalne. Teleomorfa nie jest znana[4].

Występowanie i siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Jest szeroko rozprzestrzeniony na kuli ziemskiej, głównie na obszarach o klimacie umiarkowanym i subtropikalnym. W tropikach spotykany jest bardzo rzadko[3].

Pasożyt i saprotrof roślin. Jest polifagiem i występuje na bardzo licznych gatunkach roślin, zarówno drzewiastych, jak i zielnych. Wywołuje u nich chorobę ogólnie nazywaną werticiliozą. Niektórym z wericilioz nadano odrębne własne nazwy, np. werticilioza drzew i krzewów owocowych, werticilioza drzew liściastych, werticilioza truskawki, werticilioza ziemniaka[5][6][7]. Werticiliozy te wywoływane są przez kilka gatunków z rodzaju Verticillium, głównie V. dahliae. V. albo-atrum i Verticillium tricorpus[8].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Często Verticillium albo-atrum mylony był z Verticillium dahliae. Odróżnia się od niego brakiem mikrosklerocjów, ciemno zabarwioną grzybnią przetrwalnikową oraz mniejszą wytrzymałością na wysokie temperatury (przestaje rosnąć przy temperaturze 30° C, przy której V. dahliae jeszcze rośnie)[3]. Verticillium tricorpus odróżnia się pomarańczową grzybnią oraz wytwarzaniem wszystkich form przetrwalnikowych: grzybni przetrwalnikowej, chlamydospor i mikrosklerocjów[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2016-11-29].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2016-11-29].
  3. a b c d Mycobank. - Verticillium dahliae. [dostęp 2016-11-29].
  4. NC State University. - Verticillium dahliae. [dostęp 2016-11-29].
  5. Karol Manka: Fitopatologia leśna. Warszawa: PWRiL, 2005. ISBN 83-09-01793-6.
  6. Marek Grabowski: Choroby drzew owocowych. Kraków: Wyd. Plantpress, 1999. ISBN 83-85982-28-0.
  7. Zofia Fiedorow, Barbara Gołębniak, Zbigniew Weber: Choroby roślin rolniczych. Poznań: Wyd. AR Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, 2008. ISBN 978-83-7160-468-3.
  8. a b Joanna Marcinkowska: Oznaczanie rodzajów grzybów sensu lato ważnych w fitopatologii. Warszawa: PWRiL, 2012. ISBN 978-83-09-01048-7.
 NOTOC