Przejdź do zawartości

Viktor Orbán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Viktor Orbán
Ilustracja
Viktor Orbán (2024)
Pełne imię i nazwisko

Viktor Mihály Orbán

Data i miejsce urodzenia

31 maja 1963
Alcsútdoboz

Premier Węgier
Okres

od 29 maja 2010

Przynależność polityczna

Fidesz

Poprzednik

Gordon Bajnai

Premier Węgier
Okres

od 6 lipca 1998
do 27 maja 2002

Przynależność polityczna

Fidesz

Poprzednik

Gyula Horn

Następca

Péter Medgyessy

podpis
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Wielki Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa) Order 8 Września Order Republiki Serbii I klasy Order „Przyjaźń” (Kazachstan) Łańcuch Orderu Republiki Serbskiej Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy (Serbia) Najwyższy Order Świata Turkijskiego
George W. Bush i Viktor Orbán, 2001
Mike Pompeo i Viktor Orbán, 2019
Viktor Orbán i Władimir Putin, 2016
Jarosław Kaczyński i Viktor Orbán, 2017

Viktor Mihály Orbán[1] (wym. [ˈviktor ˈmiha:j ˈorba:n]; ur. 31 maja 1963 w m. Alcsútdoboz(inne języki)[2][3]) – węgierski polityk i prawnik, od 1990 poseł do Zgromadzenia Narodowego (dziewięciu kolejnych kadencji), przewodniczący Fideszu (w latach 1993–2000 i od 2003), premier Węgier w latach 1998–2002 i od 2010. Najdłużej urzędujący premier w historii Węgier[4].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i początki działalności politycznej

[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w miejscowościach Alcsútdoboz i Felcsút[5]. W 1977 wraz z rodziną przeprowadził się do Székesfehérváru[6]. W 1987 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Loránda Eötvösa. Napisał pracę magisterską poświęconą ruchowi społecznemu wewnątrz systemu politycznego na przykładzie Polski[7][8]. W latach 1989–1990 studiował brytyjską filozofię polityczną w Pembroke College na Uniwersytecie Oksfordzkim jako stypendysta fundacji założonej przez George’a Sorosa[9]. W 1988 znalazł się wśród założycieli Związku Młodych Demokratów (Fidesz). Był uczestnikiem rozmów trójkątnego stołu.

16 czerwca 1989 w czasie pogrzebu liderów powstania węgierskiego z 1956 wygłosił przemówienie na placu Bohaterów w Budapeszcie, w którym oddal hołd przywódcom powstania, a także zażądał wycofania z Węgier żołnierzy Armii Radzieckiej i przeprowadzenia wolnych wyborów[10]. Wydarzenie to było transmitowane na żywo w telewizji, co przyczyniło się zyskania przez Viktora Orbána rozpoznawalności. Przemówienie spotkało się z mieszanymi reakcjami; wielu Węgrów i obserwatorów międzynarodowych uznało je za odważne i inspirujące, jednak niektórzy członkowie opozycji krytykowali polityka, zarzucając mu radykalizm i brak odpowiedzialności[11].

Działalność parlamentarna i partyjna

[edytuj | edytuj kod]

W pierwszych wolnych wyborach w 1990 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach w 1994, 1998, 2002, 2006, 2010, 2014[12], 2018[13] i 2022[14].

W 1993 po raz pierwszy został przewodniczącym Fideszu (wcześniej partia posiadała kolegialne kierownictwo). Ugrupowaniem tym kierował do 2000. Ponownie stanął na jego czele w 2003[15]. Fidesz pod jego kierownictwem przeszedł ewolucję od ugrupowania liberalnego do partii konserwatywnej.

Premier (1998–2002)

[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2002 sprawował funkcję premiera, stojąc na czele centroprawicowego rządu koalicyjnego. Za jego rządów Węgry przystąpiły do NATO, prowadzono również negocjacje nad członkostwem w Unii Europejskiej. Ożywieniu uległy stosunki w ramach Grupy Wyszehradzkiej, jednak na przełomie 2001 i 2002 zostały one praktycznie zamrożone ze względu na spór węgiersko-słowacki o prawa mniejszości węgierskiej oraz dekrety Edvarda Beneša[16]. Podczas rządów Viktora Orbána dokonano rekonstrukcji zniszczonego w czasie II wojny światowej mostu Marii Walerii łączącego Węgry ze Słowacją, a także budowy nowego gmachu Teatru Narodowego w Budapeszcie. W kwestiach gospodarczych był początkowo zwolennikiem liberalizmu. Sprawując funkcję premiera, doprowadził m.in. do zniesienia czesnego za studia wprowadzonego w pierwszej połowie lat 90. przez koalicję socjalliberalną i ponownie przywróconego przez rząd Ferenca Gyurcsánya w 2006. Był zwolennikiem wspierania przez państwo małych i średnich przedsiębiorstw. Za jego kadencji zmniejszyła się inflacja i bezrobocie oraz nastąpił wzrost płac, przy jednoczesnym pogłębieniu się deficytu budżetowego[17].

W 1999 jego ugrupowanie wystąpiło z Międzynarodówki Liberalnej i zgłosiło akces do centroprawicowej Europejskiej Partii Ludowej. Sam Viktor Orbán w 1992 został wybrany na wiceprzewodniczącego Międzynarodówki Liberalnej, następnie zasiadał w jej komitecie wykonawczym. W 2002 został wiceprzewodniczącym Europejskiej Partii Ludowej[18]. Opowiadał się za pogłębianiem integracji europejskiej, rozszerzeniem UE o państwa bałkańskie oraz budową UE na fundamencie wartości chrześcijańskich[19].

Działalność w opozycji (2002–2010)

[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2002 koalicja Fideszu i Węgierskiego Forum Demokratycznego zdobyła więcej głosów od Węgierskiej Partii Socjalistycznej, jednak rząd utworzyli socjaliści i liberałowie ze Związku Wolnych Demokratów. Po przegranych wyborach z 2002 i z 2006 Viktor Orbán pozostał liderem opozycji parlamentarnej. Stanął na czele ruchu obywatelskiego „Naprzód Węgry, Naprzód Węgrzy”[20].

Znajdujący się w opozycji Fidesz wygrywał w międzyczasie wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004[21] i w 2009. Poparcie dla partii Viktora Orbána stopniowo rosło, do czego przyczynił się skandal wokół Ferenca Gyurcsánya i kryzys gospodarczy pod rządami lewicy[22].

Premier (od 2010)

[edytuj | edytuj kod]

W wyborach w 2010 został oficjalnym kandydatem koalicji Fideszu i Chrześcijańsko-Demokratycznej Partii Ludowej na urząd premiera. Koalicja ta zdecydowanie wygrała wybory, zdobywając ponad 2/3 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. 28 kwietnia 2010 prezydent László Sólyom powierzył Viktorowi Orbánowi misję sformowania nowego rządu[23]. 29 maja 2010 został zaprzysiężony na ten urząd, wcześniej poparło go 261 parlamentarzystów[24].

Pierwszą zagraniczną wizytę złożył w Warszawie[25]. W pierwszej połowie 2011 jego rząd koordynował węgierską prezydencję w Radzie Unii Europejskiej. W tym samym roku z inicjatywy rządzącej większości uchwalono nową konstytucję (Magyarország Alaptörvénye), zawierającą preambułę traktującą totalitarny okres okupacji nazistowskiej i władzy komunistycznej (tj. od 19 marca 1944 do 2 maja 1990) jako okres braku niepodległości Węgier[26]. Ponadto z inicjatywy jego rządu wprowadzono podatek liniowy PIT na poziomie 16%[27] oraz obniżono podatek CIT dla małych i średnich przedsiębiorców. Od 2011 na Węgrzech zaczął pogłębiać się kryzys gospodarczy, agencja ratingowa Standard & Poor’s obniżyła poziom wiarygodności ratingowej do tzw. poziomu śmieciowego[28], zaś początkowe negocjacje rządu Viktora Orbána z Międzynarodowym Funduszem Walutowym nie przyniosły sukcesów. Węgierski rząd przeforsował wówczas m.in. podwyższenie podstawowej stawki podatku VAT do 27% (najwyższej stawki w krajach Unii Europejskiej[29]). W 2016 rating Węgier został podwyższony przez Standard & Poor’s do poziomu BB+[30].

W styczniu 2012 partie opozycyjne zorganizowały antyrządową manifestację w Budapeszcie (jej liczebność zagraniczne media określiły na dziesiątki tysięcy uczestników[31][32], zaś według organizatorów miało rzekomo w niej wziąć udział 100 tysięcy osób[32]), protestując przeciwko wejściu w życie (od 1 stycznia 2012) nowej konstytucji, zarzucając ograniczanie demokracji[31]. Działania gabinetu Viktora Orbána stały się także przedmiotem krytyki ze strony międzynarodowej prasy (m.in. „Financial Times” i „La Stampa”)[33]. 21 stycznia 2012 w węgierskiej stolicy odbyła się prorządowa manifestacja, której liczebność oszacowano na ponad 100 tysięcy osób[34][35][36], zaś według organizatorów miało wziąć w niej udział około 250 tysięcy manifestantów[37].

W 2014 kierowana przez niego koalicja zwyciężyła w kolejnych wyborach parlamentarnych, uzyskując 2/3 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. 6 czerwca 2014 rozpoczął działalność trzeci rząd Viktora Orbána. Podobny wynik sojusz ten odnotował w następnych wyborach w 2018[13]. 18 maja 2018 zaprzysiężono czwarty gabinet kierowany przez lidera Fideszu[38].

W wyborach w 2022 blok Fidesz-KDNP odniósł kolejne zwycięstwo, utrzymując większość konstytucyjną w parlamencie[14]. 24 maja 2022 urzędowanie rozpoczął piąty gabinet Viktora Orbána[39].

Krytyka

[edytuj | edytuj kod]

Polityka prowadzona przez Viktora Orbána po powrocie w 2010 do władzy określana jest przez jego krytyków jako prowadząca do erozji demokracji na Węgrzech i zwracająca ten kraj w kierunku państwa autorytarnego[40][41][42][43][44]. Zdaniem krytyków rządy węgierskiego premiera doprowadziły do rozkładu demokratycznych struktur Węgier, w tym znaczącego ograniczenia niezależności i niezawisłości władzy sądowniczej[45]. Rząd oskarżany jest również o podejmowanie działań ograniczających wolność prasy, takich jak przejęcie kontroli nad mediami państwowymi i niemalże wszystkimi mediami prywatnymi (według badania z 2017 90% wszystkich węgierskich mediów kontrolowanych było wówczas przez rząd lub węgierskich właścicieli będących stronnikami Viktora Orbána)[46].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z prawniczką Anikó Lévai[47]; ma pięcioro dzieci (cztery córki i syna). Jest wiernym Węgierskiego Kościoła Reformowanego[48]. Występował w klubie piłkarskim FC Felcsút. W 2007 założył klub piłkarski Puskás Akadémia FC (nazwany na cześć Ferenca Puskása)[49].

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Doktoraty honoris causa

[edytuj | edytuj kod]

Publikacje książkowe

[edytuj | edytuj kod]
  • 2003: A történelem főutcáján: Magyarország, 1998–2002.
  • 2006: 20 év: beszédek, íràsok, interjúk 1986–2006.
  • 2007: Egy az ország (wydanie w języku polskim pt. Ojczyzna jest jedna, 2009).
  • 2010: Rengéshullámok: beszédek, írások, 2009–2010.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Zgodnie z zapisem w języku węgierskim: Orbán Viktor Mihály, przy czym Orbán to człon nazwiska, zaś Viktor Mihály to imiona.
  2. Viktor Orbán [online], britannica.com [dostęp 2024-09-19] (ang.).
  3. The Prime Minister, kormany.hu [zarchiwizowane 2021-12-03] (ang.).
  4. Dóra Annár, Viktor Orbán became the longest-serving prime minister of Hungary [online], dailynewshungary.com, 1 grudnia 2020 [dostęp 2025-10-13] (ang.).
  5. a b c d Viktor Orbán [online], kas.de [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  6. Orbán Viktor életrajza, orbanviktor.hu [zarchiwizowane 2013-07-29] (węg.).
  7. Bogdan Góralczyk, Węgierski pakiet, Warszawa: Familia, 2000, s. 217.
  8. Orbán Viktor szakdolgozata, orbanviktor.hu [zarchiwizowane 2012-05-22] (węg.).
  9. Debreczeni 2015 ↓, s. 56.
  10. Debreczeni 2015 ↓, s. 50.
  11. Debreczeni 2015 ↓, s. 49–53.
  12. Orbán Viktor, parlament.hu [zarchiwizowane 2016-09-03] (węg.).
  13. a b ORSZÁGGYŰLÉSI KÉPVISELŐK VÁLASZTÁSA 2018. április. 8. Tájékoztató adatok a(z) FIDESZ-KDNP mandátumairól, valasztas.hu [zarchiwizowane 2018-04-28] (węg.).
  14. a b Választás 2022: Óriási Fidesz-győzelem született [online], novekedes.hu, 3 kwietnia 2022 [dostęp 2022-04-05] (węg.).
  15. Leaders of Hungary [online], zarate.eu [dostęp 2022-06-20] (ang.).
  16. Peter Morvay, Połączenie na Kartę – więcej praw dla diaspory węgierskiej, „Gazeta Wyborcza” (26), 31 stycznia 2002, s. 12.
  17. Jacek Pawlicki, Niezatapialny Victor Orbán [online], wyborcza.pl, 16 marca 2010 [dostęp 2020-11-19].
  18. Presidency [online], epp.eu [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  19. Viktor Orbán, Jakiej Europy potrzebujemy?, „Rzeczpospolita”, 17 kwietnia 2007.
  20. Rząd nie jest najważniejszy – twierdzi Viktor Orban [online], wyborcza.pl, 21 lipca 2002 [dostęp 2020-10-26].
  21. EP Választás 2004 [online], index.hu [dostęp 2020-11-19] (węg.).
  22. Cezary Kowanda, Węgrzy w kłopotach [online], polityka.pl, 21 marca 2009 [dostęp 2020-11-21].
  23. Sólyom officially asks Orbán to form government, politics.hu, 29 kwietnia 2010 [zarchiwizowane 2014-04-19] (ang.).
  24. Konservativer Orban als Ministerpräsident vereidigt [online], welt.de, 29 maja 2010 [dostęp 2020-11-19] (niem.).
  25. Varsóba vezetett Orbán Viktor első hivatalos külföldi útja, fidesz.hu, 1 czerwca 2010 [zarchiwizowane 2013-07-29] (węg.).
  26. Fundamental Law of Hungary [online], tasz.hu [dostęp 2012-01-04] (ang.).
  27. Węgry tną wydatki i wprowadzają podatek liniowy [online], wp.pl, 31 października 2010 [dostęp 2012-01-22].
  28. Standard&Poor’s tnie rating Węgier do poziomu „śmieciowego” [online], bankier.pl, 22 grudnia 2011 [dostęp 2012-01-04].
  29. Węgrzy wprowadzili 27 proc. VAT – najwyższy w UE [online], forbes.pl, 1 stycznia 2012 [dostęp 2012-01-22].
  30. S&P podwyższyła rating Węgier [online], tvn24bis.pl, 17 września 2016 [dostęp 2020-11-19].
  31. a b Hungarians protest against new Fidesz constitution [online], bbc.co.uk, 3 stycznia 2012 [dostęp 2012-01-04] (ang.).
  32. a b Amanda Morrow, Hungary stages mass protest against new constitution [online], globalpost.com, 3 stycznia 2012 [dostęp 2012-01-22] (ang.).
  33. Włoska prasa: faszystowskie pomruki na Węgrzech, gazeta.pl, 4 stycznia 2012 [zarchiwizowane 2014-01-02].
  34. Over 100,000 rally in Hungary to back government in EU row [online], reuters.com, 21 stycznia 2012 [dostęp 2012-01-22] (ang.).
  35. Geza Molnar, Pro-Hungarian PM march draws 100,000 in Budapest: organisers, yahoo.com, 21 stycznia 2012 [zarchiwizowane 2012-09-04] (ang.).
  36. Pablo Gorondi, 100,000 march in Hungary pro-government rally, deseretnews.com, 21 stycznia 2012 [zarchiwizowane 2012-07-24] (ang.).
  37. Rząd walczy z opozycją o opanowanie ulic [online], polskieradio.pl, 21 stycznia 2012 [dostęp 2012-01-22].
  38. Fourth Orbán Cabinet formed, kormany.hu, 18 maja 2018 [zarchiwizowane 2018-05-18] (ang.).
  39. Esküt tettek a miniszterek a Parlamentben [online], kormany.hu, 24 maja 2022 [dostęp 2022-05-24] (węg.).
  40. Frances E. Lee, Populism and the American Party System: Opportunities and Constraints, „Perspectives on Politics”, 18, 2020, DOI10.1017/S1537592719002664 (ang.).
  41. What to do when Viktor Orban erodes democracy, „The Economist”, 22 czerwca 2017, ISSN 0013-0613 [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  42. Patrick Kingsley, As West Fears the Rise of Autocrats, Hungary Shows What’s Possible, „The New York Times”, 10 lutego 2018, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  43. R. Daniel Kelemen, Europe’s Other Democratic Deficit: National Authoritarianism in Europe’s Democratic Union, „Government and Opposition”, 52 (2), 2017, s. 211–238, DOI10.1017/gov.2016.41, ISSN 0017-257X [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  44. Seraphine F. Maerz, Anna Lührmann, Sebastian Hellmeier, Sandra Grahn, Staffan I. Lindberg, State of the world 2019: autocratization surges – resistance grows, „Democratization”, 27 (6), 2020, s. 909–927, DOI10.1080/13510347.2020.1758670, ISSN 1351-0347.
  45. Patrick Kingsley, Benjamin Novak, 4 Lawmakers Assaulted in Hungary, as Protests Against Orban Continue, „The New York Times”, 17 grudnia 2018, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  46. Zack Beauchamp, It happened there: how democracy died in Hungary [online], Vox, 13 września 2018 [dostęp 2020-11-19] (ang.).
  47. CV of Viktor Orbán, miniszterelnok.hu [zarchiwizowane 2014-09-04] (ang.).
  48. Orbán hite [online], hetek.hu, 7 lutego 2007 [dostęp 2020-11-19] (węg.).
  49. Puskas Akademia. Czy Orban spełnił marzenia legendy Realu? [online], weszlo.com, 6 stycznia 2020 [dostęp 2020-11-19].
  50. Ottó Gajdics, Tízmillió magyar sikere a francia nagykereszt [online], magyarnemzet.hu, 13 grudnia 2001 [dostęp 2025-10-11] (węg.).
  51. Wielki krzyż św. Grzegorza dla Viktora Orbána [online], archivioradiovaticana.va, 7 kwietnia 2004 [dostęp 2020-11-19].
  52. Apdovanotų asmenų duomenų bazė [online], lrp.lt [dostęp 2025-10-11] (lit.).
  53. Орбан одликуван со орден „8 Септември” [online], slobodnaevropa.mk, 5 grudnia 2013 [dostęp 2022-03-12] (mac.).
  54. Орбан у посети Србији, Вучић му уручио Орден Републике Србије на великој огрлици [online], rts.rs, 16 września 2022 [dostęp 2022-09-22] (serb.).
  55. Barbara Bene, Serbian Orthodox Patriarch Presents Award to Viktor Orbán [online], hungarytoday.hu, 5 września 2022 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  56. Hetzmann Mercédesz, PM Viktor Orbán receives Russian Order of Glory and Honour [online], 2 czerwca 2023 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  57. The Head of State awarded Hungarian Prime Minister Viktor Orban with the Order Dostyk of I degree [online], akorda.kz, 2 listopada 2023 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  58. Azem Kurtić, Bosnian Serbs „Honoured” to Present Orban With Entity’s Top Award [online], balkaninsight.com, 3 kwietnia 2024 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  59. Macaristan Başbakanı Orban’a „Türk Dünyası Ali Nişanı” verildi [online], trthaber.com, 6 listopada 2024 [dostęp 2025-10-11] (tur.).
  60. Viktor Orbán [online], sciforum.hu, 2003 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  61. Viktor Orbán, Orbán Address at Receiving Freedom Award [online], aei.org, 1 maja 2001 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  62. Tőkés-díjjal tüntették ki Orbán Viktort [online], index.hu, 22 czerwca 2003 [dostęp 2025-10-11] (węg.).
  63. Esztergom díszpolgára lett Orbán Viktor és Paskai László [online], blikk.hu, 22 października 2015 [dostęp 2025-10-11] (węg.).
  64. World No Tobacco Day 2013 awards – the winners [online], who.int, 27 maja 2013 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  65. Wojciech Mucha, Ludzie Roku 2013 „Gazety Polskiej”: Viktor Orbán i Krzysztof Szwagrzyk [online], niezalezna.pl, 12 grudnia 2014 [dostęp 2025-10-11].
  66. Viktor Orban został Człowiekiem Roku Forum Ekonomicznego w Krynicy [online], radiokrakow.pl, 6 września 2016 [dostęp 2025-10-11].
  67. Terry Ann Knopf, Tufts Journal: Briefs: Hungarian patriot [online], tuftsjournal.tufts.edu, marzec 2002 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  68. Prime Minister Viktor Orbán’s Speech at the Josai International University entitled „Hungary and Europe in a changing world” [online], kormany.hu, 21 listopada 2013 [dostęp 2025-10-11] (ang.).
  69. Orbán a Marmara Egyetem díszdoktora lett [online], hvg.hu, 18 grudnia 2013 [dostęp 2025-10-11] (węg.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]