Villano (arcybiskup Pizy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Villano Gaetani)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Villano
Kraj działania

Państwo Kościelne

Miejsce urodzenia

Pistoia

Data i miejsce śmierci

4 października 1175[1]
Piza (?)

Arcybiskup Pizy
Okres sprawowania

maj 1146–4 października 1175

Kardynał prezbiter Santo Stefano al Monte Celio
Okres sprawowania

23 grudnia 1144–maj 1146

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

nieznana

Kreacja kardynalska

23 grudnia 1144[1]
Lucjusz II

Kościół tytularny

Santo Stefano al Monte Celio

Utrata godności kardynalskiej

maj 1146

Villano (zm. 1175) – włoski kardynał i arcybiskup Pizy.

Pochodził z Pistoi[1]. W grudniu 1144 papież Lucjusz II mianował go kardynałem prezbiterem Santo Stefano al Monte Celio. Podpisywał bulle papieskie między 11 stycznia 1145 a 15 maja 1146. W maju 1146 Eugeniusz III mianował go arcybiskupem Pizy oraz legatem papieskim i prymasem Sardynii; zrezygnował wówczas z tytułu kardynalskiego. Już 29 maja 1146 uzyskał potwierdzenie przywilejów nadanych arcybiskupom Pizy przez Innocentego II.

Wkrótce po objęciu urzędu arcybiskupiego Villano popadł w konflikt z kanonikami z pizańskiej kapituły. Przyczyny tego konfliktu nie są do końca jasne, w każdym razie jednak w listopadzie 1147 papież Eugeniusz III przesłał kanonikom upomnienie, przypominając im o obowiązku posłuszeństwa względem metropolity. Kilka lat później (1151/52) udokumentowany jest spór jurysdykcyjny arcybiskupa Villano z biskupem Galganusem z Volterra, również rozstrzygnięty po myśli metropolity pizańskiego.

W 1159 Villano poparł prawnie obranego papieża Aleksandra III przeciwko cesarzowi Fryderykowi I i popieranym przez niego antypapieżom. Przez krótki czas (1161/62) towarzyszył wygnanemu z Rzymu papieżowi w jego podróży po Toskanii i Ligurii. W tym też czasie (26 stycznia 1162) uzyskał potwierdzenie przywilejów swojej archidiecezji. W 1164-65 w Pizie wzięła górę frakcja procesarska i arcybiskup Villano musiał uciekać z miasta. Na jego miejsce obrano schizmatyckiego arcybiskupa Benincasa (w marcu 1167), zatwierdzonego na urzędzie i konsekrowanego przez antypapieża Paschalisa III. Dopiero w 1170 Villano zdołał powrócić do Pizy i ponownie objąć swój urząd, który sprawował aż do śmierci pięć lat później.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Klaus Ganzer, Die Entwicklung des auswärtigen Kardinalats im hohen Mittelalter, Tybinga 1963, s. 97-99
  • Słownik Salvadora Mirandy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Maria Luisa Ceccarelli Lemut, Stefano Sodi: I vescovi di Pisa dall'età carolingia all'inizio del XIII secolo. 2004. [dostęp 2018-09-03]. (wł.).