Virgin Atlantic Airways

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Virgin Atlantic Airways
IATA
VS
ICAO
VIR
Znak
VIRGIN
Historia
Data założenia 1984
Lokalizacja
Państwo  Wielka Brytania
Baza Londyn-Gatwick
Londyn-Heathrow
Kooperacja
Program lojalnościowy Flying Club
Flota
Liczba samolotów 44 (+21 zamówionych)
Liczba tras 34
Przedsiębiorstwo
Siedziba Crawley
 Wielka Brytania
Skytrax 3/5 gwiazdek
Strona internetowa

Virgin Atlantic Airways to brytyjskie linie lotnicze należące do Virgin Group (51%) i Delta Airlines (49%)[1]. Główna siedziba znajduje się w Crawley (West Sussex), w Anglii, blisko londyńskiego lotniska Gatwick.

Linia obsługuje połączenia pomiędzy Wielką Brytanią a Ameryką Północną, Karaibami, Azją i Australią z głównych baz - Gatwick oraz Heathrow, używając jedynie samolotów szerokokadłubowych.

Airbus A340 w barwach Virgin Atlantic Airways

Historia[edytuj]

Pomysł i powstanie[edytuj]

Randolph Fields (amerykański prawnik) tuż po zakończeniu Wojny o Falklandy w 1982 roku, postanowił wykorzystać moment na rozwinięcie intratnego biznesu, jakim niewątpliwie było ustanowienie połączenia lotniczego pomiędzy Falklandami a Wielką Brytanią. Skontaktował się z Alanem Hellarym, czołowym pilotem prywatnych brytyjskich linii lotniczych Laker Airways, który w tym samym czasie myślał o ustanowieniu komercyjnych lotów pomiędzy tymi regionami. Razem z pracownikami upadłych linii Laker Airways zaczęli pracować nad realizacją pomysłu, nadając nowym liniom nazwę British Atlantic Airways.

Z powodu zbyt krótkiego pasa startowego lotniska Port Stanley w stolicy Falklandów - pomysł został porzucony. Zamiast tego Hellary i Fields próbowali zapewnić BAA licencję na loty pomiędzy Londynem-Gatwick a Nowym Jorkiem JFK. Podanie zostało odrzucone w maju 1983 po protestach British Airways, British Caledonian i BAA. Wobec tego Hellary i Fields aplikowali o licencję na loty pomiędzy Gatwick a Newark, trasę tę miały obsługiwać DC-10 mogące pomieścić 380 pasażerów. Perspektywa bezpośredniej konkurencji z amerykańską tanią lotniczą People Express zmusiła do rezygnacji z kolejnego pomysłu.

Randolph Fields poznał Richarda Bransona (pomysłodawca i założyciel Virgin Group) podczas przyjęcia w Londynie, wtedy też zaproponował mu spółkę. Po długich negocjacjach Fields zgodził się na obniżenie wartości BBA o 25%, zmianę nazwy na Virgin Atlantic, a sam został przewodniczącym. Virgin Atlantic wykupiła linie Fieldsa za sumę milion funtów, z dodatkową zapłatą po pierwszej dywidendzie. Po ingerencji Sądu Najwyższego, dodatkową zapłatę Fields otrzymał na krótko przed śmiercią w 1997 roku.

22 czerwca 1984 roku Virgin Atlantic zainaugurowały połączenie pomiędzy Gatwick i Newark Boeingiem 747-200 wyleasingowanym dawniej należącym do Aerolíneas Argentinas. Linia zaczęła przynosić zyski już podczas pierwszego roku działalności. Dzięki wsparciu ze strony siostrzanej Virgin Records nabyła zdolność do sfinansowania używanego 747-200.

Rozwój[edytuj]

W 1986 roku Virgin Atlantic Airways nabyły kolejnego Boeinga 747, którego włączyła do służby na trasie Gatwick-Miami. Dodatkowa maszyna włączyła się także w loty z Gatwick do Nowego Jorku (1988), Tokyo(1989), Los Angeles (1990), Boston (1991) i Orlando (1992). W 1987 uruchomiono połączenie pomiędzy Luton a Dublinem (samolot - Vickers Viscount, wycofany w 1990 roku).

Późniejsze lata[edytuj]

W marcu 2000 roku Virgin Group sprzedały 49% udziałów w Virgin Atlantic Airways liniom lotniczym Singapore Airlines, pozostając w posiadaniu 51%.

W czerwcu 2002 roku Virgin Atlantic kupiły pierwszego Airbusa A340-600. W 2003 roku Virgin Atlantic obsłużyły 3,8 milionów pasażerów[2], liczba ta wzrosła do 4,6 milionów w 2006[3], co usytuowało linie na siódmym miejscu w rankingu brytyjskich linii lotniczych pod względem ilości pasażerów, oraz na drugim pod względem przebytych odległości, ze względu na długodystansowe loty.

31 października 2005 roku Virgin Atlantic dokonał charytatywnego lotu do Islamabadu, stolicy Pakistanu, przewożąc 55 ton ładunku pomocy humanitarnej, po trzęsieniu ziemi, które miało miejsce w tym rejonie[4].

Virgin Atlantic wzięła udział w testach biopaliw, wykorzystując jednego ze swoich Boeingów 747. W lutym 2008 odbyły lot bez pasażerów z Heathrow do Amsterdamu, z jednym silnikiem w 20% zasilanym przez biopaliwa[5].

W czerwcu 2013 roku linie lotnicze Delta Airlines odkupiły od Singapore Airlines 49% akcji w Virgin Atlantic[1].

Flota[edytuj]

Flota Virgin Atlantc składa się zarówno z samolotów Boeing jak i Airbus, przeciętny wiek maszyn to 8,6 roku (stan na marzec 2010)[6]. Linie zamówiły maszyny Boeing 787-9 (wersja o przedłużonym zasięgu) oraz Airbus A380-800, które mają być dostarczone w 2015 i 2018 roku.

Obecna flota[edytuj]

Samolot Liczba Zamówienia Liczba pasażerów Uwagi
Airbus A330-300 10
Airbus A340-600 11 308 (45/38/225)
Airbus A380-800 - 6 brak danych wejście do służby: 2018
Boeing 747-400 11 344 (54/62/228)
451 (14/58/379)
452 (14/58/380)
Boeing 787-9 7 10 brak danych w służbie od 2014 roku
Razem 39 9

Stan na Czerwiec 2015[7]

Użytkowane w przeszłości[edytuj]

Samolot Lata użytkowania
Airbus A320 1995-2004
Airbus A321 2000-2003
Boeing 747-100 1990-2000
Boeing 747-200 1984-2005

Linie partnerskie[edytuj]

Virgin Atlantic Airways podpisało partnerstwo z następującymi liniami lotniczymi[8]:

Chińska Republika Ludowa Air China

Jamajka Air Jamaica
Nowa Zelandia Air New Zealand
Japonia All Nippon Airways
Wielka Brytania BMI British Midland
Stany Zjednoczone Continental Airlines
Bahrajn Gulf Air
Stany Zjednoczone Hawaiian Airlines
Indie Jet Airways

Malezja Malaysia Airlines

SzwecjaNorwegiaDania SAS
Singapur Singapore Airlines
Południowa Afryka South African Airways
Stany Zjednoczone US Airways
Stany Zjednoczone Virgin America
Australia V Australia
Australia Virgin Blue

Przypisy