Vittoria Calma

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktoria Calma
Ilustracja
Portret Calmy w zbiorach Opery Śląskiej
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1924
Trzcinica
Data i miejsce śmierci 28 stycznia 2007
Rzym
Dziedzina sztuki śpiewaczka operowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Wiktoria (Vittoria) Calma z domu Kotulak-Castro (ur. 29 listopada 1920 (istnieją źródła podające 1924 jako rok urodzenia artystki) w Trzcinicy k. Jasła, zm. 28 stycznia 2007 w Rzymie[1]) – polska sopranistka dramatyczna.

Jej głos i talent sceniczny odkrył i wykształcił Adam Didur. W Polsce dała się poznać po wojnie jako interpretatorka tytułowej partii w Halce Stanisława Moniuszki. Do pamiętnych występów z tego repertuaru należy pierwsza powojenna adaptacja tej opery w Operze Śląskiej w Bytomiu 14 czerwca 1945 r.

W roku 1939 po wybuchu wojny wyjechała razem z Didurem ze Lwowa do Warszawy. W latach 1942–1943 Didur zabrał ją do majątku Wiktorów w Woli Sękowej. Po upadku powstania warszawskiego mieszkała w Krakowie na ulicy Dietla 95/5, występując z Andrzejem Hiolskim w październiku 1944 w krakowskiej inscenizacji Halki Moniuszki wystawionej w Teatrze Starym w reżyserii Didura[2]. W latach 1945-1947 byłą solistką Opery Śląskiej. Wystąpiła w Halce w reżyserii Adama Dobosza i Aidzie w reżyserii Romualda Cyganika[3]. Po śmierci Adama Didura w 1946 roku trafiła na pewien czas pod artystyczną opiekę Ady Sari. W 1947 r. wyemigrowała do Włoch, osiedlając się na stałe w Mediolanie. W 1956 roku w Mediolanie wyszła za mąż za Włocha mieszkającego przed wojną w Warszawie. Występowała w koncertach estradowych i radiowych, a także nadal w operze, m.in. w 1972 r. brała udział w prawykonaniu opery Dymitra Szostakowicza Nos w mediolańskiej La Scali.

Wychowawca artystyczny Wiktorii Adam Didur obmyślił jej późniejszy pseudonim sceniczny „Calma”[4].

Vittoria Calma - popiersie w Operze Śląskiej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Pawińska, Addio Vittoria bravissima, „Trubadur” 2(43)/2007.[1].
  2. Pamiętnik teatralny, tom 46, s. 50.
  3. http://www.e-teatr.pl/pl/osoby/23365,karierateatr.html#start Role Vittorii Calmy w bazie e-teatr
  4. Jerzy Waldorff, Czarne owce dla Apolla.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]