Vought VE-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Vought VE-7
Vought VE-7
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Lewis & Vought Corporation
Typ samolot myśliwsko treningowy
Konstrukcja drewniana, kryta płótnem
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1917
Wycofanie ze służby 1928
Dane techniczne
Napęd Wright-Hispano-Suiza E3
Moc 134 kW
Wymiary
Rozpiętość 10,47 m
Długość 7,45 m
Wysokość 2,63 m
Powierzchnia nośna 26,43 m²
Masa
Własna 631 kg
Startowa 879 kg
Osiągi
Prędkość maks. 171 km/h
Prędkość wznoszenia 225 m/min
Pułap 4600 m
Zasięg 467 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 lub 2 karabiny maszynowe Vickers kal. 7,62 mm
Użytkownicy
US Army, US Navy
Rzuty
Rzuty samolotu

Vought VE-7 – amerykański samolot myśliwsko-treningowy, zaprojektowany w wytwórni Lewis & Vought Corporation w 1917. Używany przez United States Navy oraz United States Army Air Service. VE-7 był pierwszym samolotem, który wystartował z pokładu amerykańskiego lotniskowca.

Historia[edytuj | edytuj kod]

VE-7 pod pokładem startowym lotniskowca „Langley”, 1920

VE-7 był siódmym samolotem zaprojektowanym przez założyciela wytwórni Chancea Voughta, stąd cyfra siedem w nazwie samolotu, litery VE oznaczały Vought Experimental[1]. Maszyna została zaprojektowana jako samolot szkolenia zaawansowanego, była to bardzo typowa konstrukcja jak na ówczesne czas, samolot był zbudowany głównie z drewna, miał dwupłatowe skrzydła[1]. Napędzany był przez 150-konny silnik Hispano-Suiza 8 budowany na licencji w Stanach Zjednoczonych jako Wright-Hispano E[1].

Samolot został zbudowany 12 lutego 1918 na trzecim piętrze ciasnej fabryki na Long Island w ciągu zaledwie 91 dni[1]. Pierwszy lot odbył się w kilka dni później i jego oblatywacz zdał entuzjastyczny raport co do jego osiągów i właściwości pilotażowych[1]. Podobnie o samolocie wyrażali się piloci wojskowi i Armia zamówiła początkowo 14 egzemplarzy, a następnie jest dodatkowych 1000 samolotów tego typu[1]. Niewielka firma Lewis & Vought nie była w stanie wypełnić tak dużego zamówienia i 500 z zamówionych egzemplarzy miało być zbudowanych przez Springfield Aircraft Corporation, a następne 500 przez Sturtevant Aeroplane Company[1]. W służbie Armii samolot znany był jako Bluebird jako, że pierwszy prototyp pomalowany był całkowicie na niebiesko[1].

Pomimo tak dużych zamówień, w momencie zakończenia wojny 11 listopada 1918, tylko dwa egzemplarze zostały zbudowane przez Engineering Division (warsztaty Armii) i cztery przez Springfield Aircraft, pozostała część zamówienia, z wyjątkiem 14 samolotów budowanych przez Lewis & Vought, została anulowana[1].

Samoloty cieszyły się tak dobrą opinią, że United States Navy pożyczyła jeden z samolotów Armii i po własnych testach zdecydowała się zamówić te samoloty dla siebie - był to początek bardzo długiego związki Voughta i US Navy[1]. 28 maja 1920 Vought dostarczył pierwszego 60 egzamplarzy VE-7 do Anacosta Naval Base, a 69 dodatkowych egzemplarzy zostało zbudowanych w Naval Aircraft Factory w Filadelfii[1].

Samolot służył w USN w kilku wersjach - VE-7G (gun - wersja uzbrojona), VE-7GF (z pontonami w razie przymusowego wodowania), VE-7H (hydro - wodnosamolot), VE-7S (jednomiejscowa, z dodatkowym zbiornikiem na paliwo)[2].

Wersja dwu-osobowa była używana jako samolot obserwacyjny, a wersja jedno-osobowa służyła jako samolot myśliwski, zostały w nią wyposażone dwa pierwsze dywizjony myśliwskie USN - VF-1 i VF-2[3]. W służbie USN samoloty te służyły aż do 1928[3].

W maju 1922 VE-7SH jako pierwszy amerykański samolot był katapultowany z pokładu okrętu, a 17 października ten sam samolot jako pierwszy amerykański samolot wzbił się w powietrze z pokładu lotniskowca USS „Langley”[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

VE-7 był dwumiejscowym, dwupłatowym samolotem o drewnianej konstrukcji, krytej płótnem. Samolot napędzany był pojedynczym silnikiem Wright-Hispano E3 z dwułopatowym śmigłem o średnicy 2,64 m. Samolot posiadał stałe, nieoprofilowane, dwukołowe podwozie oraz płozę ogonową.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 E. Angellucci: American Fighter. s. 430.
  2. E. Angellucci: American Fighter. s. 430-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 E. Angellucci: American Fighter. s. 431.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Enzo Angellucci, Peter Bowers: American Fighter: The Definitive Guide to American Fighter Aircraft from 1917 to the Present. Haynes Publishing Group, 1979. ISBN 0-85429-635-2.
  • Vought VE-7, „Lotnictwo”, nr 24 (1993), s. 45, ISSN 364215.