Węglan baru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Węglan baru
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny BaCO3
Masa molowa 197 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały proszek lub krucha masa[1]
Identyfikacja
Numer CAS 513-77-9
Podobne związki
Inne aniony BaSO4
Inne kationy CaCO3, MgCO3
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Węglan baru, BaCO3nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu węglowego i baru.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Węglan baru w temperaturze pokojowej jest ciałem stałym barwy białej, słabo rozpuszczalnym w wodzie. Tworzy rombowe kryształy, które w temperaturze ponad 800 °C przechodzi w odmianę heksagonalną, zaś powyżej 975 °C w odmianę regularną.

pH jego roztworów wodnych wynosi 4 - 5 (0,016 g/l, 16 °C). Barwi płomień palnika na kolor zielony.

Podczas ogrzewania następuje jego rozkład z wydzieleniem dwutlenku węgla:

BaCO3BaO + CO2

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Jest otrzymywany w reakcji barytu z węglanem potasu pod zwiększonym ciśnieniem:

BaSO4 + K2CO3K2SO4 + BaCO3

Można go też otrzymać z siarczku baru i węglanu sodu:

BaS + Na2CO3Na2S + BaCO3

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosuje się go w produkcji szkieł i szkliw łatwotopliwych i silnie załamujących światło. Służy też do zmiękczania wody kotłowej oraz do produkcji farb i papieru. Jest też stosowany w pirotechnice oraz do produkcji czystego tlenku baru. W produkcji cegieł i ceramiki, jest dodawany do masy ceramicznej w celu wytrącenia soli (wapniowych lub magnezowych), które powodują wykwity.

Toksyczność[edytuj | edytuj kod]

Pyły węglanu baru działają drażniąco na skórę i oczy.

W przypadku spożycia wchłonięte jony baru powodują zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, biegunkę oraz spazmy. Mogą też wystąpić: ślinotok, nudności, wymioty oraz biegunka.

Przy przewlekłym narażeniu na kontakt z węglanem baru występują: arytmia serca i osłabienie jego pracy, wzrost ciśnienia krwi, zapaść krążenia oraz sztywność mięśni.

Pierwsza pomoc[edytuj | edytuj kod]

Przy kontakcie z oczami lub ze skórą należy przemyć je dużą ilością wody.

W wypadku połknięcia należy podać choremu dużą ilość wody i spowodować wymioty. Należy też podać siarczan sodu w ilości 1 łyżki stołowej na ¼ litra wody. Wskazana jest jak najszybsza pomoc lekarza.

Działanie na organizmy wodne[edytuj | edytuj kod]

Węglan baru jest toksyczny dla organizmów wodnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.