Węgorzyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy osady w woj. zachodniopomorskim. Zobacz też: Węgorzyce - jezioro.
Węgorzyce
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat goleniowski
Gmina Osina
Liczba ludności 220
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 72-221 (Osina)
Tablice rejestracyjne ZGL
SIMC 0780529
Położenie na mapie gminy Osina
Mapa lokalizacyjna gminy Osina
Węgorzyce
Węgorzyce
Położenie na mapie powiatu goleniowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu goleniowskiego
Węgorzyce
Węgorzyce
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Węgorzyce
Węgorzyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Węgorzyce
Węgorzyce
Ziemia53°35′33″N 15°02′44″E/53,592500 15,045556

Węgorzyce[1][2] (do 1945 Wangeritz) – osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Osina, nad rzeczką Leśnicą, dopływem Pileszy z dorzecza Gowienicy, na Równinie Nowogardzkiej, wśród pól i lasów sosnowych i mieszanych, ok. 2 km na wschód od Osiny.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.

Historia[edytuj]

Od czasów średniowiecza osada była podzielona na trzy części. Jedną z nich stanowiło lenno rycerskie zasiedlone w latach 70. XIV wieku jeńcami węgierskimi (po wojnie z Ludwikiem Węgierskim. Druga część była to wieś chłopska, zaś trzecia stanowiła własność Kościoła. Do XV wieku wieś rycerska była podzielona pomiędzy rodziny: von Eberstein, von Knuthen i von Leutzen. W 1455 ród von Leutzen sprzedał majątek Henningowi von Mildenitz, pochodzącemu ze wsi Rybokarty. Pozostałe dwa rody władają majątkami w Węgorzycach do XVII wieku. W 1655 cała wieś zostaje przejęta przez von Midenitzów na drodze kupna i dziedziczenia. Jednak już cztery lata później całą wieś przejmuje rodzina von Edling. W XVIII wieku, za czasów panowania rodu von Lettow powstaje tutaj folwark o powierzchni gruntów liczącej sobie ponad 600 ha. W XIX wieku wieś podzielono na część folwarczną i chłopską. W 1843 zamieszkiwało tutaj ok. 260 osób. Znajdował się tutaj folwark, dwór i kościół. Ostatnią właścicielką wsi przed II wojną światową była Agnes von Lettow-Vorbeck. W 1945 wieś zajęły wojska polskie. Folwark został przejęty przez Państwowe Gospodarstwo Rolne. Zburzono pałac, zaś kościół popadł w ruinę.

Zabudowa[edytuj]

Obecna zabudowa wsi pochodzi w większości z czasów polskich. Są to głównie bloki mieszkalne stawiane dla pracowników PGR-ów. We wsi znajduje się również kilka niedokończonych bloków mieszkalnych w stanie surowym. Część starszych budynków mieszkalnych i gospodarczych pochodzi z czasów niemieckich. Są to jednak domy murowane bez większych wartości kulturowych. Najważniejszym zabytkiem są ruiny późnogotyckiego kościoła z końca XV wieku. Był to budynek z kamienia polnego i głazów narzutowych, uzupełniany cegłą. W 1604 roku został przebudowany, zaś podczas zdobywania Pomorza Zachodniego przez wojska polskie i radzieckie w 1945 zniszczony. Był to prosty kościół salowy, zbudowany na planie prostokąta. Na terenie przy dawnym pałacu znajduje się również park krajobrazowy w stylu angielskim. Został on założony na przełomie XVIII i XIX wieku. Znajduje się tam kilka pomnikowych drzew. We wsi znajduje się boisko piłkarskie, przystanek PKS i sklep spożywczy. Okoliczne lasy to tereny dla turystów pieszych i rowerowych, jeziora i stawy zaś, dla wędkarzy. Osada rolniczo-przemysłowa. Węgorzyce łączą się drogami asfaltowymi z Osiną i Redłem.

Zobacz też[edytuj]

Okoliczne miejscowości: Maciejewo, Osina, Redło, Stare Wyszomierki

Przypisy

  1. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz. U. z 2013 r. poz. 200)
  2. GUS. Rejestr TERYT