Władimir Żyrinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Żyrinowski
LDPR Vladimir Zhirinovsky MoscowTass 08-2016.jpg
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1946
Ałma-Ata
Wiceprzewodniczący Dumy
Okres od 2006
Przynależność polityczna Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji
Przewodniczący Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji
Okres od 1989
Przynależność polityczna Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji
Signature of Vladimir Zhirinovsky.png

Władimir Wolfowicz Żyrinowski (ros. Владимир Вольфович Жириновский; ur. 25 kwietnia 1946 jako Władimir Wolfowicz Ejdelsztein w Ałma-Acie, obecnie Kazachstan) – rosyjski polityk, deputowany do Dumy Państwowej i jej wiceprzewodniczący, prawnik Federacji Rosyjskiej, doktor nauk filozoficznych, awansowany do stopnia pułkownika w stanie spoczynku. Włada czterema językami (angielskim, francuskim, niemieckim oraz tureckim)[1]. Jest wyznania prawosławnego[2].

Życiorys[edytuj]

Jego dziadek posiadł fabrykę zajmującą się obróbką drewna w Kostopolu, w granicach II Rzeczypospolitej. Ojciec i wujek zostali wywiezieni przez Sowietów do obozu pracy na Syberii[3].

Ojcem był Wolf Isaakowicz Ejdelsztein (1907–1983), stryj nazywał się Aaron Isaakowicz Ejdelsztein[4][5]. Po wojnie ojciec i młodszy brat zostali deportowani do Polski[5].

W 1964 zaczął używać nazwiska matki – Żyrinowski. W 1998 został doktorem nauk filozoficznych[5].

Życie prywatne[edytuj]

Od 1971 roku jest żonaty z Galiną Aleksandrową Lebiediewą, mają troje dzieci: synów Igora Lebiediewa i Olega Gazdanowa oraz córkę Anastazję Pietrow[6]. Galina Lebiediewa z wykształcenia jest wirusologiem, doktorem nauk biologicznych. Jak twierdzi sam Żyrinowski, w 1978 roku oficjalnie się rozstali i od tej pory łączy ich jedynie ślub kościelny. W 1993 roku Żyrinowscy na swoją srebrną rocznicę wzięli ślub w Kościele Prawosławnym[7] .

Starszy syn- Igor Władimirowicz Lebiediew urodził się w 1972 roku. Posiada wykształcenie prawnicze (skończył Akademię Prawniczą). W styczniu 2000 roku został wybrany na przewodniczącego frakcji LDPR w Dumie Państwowej Federacji Rosyjskiej trzeciej kadencji. Do Dumy został wybrany według federalnego spisu „Bloku Żyrinowskiego”. Do momentu wyborów pracował w Ministerstwie Pracy i Rozwoju Socjalnego Federacji Rosyjskiej na stanowisku doradcy ministra (w tym czasie urząd sprawował Sergiej Kałasznikow, były członek frakcji LDPR w Dumie drugiej kadencji).  Żyrinowski ma dwoje wnucząt – bliźniaki Aleksander i Sergiej (urodzili się w 1998 roku), uczą się w szkole z internatem przy Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym[8].

Żyrinowski ma również nieślubnego syna Olega Władimirowicza Gazdanowa (urodzonego w 1985 roku) z Żanną Gazdanow[9] oraz nieślubną córkę Anastazję Władimirownę Pietrow[10].

Od lata 2013 roku Żyrinowski jest wegetarianinem. W listopadzie 2013 roku poinformował o tym, że wszyscy członkowie LDPR stopniowo przejdą na żywność wegetariańską, ponieważ mięso jest szkodliwe dla zdrowia[11].

Wykształcenie[edytuj]

Żyrinowski ukończył szkołę średnią nr 25 im. Dzierżyńskiego w Ałma Acie. W latach 1964–1970 uczył się w Instytucie Języków Wschodnich w Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym imienia M.Ł. Łomonosowa (od 1972 roku – Instytut Krajów Azjatyckich i Afrykańskich) na specjalizacji „Język turecki i literatura”. W latach 1965-1967 uczęszczał na Uniwersytet Marksizmu-Leninizmu na kierunek stosunki międzynarodowe. W 1972-1977 uczył się na studiach prawniczych wieczorowych w Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym, które ukończył z wyróżnieniem[12].

24 kwietnia 1998 roku na Radzie Naukowej Moskiewskiego Uniwersytetu Narodowego Żyrinowski obronił pracę doktorską pt. „ Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość narodu rosyjskiego: Kwestia rosyjska: analiza socjalno-filozoficzna” i uzyskał tytuł doktora nauk filozoficznych[13]. Docent Władimir Galockin, Prodziekan ds. prasy, informacji i public relations na Wydziale Socjologicznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego wyjaśnił, że rozprawa doktorska była „nie poszczególną pracą naukową lecz dysertacyjnym referatem”,  podstawę której stanowiło 11 tomów rozmyślań lidera LDPR, które zapisał w różnych latach. W 2008 roku  M.N. Rutkiewicz napisał, że doszło do naruszenia: pomimo istnienia na Moskiewskim Uniwersytecie Narodowym imienia M.W. Łomonosowa Wydziału Filozoficznego, obrona odbyła się na Wydziale Socjologicznym. Instytut Socjalno-Politycznych Badań Rosyjskiej Akademii Nauk wydał negatywną opinię na temat tekstu pracy doktorskiej. Bez względu na sprzeciw członków grupy Rady Ekspertów Socjologii i Politologii Naczelnej Komisji Atestacyjnej, którym przewodniczył korespondent Rosyjskiej Akademii Nauk A.W. Dmitriew , za przyznaniem tytułu doktorskiego za daną pracę przy omawianiu rozprawy doktorskiej prezydium Naczelnej Komisji Atestacyjnej  pod przewodnictwem wiceprezesa Rosyjskiej Akademii Nauk W.N. Kudriawicewa i jego niektórych zwolenników zagłosowało za przyznaniem Żyrinowskiemu tytułu doktorskiego[14]. Media podkreślały, że w czasie obrony miało miejsce wręczenie łapówki członkom Naczelnej Komisji Atestacyjnej w wysokości 5 tysięcy dolarów amerykańskich[15]. W 2013 roku poseł Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej I.W. Ponomariow w imieniu Prokuratora Generalnego Federacji Rosyjskiej J.J. Czajki złożył wniosek, w którym poprosił „o przeprowadzenie prokuratorskiej weryfikacji prawomocności obrony rozprawy doktorskiej”[16]. W tym samym roku Żyrinowski pozwał do Sądu Presnieńskiego za zniesławienie Ponomariowa, a także  agencję prasową „Rosbalt” i gazetę „Komsomolskaja Prawda” w celu uzyskania rekompensaty za szkody moralne w wysokości miliona rubli od każdej ze stron. Sąd częściowo przychylił się do roszczeń względem Rosbaltu, który został zobowiązany do zapłaty stu tysięcy rubli Żyrinowskiemu[17].

Żyrinowski włada językiem angielskim, francuskim, niemieckim i tureckim[18].

Polityczna biografia[edytuj]

  • 1964-1970- uczył się w Instytucie Języków Wschodnich (obecnie Instytut Krajów Azjatyckich i Afrykańskich Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego)[19].
  • 1970-1972- służył jako oficer w Politycznym Kierownictwie Sztabu wojskowego okręgu  zakaukaskiego w Tbilisi[20].
  • 1972-1977 studiował wieczorowo na Wydziale Prawa na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym M. B. Łomonosowa[21].
  • 1972-1975  pracował w Radzieckim Komitecie Obrony Pokoju w sektorze Zachodniej Europy[22].
  • 1977-1983 pracował w Zagranicznym Kolegium Prawnym[23].
  • 1983-1990 - kierownik działu prawnego wydawnictwa „Mir”[24].
  • W maju 1988 roku brał udział w kongresie założycielskim „Unii Demokratycznej” (lider - Walerija Nowodworska). Był to debiut Żyrinowskiego w polityce, wygłosił przemówienie na zjeździe, został wybrany do Centralnej Rady Koordynacyjnej, ale wkrótce ogłosił odejście z partii[25].
  • Od 1990 roku –działalność w Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji[26].
  • 12 czerwca 1991 roku kandydował na prezydenta Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zajął trzecie miejsce z wynikiem 7,81%.[27]
  • 19 sierpnia 1991 roku wspierał  Państwowy Komitet do Spraw Stanu Wyjątkowego[28].
  • 04 października 1993 popierał rozwiązanie Kongresu Deputowanych Ludowych i Najwyższej Rady Rosji[29].
  • W 1993-1995 latach — deputowany pierwszej kadencji Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej z tuszyńskiego okręgu wyborczego, kierownik frakcji Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji[30].
  • W grudniu 1995 roku ponownie został wybrany posłem drugiej kadencji Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej[31].
  • W styczniu 1996 roku został mianowany kandydatem na Prezydenta Federacji Rosyjskiej z  partii LDPR. Uzyskał 5, 78% głosów wyborców[32].
  • W maju 1999 roku kandydował na stanowisko gubernatora obwodu biełogrodzkiego. Zajął trzecie miejsce, zebrawszy 17% głosów. Pierwsze miejsce zajął rządzący gubernator Jewgienij Sawczenko, drugie miejsce  — kandydat Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej Michaił Bieschmielnicyn[33].
  • W styczniu 2000 roku został wybrany na stanowisko Wiceprzewodniczącego Dumy trzeciej kadencji, a zatem oddał przywództwo frakcji parlamentarnej LDPR. Liderem frakcji został jego syn - Igor Lebiediew[34].
  • W wyborach prezydenckich w 2000 roku zajął piąte miejsce wśród jedenastu kandydatów z wynikiem 2,7%.[35]
  • W wyborach prezydenckich w 2004 Żyrinowski nie brał udziału, natomiast partia nominowała na kandydata byłego ochroniarza Żyrinowskiego Olega Malyszkina, który zajął ostatnie miejsce z wynikiem 2,02%.[36]
  • W 2008 roku kandydował na stanowisko Prezydenta Federacji Rosyjskiej, zajął trzecie miejsce z wynikiem 9,35%.[37]
  • W grudniu 2011 roku, jego syn Igor Lebiediew został wybrany na Zastępcę Przewodniczącego Dumy Państwowej szóstego zwołania i zrezygnował z przywództwa frakcji parlamentarnej Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji. W związku z tym Żyrinowski ponownie został szefem frakcji LDPR w Dumie[38].
  • 28 grudnia 2011 zarejestrował się jako uczestnik wyborów prezydenckich 2012. Głównym hasłem, którego używał to „Żyrinowski, albo będzie gorzej” albo „Żyrinowski. I będzie lepiej." Zajął 4 miejsce zdobywają 6,22%. głosów[39].
  • W dniu 11 lipca 2012 roku został członkiem Rady Państwa. Zgodnie z dekretem prezydenckim z dnia 11 lipca 2012 № 946 „Kwestie Rady Państwa” liderzy frakcji w Dumie Państwowej, zgodnie z tym stanowiskiem, są członkami Rady Państwa[40].

Poglądy[edytuj]

Żyrinowski nie jeden raz wypowiadał się o potrzebie wprowadzenia niezwykłych praw albo kardynalnej zmiany istniejących, często używając ultraprawicowego populizmu, na przykład:

  • Całkowicie zaprzestać finansować zagraniczne państwa (w tym Południową Osetię), a zwolnione dzięki temu środki przekazać na wzrost gospodarki rosyjskiej[41].
  • Usunąć moratorium na wykonywanie kary śmierci. W odpowiedź na podstawowy argument przeciwników kary śmierci, jakoby w wyniku błędu albo umowy mógłby zostać stracony niewinny człowiek, Żyrinowski zaproponował, aby sędziego, który wydał błędny wyrok, automatycznie skazywać na karę śmierci. Ten środek, zdaniem Żyrinowskiego, całkowicie zlikwidowałby błędne wyroki śmierci[42].
  • Karać polityków, którzy nie spełnili obietnic wyborczych[43].
  • Żyrinowski opowiadał się za wejściem Ukrainy i Białorusi do Federacji Rosyjskiej na prawach nowych okręgów federalnych[44].
  • W 2006 roku Żyrinowski poparł uchwałę Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy potępiającą „zbrodnie totalitarnych reżimów komunistycznych”. Był jedynym członkiem delegacji rosyjskiej, popierającym daną uchwałę (pozostali byli przeciwko). Żyrinowski nawoływał Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy do aresztowania G. Ziuganowa biorącego udział w sesji[45].
  • Żyrinowski jest jednym  z przeciwników pomysłu, aby przyjmować gastarbeiterów  (migrujących pracowników). Podczas kampanii wyborczej w 2012 roku obiecał, że jeśli to on zostanie wybrany na prezydenta Rosji każe „wydalić wszystkich imigrantów z kraju i zapewnieni zatrudnienie dla obywateli Rosji”[46].
  • Na swojej stronie WKontaktie pokazał, że trzyma się liberalnych poglądów politycznych[47].
  • Wyraził przekonanie, że ustawa o legalizacji małżeństw osób tej samej płci kiedyś zostanie przyjęta w Rosji. Jeśli chodzi o homoseksualizm, powiedział: „W każdym kraju na świecie to było w przeszłości. Jest to część natury biologicznej istoty człowieka. To nie jest kultura, to nie jest choroba. To niezdolność harmonii stosunków seksualnych między mężczyzną i kobietą, a natura daje wyjście. " Polityk zauważył, że próby legislacyjne zakazu gejowskiej propagandy dają odwrotny skutek[48].
  • Uważa, że w Rosji trzeba wprowadzić monarchię elekcyjną i zakazać wszystkich partii politycznych[49].
  • 14 sierpnia 2014 roku na spotkaniu przedstawicieli Dumy Państwowej i Putina w Jałcie polecił mianować tego ostatniego na nowe stanowisko — Naczelnego Władcy, a także zastąpić oficjalne rosyjskie trzy kolory na czarno-żółto-białą flagę, jak również zastąpić współczesny hymn Rosji — na „Boże, cara uchowaj”. Oprócz tego lider Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji polecił wypuścić więźniów z więzień, żeby „zaczęli bronić Ługańska i Doniecka”, a także zalecił pomyśleć o nowym stanowisku w rządzie — Ministrze Propagandy[50].
  • Wystąpił z żądaniem, aby  zabroniono rosyjskiej komedii „Samobójcy” jeszcze zanim film wszedł do kin, bazując tylko na nazwie filmu[51].
  • Żyrinowski twierdzi, że w lecie 2013 roku przeszedł na  dietę wegetariańską. W listopadzie tego samego roku powiedział, że członkowie Liberalno-Demokratycznej Partii Rosji będą stopniowo przechodzić na dietę wegetariańską, bo mięso jest bardzo szkodliwe dla zdrowia[52].
  • W maju 2014 roku Żyrinowski wysłał swój osobisty samochód terenowy „Tygrys” ługańskim milicjantom[53].
  • Proponuje usankcjonować poligamię w całym kraju, w tym  dla ludności niemuzułmańskiej, jako sposób rozwiązania kryzysu demograficznego, a także zaproponował zalegalizowanie małżeństw jednopłciowych[54].

Kariera polityczna[edytuj]

Żyrinowski założył i kieruje Liberalno-Demokratyczną Partią Rosji, trzecią co do liczby mandatów w Dumie, jest również członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Władimir Żyrinowski znany jest z krewkiego charakteru i licznych skandali telewizyjnych oraz politycznych (jest osobą niepożądaną w Kazachstanie, wobec którego wysuwa pretensje terytorialne). Znany jest z wielu prowokacyjnych wypowiedzi antypolskich, m.in. prezentował publicznie mapę z przyszłymi granicami Rosji na linii Wisły. W związku z tym w czasie wyborów prezydenckich w 1996 roku wygrażał Polsce nowym rozbiorem między Niemcami a Rosją. Wyrażał podziw dla Saddama Husajna, przekonywał, że należy siłą odzyskać Alaskę. Deklarował chęć użycia broni jądrowej przeciwko Japonii oraz nałożenia blokady morskiej w celu zagłodzenia jej mieszkańców. Kiedy w styczniu 2006 Condoleezza Rice skrytykowała rosyjską politykę gazową względem Ukrainy, Żyrinowski stwierdził, że komentarze pani Sekretarz Stanu są odbiciem jej niezamężnego i bezdzietnego stanu. Dodał też, że Condoleezza Rice potrzebuje towarzystwa żołnierzy. Potrzebuje być wzięta do koszar, gdzie poczuje się zaspokojona. Żyrinowski na posiedzeniu Dumy uznał, że Rosja jest współwinna katastrofy smoleńskiej[55].

Przypisy

  1. Жириновский говорит на разных языках!КЛАСС!. samoeluchsheevideo
  2. http://www.forerunner.com/predvestnik/X0065_Zhirinovsky.html
  3. Wywiad z Żyrinowskim: Syria, Turcja, USA, stosunki z Polską i Polakami (pol.). Blasting News. [dostęp 2015-10-09].
  4. Жириновский нашёл могилу отца // Взгляд.ру, 26.06.2006.
  5. a b c Жириновский Владимир Вольфович vesti.ru 16 июля 200916:07.
  6. Гость Владимир Жириновский. Наедине со всеми. Выпуск от 22.12.2014.
  7. Жириновский Владимир Вольфович, vesti.ru [dostęp 2017-06-08].
  8. Жириновский Владимир Вольфович, vesti.ru [dostęp 2017-06-08].
  9. Никита Могутин, Жириновский не приехал на свадьбу сына в Осетию, „Life.ru” [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  10. Семья Жириновского фото, fotkiz.ru [dostęp 2017-06-08].
  11. Владимир Жириновский: члены ЛДПР станут вегетарианцами, „Коммерсантъ”, 20 listopada 2013 [dostęp 2017-06-08].
  12. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  13. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  14. Статья в газете "Правда" – "Как Жириновский стал доктором философии", kprf.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  15. Дутый доктор Жириновский. Секретный текст 88-страничной диссертации ВВЖ [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  16. Запрос Чайке о лишении неприкосновенности Владимира Жириновского [dostęp 2017-06-08].
  17. Владимир Жириновский проиграл Илье Пономареву суд о клевете на «Прошлое, настоящее и будущее русской нации» — Новости Саратова сегодня – ИА «Свободные новости. FreeNews-Volga», fn-volga.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  18. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  19. Владимир Жириновский — Персоны — Эхо Москвы, Эхо Москвы [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  20. Жириновский говорит по-турецки: Türkiyeyi çok seviyorum. Георгий Яланжи 2014-03-14.
  21. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  22. Владимир Жириновский — Персоны — Эхо Москвы, Эхо Москвы [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  23. 2016-04-25 07:31:00 Oadam oadam 2016-04-25 07:31:00 Oadamwrote, За что Жириновского выгнали из Инюрколлегии [dostęp 2017-06-08].
  24. Жириновский, Владимир [dostęp 2017-06-08].
  25. Жириновский Владимир Вольфович ("Претенденты-2008"), www.scilla.ru [dostęp 2017-06-08].
  26. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  27. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  28. Игорь Куберский, Блоги / Игорь Куберский: СССР и ГКЧП, Эхо Москвы [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  29. Октябрь 1993. Хроника переворота. 4 октября. Четырнадцатый день противостояния., 1993.sovnarkom.ru [dostęp 2017-06-08].
  30. Жириновский Владимир Вольфович - компромат, биография, образование, национальность, zampolit.com [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  31. Биография — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  32. Жириновский Владимир Вольфович — Основатель и председатель Либерально-демократической партии России (ЛДПР) / Досье / Справка, newslab.ru [dostęp 2017-06-08].
  33. Жириновский проиграл сам, 1 czerwca 1999 [dostęp 2017-06-08].
  34. Жириновский Владимир Вольфович, „LB.ua” [dostęp 2017-06-08].
  35. Биографии кандидатов на пост президента РФ на выборах 4 марта, „ТАСС” [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  36. Жириновский Владимир Вольфович - компромат - Kompromat.name, „Kompromat.name” [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  37. Жириновский опять пойдет в президенты, „LB.ua” [dostęp 2017-06-08].
  38. Жириновский Владимир Вольфович - компромат - Kompromat.name, „Kompromat.name” [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  39. Жириновский участвует в выборах с лозунгом «Жириновский, или будет хуже!», „Rus.Postimees.ee” [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  40. x, Владимир, „Телевизионный технический центр "Останкино"”, 7 marca 2014 [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  41. Жириновский, Владимир Вольфович - Биография — JewAge, www.jewage.org [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  42. Досье: Жириновский Владимир Вольфович - Общество - Аргументы и Факты, www.aif.ru [dostęp 2017-06-08].
  43. Владимир Жириновский родился 25 апреля 1946, Calend.ru [dostęp 2017-06-08].
  44. Жириновский предложил Украине стать округом России, www.segodnya.ua [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  45. Korrespondent.net, ПАСЕ осудила преступления коммунизма [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  46. Жириновский обещал выгнать мигрантов — Русское Имперское Движение, rusimperia-inf.ru [dostęp 2017-06-08].
  47. Vladimir Zhirinovsky, vk.com [dostęp 2017-06-08].
  48. TV Rain, Inc., Владимир Жириновский: закон об однополых браках когда-нибудь примут и у нас, tvrain.ru [dostęp 2017-06-08].
  49. Жириновский призвал запретить все партии и ввести монархию [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  50. Жириновский предложил Путину стать Верховным правителем, „РБК” [dostęp 2017-06-08].
  51. Официальный сайт ЛДПР — Официальный сайт ЛДПР, информационное агентство ЛДПР, новости ЛДПР, ldpr.ru [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  52. Владимир Жириновский: члены ЛДПР станут вегетарианцами, „Коммерсантъ”, 20 listopada 2013 [dostęp 2017-06-08].
  53. Вероника ПАНФИЛОВА | Сайт «Комсомольской правды», Жириновский подарил луганским ополченцам бронированный "Тигр", „KP.RU - сайт «Комсомольской правды»”, 8 maja 2014 [dostęp 2017-06-08] (ros.).
  54. Жириновский выступил за многоженство и ранние браки - Люди : Власть / infox.ru [dostęp 2017-06-08] (ang.).
  55. „Żyrinowski: to my odpowiadamy za śmierć elity Polski”.

Linki zewnętrzne[edytuj]