Władimir Głuzdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Głuzdowski
Владимир Алексеевич Глуздовский
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1903
Tbilisi
Data i miejsce śmierci 16 listopada 1967
Symferopol
Przebieg służby
Lata służby 1919–1961
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska dowódca: 7. i 6. Armii
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Suworowa I klasy (ZSRR)Order Kutuzowa I klasy (ZSRR)

Władimir Aleksiejewicz Głuzdowski (ros.) Владимир Алексеевич Глуздовский (ur. 27 maja 1903 w Tbilisi, zm. 16 listopada 1967 w Symferopolu) – radziecki dowódca wojskowy (pochodzenia gruzińskiego – wnuk polskiego zesłańca[potrzebny przypis]) w czasie II wojny światowej, generał porucznik.

Od 1919 roku w Armii Czerwonej, w czasie wojny domowej w Rosji walczył przeciwko bolszewikom po stronie "Białych".

Od 1926 dowódca kompanii, od 1929 pomocnik dowódcy batalionu, 1930-1932 komendant Szkoły Młodszych Dowódców, od 1936 szef sztabu pułku zmechanizowanego, od I 1938 szef Wydziału Szkolenia Wojsk Pogranicznych w Mińsku. Od V 1938 dowódca pułku, od X 1938 zastępca szefa Oddziału Głównego Sztabu Morskiego. X 1939 - X 1940 w misji specjalnej w Chinach. Od XI 1940 zastępca dowódcy 1 Dywizji Strzelców Zmotoryzowanych, od VI 1941 uczestnik walk na Froncie Wschodnim. W X 1941 został szefem Oddziału Operacyjnego 26 Armii i szefem sztabu 31. Armii Frontu Zachodniego i Kalinińskiego. Brał udział w opracowaniu planu bitwy pod Moskwą. Od lutego 1943 dowódca 31 Armii Frontu Kalinińskiego. Od sierpnia 1944 dowódca 7. Armii Frontu Karelskiego, następnie od grudnia 1944 6. Armii 1 Frontu Ukraińskiego która z przyczółka sandomierskiego rozpoczęła ofensywę styczniową zdobywając w maju 1945 Wrocław[1]. Od X 1946 szef Katedry Historii Wojen, od VII 1951 kierownik Katedry Taktyki Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. Od 1960 pracownik Sztabu Głównego Wojsk Lądowych ZSRR, w 1961 przeszedł w stan spoczynku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Dolata, Wyzwolenie Polski 1944-1945. Działania wyzwoleńcze Armii Radzieckiej i Ludowego Wojska Polskiego Warszawa 1971, s.338

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Gałwiaczek, Urząd Bezpieczeństwa w Oławie 1945-1956, Instytut Pamięci Narodowej, Wrocław 2012.