Władimir Głuzdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Głuzdowski
Владимир Алексеевич Глуздовский
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia

27 maja 1903
Tyflis

Data i miejsce śmierci

16 listopada 1967
Symferopol

Przebieg służby
Lata służby

1919–1961

Siły zbrojne

Red star.svg Armia Czerwona
Communist star with golden border and red rims.svg Armia Radziecka

Stanowiska

dowódca: 7. i 6. Armii

Główne wojny i bitwy

Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa

Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR)

Władimir Aleksiejewicz Głuzdowski (ros.) Владимир Алексеевич Глуздовский (ur. 14 maja?/ 27 maja 1903 w Tyflisie, zm. 16 listopada 1967 w Symferopolu) – radziecki dowódca wojskowy w czasie II wojny światowej, generał porucznik.

Wnuk polskiego powstańca 1863 roku[1].

Od 1919 roku w Armii Czerwonej, w czasie wojny domowej w Rosji walczył przeciwko bolszewikom po stronie „Białych”.

Od 1926 dowódca kompanii, od 1929 pomocnik dowódcy batalionu, 1930-1932 komendant Szkoły Młodszych Dowódców, od 1936 szef sztabu pułku zmechanizowanego, od I 1938 szef Wydziału Szkolenia Wojsk Pogranicznych w Mińsku. Od V 1938 dowódca pułku, od X 1938 zastępca szefa Oddziału Głównego Sztabu Morskiego. X 1939 – X 1940 w misji specjalnej w Chinach. Od XI 1940 zastępca dowódcy 1 Dywizji Strzelców Zmotoryzowanych, od VI 1941 uczestnik walk na Froncie Wschodnim. W X 1941 został szefem Oddziału Operacyjnego 26 Armii i szefem sztabu 31. Armii Frontu Zachodniego i Kalinińskiego. Brał udział w opracowaniu planu bitwy pod Moskwą. Od lutego 1943 dowódca 31 Armii Frontu Kalinińskiego. Od sierpnia 1944 dowódca 7. Armii Frontu Karelskiego, następnie od grudnia 1944 6. Armii 1 Frontu Ukraińskiego, która z przyczółka sandomierskiego rozpoczęła ofensywę styczniową zdobywając w maju 1945 Wrocław[2]. Od X 1946 szef Katedry Historii Wojen, od VII 1951 kierownik Katedry Taktyki Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. Od 1960 pracownik Sztabu Głównego Wojsk Lądowych ZSRR, w 1961 przeszedł w stan spoczynku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 238.
  2. Bolesław Dolata, Wyzwolenie Polski 1944-1945. Działania wyzwoleńcze Armii Radzieckiej i Ludowego Wojska Polskiego Warszawa 1971, s. 338.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Gałwiaczek, Urząd Bezpieczeństwa w Oławie 1945-1956, Instytut Pamięci Narodowej, Wrocław 2012.