Władimir Kazaczonok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władimir Kazaczonok
Kazachyonok.jpg
Imię i nazwisko Władimir Aleksandrowicz Kazaczonok
Data i miejsce
urodzenia
6 września 1952
Kołpino, Rosyjska FSRR 
Pozycja napastnik
Wzrost 180 cm
Masa ciała 74 kg
Kariera juniorska
Iżoriec Kołpino
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1971–1975
1976–1978
1979–1983
Zenit Leningrad
Dinamo Moskwa
Zenit Leningrad
46 (7)
64 (13)
144 (58)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1976–1979  ZSRR 2 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1987–1989
199?–199?
2001–2002
2003
2004–2005
2006–2007
2008–2009
2010–2012
Dinamo Sankt Petersburg
SDJuSzOR Zienit Petersburg
Swietogoriec Swietogorsk
Dinamo Sankt Petersburg
Pietrotriest Sankt Petersburg
FK Chimki
Smiena-Zenit Sankt Petersburg
Sillamäe Kalev

Władimir Aleksandrowicz Kazaczonok, ros. Владимир Александрович Казачёнок (ur. 6 września 1952 w Kołpino w obwodzie leningradzkim, Rosyjska FSRR) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie zorganizował piłkarską drużynę, z którą uczestniczył w turnieju "Skórzana piłka". Jako junior grał w miejscowym zespole Iżoriec Kołpino. Jednym z pierwszych jego trenerów był Siergiej Salnikow. W 1971 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie rezerw Zenitu Leningrad. W następnym roku debiutował w pierwszej drużynie. Potem przez trzy lata służył w milicyjnym klubie Dinama Moskwa. W 1979 powrócił do Zenitu Leningrad. Od 1981 pełnił funkcje kapitana drużyny. W 1983 postanowił zakończyć karierę piłkarską, tak jak konfliktował z głównym trenerem Pawłem Sadyrinym, a występować w innym klubie nie chciał[1].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

1 grudnia 1976 debiutował w reprezentacji ZSRR w towarzyskim meczu z Brazylią (0:2). Łącznie rozegrał 2 mecze.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską. W latach 1987-1989 prowadził Dinamo Sankt Petersburg. Potem rok pracował w Finlandii, próbował swych sił jako komentator meczów piłki nożnej, pracował na stanowisku wicedyrektora SDJuSzOR Zienit Petersburg, próbował stać się deputowanym, ale w ostatniej chwili wycofał swoją kandydaturę. W końcu powrócił do pracy trenerskiej. W latach 2001-2002 trenował Swietogoriec Swietogorsk, a potem Dinamo Sankt Petersburg i Pietrotriest Sankt Petersburg. W 2006 objął stanowisko głównego trenera FK Chimki, z którym zdobył awans do Priemjer-Ligi. W połowie sezonu 2007 zachorował na wysokie ciśnienie krwi. Po miesiącu leczenia powrócił do kierowania drużyną, ale 6 września 2007, w dzień swoich 55 urodzin, zrezygnował z funkcji trenera[2]. Potem trenował drugą drużynę Zenitu Smiena-Zenit Sankt Petersburg. Po jej rozformowaniu został zaproszony na stanowisko głównego trenera estońskiego Sillamäe Kalev[3]. W styczniu 2012 prowadził reprezentację Sankt-Petersburga na turnieju im. Granatkina[4].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]