Władimir Kazaczonok

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Kazaczonok
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Władimir Aleksandrowicz Kazaczonok
Data i miejsce urodzenia 6 września 1952
Kołpino
Data i miejsce śmierci 26 marca 2017
Petersburg
Wzrost 180 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
Iżoriec Kołpino
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1971–1975 Zenit Leningrad 46 (7)
1976–1978 Dinamo Moskwa 64 (13)
1979–1983 Zenit Leningrad 144 (58)
W sumie: 254 (78)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1976–1979  ZSRR 2 (0)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1987–1989 Dinamo Petersburg
199?–199? SDJuSzOR Zenit Petersburg
2001–2002 Swietogoriec Swietogorsk
2003 Dinamo Petersburg
2004–2005 Pietrotriest Petersburg
2006–2007 FK Chimki
2008–2009 Smiena-Zenit Petersburg
2010–2012 Sillamäe Kalev

Władimir Aleksandrowicz Kazaczonok, ros. Владимир Александрович Казачёнок (ur. 6 września 1952 w Kołpino w obwodzie leningradzkim, Rosyjska FSRR, zm. 26 marca 2017 w Petersburgu[1]) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika, reprezentant ZSRR, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie zorganizował piłkarską drużynę, z którą uczestniczył w turnieju „Skórzana piłka”. Jako junior grał w miejscowym zespole Iżoriec Kołpino. Jednym z pierwszych jego trenerów był Siergiej Salnikow. W 1971 rozpoczął karierę piłkarską w drużynie rezerw Zenitu Leningrad. W następnym roku debiutował w pierwszej drużynie. Potem przez trzy lata służył w milicyjnym klubie Dynama Moskwa. W 1979 powrócił do Zenitu Leningrad. Od 1981 pełnił funkcje kapitana drużyny. W 1983 postanowił zakończyć karierę piłkarską, gdyż był w konflikcie z głównym trenerem Pawłem Sadyrinym, a występować w innym klubie nie chciał[2].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

1 grudnia 1976 debiutował w reprezentacji ZSRR w towarzyskim meczu z Brazylią (0:2). Łącznie rozegrał 2 mecze.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę trenerską. W latach 1987-1989 prowadził Dinamo Petersburg. Potem rok pracował w Finlandii, próbował swych sił jako komentator meczów piłki nożnej, pracował na stanowisku wicedyrektora SDJuSzOR Zenit Petersburg, próbował stać się deputowanym, ale w ostatniej chwili wycofał swoją kandydaturę. W końcu powrócił do pracy trenerskiej. W latach 2001-2002 trenował Swietogoriec Swietogorsk, a potem Dinamo Petersburg i Pietrotriest Petersburg. W 2006 objął stanowisko głównego trenera FK Chimki, z którym zdobył awans do Priemjer-Ligi. W połowie sezonu 2007 zachorował na wysokie ciśnienie krwi. Po miesiącu leczenia powrócił do kierowania drużyną, ale 6 września 2007, w dzień swoich 55 urodzin, zrezygnował z funkcji trenera[3]. Potem trenował drugą drużynę Zenitu Smiena-Zenit Petersburg. Po jej rozformowaniu został zaproszony na stanowisko głównego trenera estońskiego Sillamäe Kalev[4]. W styczniu 2012 prowadził reprezentację Sankt-Petersburga na turnieju im. Granatkina[5].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]