Władimir Kuzniecow (fizyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Kuzniecow
Państwo działania

Rosja/ZSRR

Data i miejsce urodzenia

12 maja 1887
Miasskij Zawod, gubernia orenburska (obecnie Troick, obwód czelabiński)

Data i miejsce śmierci

13 października 1963
Tomsk

doktor nauk fizyczno-matematycznych
Specjalność: fizyka metali
Alma Mater

Uniwersytet Petersburski

Tomski Uniwersytet Państwowy

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Władimir Dmitrijewicz Kuzniecow (ros. Владимир Дмитриевич Кузнецов, ur. 12 maja 1887 w miejscowości Miasskij Zawod w powiecie troickim w guberni orenburskiej, obecnie w granicach Troicka w obwodzie czelabińskim; zm. 13 października 1963 w Tomsku) – był rosyjskim i radzieckim fizykiem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie kupca. W 1906 ukończył ze srebrnym medalem męskie gimnazjum w Troicku, a w 1910 skończył studia na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu Petersburskiego, po czym został wykładowcą Petersburskiego Instytutu Politechnicznego. Od 1911 pracował w Tomsku jako asystent, wykładowca, adiunkt i profesor działu fizyki Tomskiego Instytutu Technicznego, jednocześnie był profesorem działu fizyki Syberyjskich Wyższych Kursów Żeńskich i pracował w Tomskim Uniwersytecie Państwowym, gdzie w 1921 został profesorem fizyki i kierownikiem działu geofizyki; 1922-1923 pełnił funkcję zastępcy rektora i członka zarządu, a w 1923 krótko rektora tego uniwersytetu. Od 1923 do 1926 i ponownie od 1933 do 1936 był dziekanem Wydziału Fizyczno-Matematycznego Tomskiego Uniwersytetu Państwowego, jednocześnie 1924-1928 członkiem rzeczywistym Instytutu Fizyki Stosowanej przy Tomskim Instytucie Technologicznym. W 1929 był inicjatorem założenia Syberyjskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Fizyczno-Technicznego i został jego pierwszym dyrektorem, kierując nim aż do 1960 (z przerwą w latach 1933-1937). W 1922 został magistrem fizyki, w 1934 otrzymał tytuł doktora nauk fizyczno-matematycznych. Zajmował się głównie problematyką metali i ich twardości. W latach 1936-1938 był zastępcą rektora Tomskiego Uniwersytetu Państwowego, w 1937 kierował w nim działem fizyki teoretycznej, a w 1938 działem fizyki eksperymentalnej, później od 1938 do 1963 działem fizyki metali tego uniwersytetu. Podczas wojny ZSRR z Niemcami przewodniczył Tomskiemu Komitetowi Uczonych dla Pomocy Frontowi i pracował przy udoskonalaniu produkcji techniki wojennej i zaopatrzenia wojskowego. Napisał pięciotomową pracę Fizika twiordogo tieła. W 1946 został członkiem korespondentem, a w 1958 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, 1958-1961 był członkiem Prezydium Syberyjskiego Oddziału Akademii Nauk ZSRR. W 1945 został członkiem WKP(b), 1947-1951 był deputowanym do Rady Najwyższej RFSRR, a 1934-1947 deputowanym do Tomskiej Miejskiej Rady Deputowanych.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 1964 jego imieniem nazwano Syberyjski Instytut Fizyczno-Techniczny i ulicę w Tomsku, a w 1980 na gmachu instytutu odsłonięto tablicę pamiątkową.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]