Władysław Żmuda (ur. 1954)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Żmuda
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Władysław Antoni Żmuda
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1954
Lublin, Polska
Wzrost 187 cm
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
1966–1970 Motor Lublin
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1970–1972 Motor Lublin
1972–1974 Gwardia Warszawa 34 (0)
1974–1979 Śląsk Wrocław 97 (0)
1980–1982 Widzew Łódź 68 (2)
1982–1984 Hellas Werona 7 (0)
1984 Cosmos Nowy Jork 4 (0)
1984–1987 US Cremonese 43 (1)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1971–1972  Polska
1973–1986  Polska 91 (2)
Kariera trenerska
Lata Klub
1987–1989 młodzież we Włoszech
1989–1990 Altay SK
1997–1999 Polska U-21 (asystent)
2000–2002 Polska (asystent)
2002–???? Polska U-20
2003 Polska (asystent)
2004–2005 Polska U-21
2009–2010 Polska U-17
2010–2011 Polska U-19
2012 Polska U-20
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
srebro Montreal 1976 Piłka nożna
Mistrzostwa świata
III miejsce RFN 1974 piłka nożna
III miejsce Hiszpania 1982 piłka nożna
Mistrzostwa Europy U-18
Brąz Hiszpania 1972 piłka nożna

Władysław Antoni Żmuda (ur. 6 czerwca 1954 w Lublinie) – polski piłkarz, grający na pozycji obrońcy, reprezentant kraju, trener.

Reprezentował barwy Motoru Lublin, Gwardii Warszawa, Śląska Wrocław, Widzewa Łódź, Hellas Werona, Cosmosu Nowy Jork oraz US Cremonese. Trzykrotny mistrz Polski (raz ze Śląskiem Wrocław, dwa razy z Widzewem Łódź). Członek Klubu Wybitnego Reprezentanta. Z reprezentacją Polski czterokrotnie uczestniczył na mistrzostwach świata (1974 – 3. miejsce, 1978, 1982 – 3. miejsce, 1986), na których rozegrał 21 meczów, co jest rekordem w historii występów reprezentacji Polski na mistrzostwach świata oraz na igrzyskach olimpijskich 1976 w Montrealu – srebrny medal.

Jako trener najczęściej pracował z juniorskimi reprezentacjami Polski, a także był asystentem w seniorskiej reprezentacji Polski za kadencji Jerzego Engela i Pawła Janasa.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda urodził się w Lublinie. Ojciec był rzemieślnikiem, który zajmował się szyciem czapek, a matka zajmowała się domem. Miał trójkę starszego rodzeństwa: dwóch braci i siostrę[1].

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda najpierw uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 22 w dzielnicy Bronowice, a potem przeniósł się do Szkoły Podstawowej nr 11, gdzie w szkolnej reprezentacji, gdzie został zauważony przez ówczesnego zawodnika Motoru LublinStanisława Świerka, który na zlecenie prezesa klubu szukał w szkołach młodych talentów i zaprosił Żmudę na trening trampkarzy zespołu, w którym w 1966 rozpoczął karierę piłkarską, a 1970 roku przeszedł do drużyny seniorów. W 1971 roku zdobył z klubem mistrzostwo Polski juniorów. W klubie występował do 1972 roku.

Następnie w latach 1972-1974 reprezentował barwy Gwardii Warszawa, w barwach którego w sezonie 1972/1973 zadebiutował w ekstraklasie oraz zajął z klubem 3. miejsce, a w sezonie 1973/1974 dotarł do finału Pucharu Polski.

Następnie reprezentował barwy Śląska Wrocław, z którym zdobył mistrzostwo (1977), wicemistrzostwo Polski (1978) oraz zajął w sezonie 1974/1975 zajął 3. miejsce w ekstraklasie, a także zdobył Puchar Polski (1976) oraz dotarł do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów (1977). Z klubu odszedł po sezonie 1978/1979, w barwach którego rozegrał 97 meczów ligowych.

Po odejściu ze Śląska Wrocław Władysław Żmuda przez pół roku pozostawał bez klubu, aż na początku 1980 roku został zawodnikiem Widzewa Łódź, który ze Żmudą w składzie zdominował krajowe rozgrywki ligowe. Najpierw w sezonie 1979/1980 zdobył z klubem wicemistrzostwo Polski a w latach 1981-1982 dwukrotnie mistrzostwo Polski oraz w edycji 1981/1982 wygrał grupę 2 Pucharu Intertoto. Z klubu odszedł po sezonie 1981/1982, dla którego rozegrał 68 meczów ligowych, w których strzelił 2 bramki.

Po mistrzostwach świata 1982 w Hiszpanii Władysław Żmuda został zawodnikiem włoskiego klubu ligi Serie AHellasa Werona, w którym w latach 1982-1984 rozegrał zaledwie 7 meczów ligowych, jednak dotarł z klubem dwukrotnie do finału Pucharu Włoch (1983, 1984). Po nieudanym pobycie w Hellas Werona Władysław Żmuda wyjechał do Stanów Zjednoczonych występować w klubie ligi NASLCosmos Nowy Jork, w którym po rozegraniu 4 meczów ligowych wrócił do ligi Serie A, tym razem zostając zawodnikiem US Cremonese, w którym po sezonie 1986/1987 oraz rozegraniu 43 meczów ligowych i strzeleniu 1 bramki w wieku 33 lat zakończył piłkarską karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda i Wim Jansen. PolskaHolandia 2:0. Chorzów, 02.05.1979

W 1971 roku otrzymał od selekcjonera Andrzeja Strejlaua powołanie do reprezentacji Polski U-18[1], z którą rok później w Hiszpanii na mistrzostwach Europy U-18 pod wodzą selekcjonera Mariana Szczechowicza zdobyła brązowy medal.

W seniorskiej reprezentacji Polski w latach 19731986 rozegrał 91 meczów, w których strzelił 2 gole. Debiut zaliczył za kadencji selekcjonera Kazimierza Górskiego dnia 21 października 1973 roku na Dalymount Park w Dublinie w przegranym 1:0 meczu towarzyskim z reprezentacją Irlandii[2].

Mundial 1974[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda w 1974 roku znalazł się w składzie reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego na mistrzostwa świata 1974 w RFN jako najmłodszy zawodnik w ekipie. Reprezentacja Polski zajęła na tym turnieju 3. miejsce, a Żmuda był podstawowym zawodnikiem drużyny prowadzonej przez Kazimierza Górskiego i rozegrał wszystkie 7 meczów oraz został wybranym Najlepszym Młodym Piłkarzem turnieju.

Montreal 1976[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda w 1976 roku został powołany do reprezentacji Polski prowadzonej przez Kazimierza Górskiego na turniej olimpijski 1976 w Montrealu, na których również był podstawowym zawodnikiem. W finale reprezentacja Polski przegrała 3:1 z reprezentacją NRD i ostatecznie zdobyła srebrny medal, co uznano w kraju za porażkę, a trener Kazimierz Górski podał się do dymisji.

Mundial 1978[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda w 1978 roku został powołany przez selekcjonera reprezentacji PolskiJacka Gmocha na mistrzostwa świata 1978 w Argentynie, na których reprezentacja Polski zakończyła zmagania w drugiej rundzie po porażkach z reprezentacją Argentyny (2:0) i reprezentacją Brazylii (3:1) oraz zwycięstwie z reprezentacją Peru (0:1).

Mundial 1982[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda w 1982 roku wraz z reprezentacją Polski prowadzoną przez selekcjonera Antoniego Piechniczka pojechał na swoje trzecie mistrzostwa świata, które odbywały się w Hiszpanii. Reprezentacja Polski zajęła na tym turnieju 3. miejsce, a Żmuda był podstawowym zawodnikiem drużyny prowadzonej przez Antoniego Piechniczka i rozegrał wszystkie 7 meczów.

Mundial 1986[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda w 1986 roku po raz czwarty wziął udział na mistrzostwach świata, które odbywały się w Meksyku. Na tym turnieju w drużynie prowadzonej przez selekcjonera Antoniego Piechniczka rozegrał tylko 1 mecz – w 1/8 finału z reprezentacją Brazylii na Estadio Jalisco w Guadalajara zastąpił w 84. minucie meczu Jana Urbana[3]. Mecz zakończył się porażką Biało-Czerwonych 4:0, z którzy odpadli z turnieju, a Żmuda po tym meczu ogłosił zakończenie reprezentacyjnej kariery.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Władysław Żmuda ukończył Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu i Międzynarodową Szkołę Trenerską we Włoszech. Z wykształcenia jest nauczycielem wf i trenerem pierwszej klasy piłki nożnej. Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajmował się w latach 1987-1989 trenowaniem młodzieży we Włoszech. Następnie w latach 1989-1990 prowadził turecki klub ligi Süper LigAltay SK, z którym w sezonie 1989/1990 zajął 16. miejsce i spadł do niższej ligi.

Następnie w latach 1997-1999 był asystentem selekcjonerów najpierw Edwarda Lorensa, potem Pawła Janasa w reprezentacji Polski U-21, z którym współpracował również w kadrze olimpijskiej, która nie zdołała się zakwalifikować na turniej olimpijski w Sydney.

W latach 2000-2002 był asystentem selekcjonera Jerzego Engela w seniorskiej reprezentacji Polski, także na mistrzostwach świata 2002 w Korei Południowej i Japonii. Po tym turnieju został selekcjonerem reprezentacji Polski U-20, a w 2003 roku był asystentem Pawła Janasa w seniorskiej reprezentacji Polski.

W następnych latach Władysław Żmuda prowadził: reprezentację Polski U-21 (2004-2005), reprezentację Polski U-17 (2009-2010), reprezentację Polski U-19 (2010-2011) oraz w 2012 roku reprezentację Polski U-20.

Klub Wybitnego Reprezentanta[edytuj | edytuj kod]

Dnia 7 stycznia 2009 roku po objęciu przez Grzegorza Latę stanowiska prezesa PZPN-u Władysław Żmuda zastąpił go na stanowisku przewodniczącego Klubu Wybitnego Reprezentanta. Dnia 31 października 2012 roku Żmudę na tym stanowisku zastąpił Dariusz Dziekanowski[4].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja narodowa Rok Występy Gole
 Polska
1973 1 0
1974 9 0
1975 10 0
1976 9 0
1977 11 0
1978 12 1
1979 4 0
1980 9 0
1981 7 0
1982 7 0
1983 0 0
1984 7 0
1985 4 1
1986 1 0
Łącznie 91 2

Gole w reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Lp. Data Miejsce Przeciwnik Gol Wynik Rozgrywki
1. 05.04.1978 Stadion im. 22 lipca, Poznań  Grecja 3–0 5–2 Mecz towarzyski
2. 17.04.1985 Stadion Miejski, Opole  Finlandia 1–1 2–1 Mecz towarzyski

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Motor Lublin[edytuj | edytuj kod]

Gwardia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Śląsk Wrocław[edytuj | edytuj kod]

Widzew Łódź[edytuj | edytuj kod]

Hellas Werona[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]