Władysław Adamczyk (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Adamczyk
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1894
Straconka Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 24 września 1978
Bielsko-Biała Polska
Przebieg służby
Lata służby 1914 – 1945
Jednostki 3 pp Leg., 6 pp Leg., 7 pp Leg., 6 pp Leg., 65 pp
Stanowiska dowódca 201 Pułku Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa
Późniejsza praca pracownik umysłowy
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

Władysław Adamczyk (ur. 29 stycznia 1894 w Straconce, zm. 24 września 1978 w Bielsku-Białej) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Władysław Adamczyk urodził się w Straconce, obecnie dzielnicy Bielska-Białej, w rodzinie Andrzeja i Anny z domu Procner. Ukończył gimnazjum w Białej w 1914 roku i otrzymał świadectwo dojrzałości. W trakcie nauki był członkiem drużyny "Sokoła".

W dniu 15 sierpnia 1914 roku wstąpił na ochotnika do Legionów Polskich i został przydzielony do 3 Pułku Piechoty. Uczestniczył w walkach w Karpatach. W 1915 roku został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty i równocześnie awansowany do stopnia kaprala. W składzie pułku bierze udział w kampanii wołyńskiej w 1916 roku. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany, a następnie wcielony do armii austriackiej, w której ukończył kurs podoficerski i kurs oficerski w Opawie uzyskując stopień chorążego. Następnie służył w jednostce stacjonującej w Radomsku. W 1918 roku awansowany do stopnia podporucznika.

W październiku 1918 roku zorganizował kompanię ochotniczą POW, która brała udział w rozbrajaniu Niemców.

Od listopadzie 1918 roku w Wojsku Polskim. Służył kolejno w 157 Pułku Piechoty Rezerwy i 7 Pułku Piechoty, uczestnicząc w obronie Lwowa od grudnia 1918 do marca 1919 roku, dowodząc kompanią piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1924 roku został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko dowódcy kompanii. W 1928 roku został kwatermistrzem pułku i funkcję tę pełnił do 1930 roku. W 1930 roku ukończył kurs dowódców batalionów i został komendantem Przysposobienie Wojskowego przy 6 Pułku Piechoty Legionów. W dniu 1 kwietnia 1931 roku został przeniesiony do 65 Pułku Piechoty, gdzie został dowódcą batalionu. Następnie w grudniu 1932 roku przeniesiony na takie samo stanowisko do 63 Pułku Piechoty, a następnie w 1936 roku do 67 Pułku Piechoty. W 1938 roku został przeniesiony na stanowisko I zastępcy dowódcy 73 Pułku Piechoty.

W sierpniu 1939 roku w czasie mobilizacji został dowódcą 201 Rezerwowego Pułku Piechoty i dowodzi nim w trakcie kampanii wrześniowej. Od walk 1 września 1939 roku w rejonie Kobióru i Wyr do dnia 20 września 1939 roku w rejonie Ulowa i Narola, gdzie pułk zostaje ostatecznie rozbity. Następnie z grupa żołnierzy usiłował się przedostać się do Lwowa, lecz w dniu 25 września w rejonie Lubaczowa dostał się do niewoli niemieckiej.

Kolejno przebywał w obozach jenieckich: Oflagu IIB Arnswalde (1939 – maj 1942), Oflagu IID Gross-Born (maj 1942 – 1945) i Oflagu VIB Dössel, który został wyzwolony 1 kwietnia 1945 roku.

Po wyzwoleniu z obozu początkowo pozostał na Zachodzie, do Polski wrócił w maju 1946 roku i zamieszkał w Bielsku-Białej pracując jako pracownik umysłowy w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Górnośląskiego w Bielsku-Białej. W dniu 8 września 1950 roku został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz wywiadu brytyjskiego i w dniu 8 stycznia 1951 roku wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Katowicach został skazany na karę dożywotniego więzienia, wyrok w dniu 13 lipca 1951 roku złagodzono do 5 lat więzienia. Karę odbywa w Centralnym Więzieniu Karny we Wronkach.

Zwolniony z więzienia po odbyciu kary w dniu 13 lipca 1956 roku, powraca do Bielska-Białej, gdzie pracuje w Zakładzie Energetycznym do czasu przejścia na emeryturę w 1959 roku.

Zmarł w Bielsku-Białej i został pochowany na cmentarzu w Straconce.

Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 6 grudnia 1991 wyrok wydany przez były Wojskowy Sąd Rejonowy w Katowicach został unieważniony.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny nr 3 z 26 marca 1931.

Bibliografia[edytuj]