Władysław Dworakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Dworakowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 września 1908
Oblasy
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1976
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 21 listopada 1952
do 18 marca 1954
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Przewodniczący Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego przy Radzie Ministrów
Okres od 14 grudnia 1954
do 30 marca 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Edmund Pszczółkowski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Medal za Warszawę 1939–1945
Grób Władysława Dworakowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Władysław Dworakowski (ur. 10 września 1908 w Oblasach, zm. 17 listopada 1976 w Warszawie) – polski ślusarz i polityk. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji, przewodniczący Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego przy Radzie Ministrów (1954–1956), w latach 1952–1954 wiceprezes Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie dworskich fornali, uzyskał wykształcenie zawodowe. Pracował w przemyśle w zawodzie ślusarza, w tym również w trakcie II wojny światowej. Od 1941 do 1942 należał do Stowarzyszenia Przyjaciół ZSRR, należał do Armii Ludowej. Brał udział w powstaniu warszawskim pod pseudonimem Władek. Od 1931 był członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, od 1934 Komunistycznej Partii Polski (członek koła dzielnicowego Praga), następnie w 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W PPR był sekretarzem KD Grochów (1942–1944), kierownikiem wydziału personalnego (1945) i sekretarzem (1945–1947) komitetu Warszawskiego, przewodniczącym centralnej komisji rewizyjnej (1945), członkiem (1945–1948) i członkiem sekretariatu (1948) Komitetu Centralnego oraz I sekretarzem komitetu łódzkiego (1948). W PZPR był członkiem biura organizacyjnego (1948–1954), kierownikiem wydziału organizacyjnego (1950–1952), członkiem (1948–1959) i sekretarzem (1954–1955) Komitetu Centralnego, a także członkiem Biura Politycznego KC PZPR (1954–1956). Ponadto pełnił funkcję I sekretarza komitetu łódzkiego (1948–1950) i komitetu wojewódzkiego w Łodzi (1949–1950).

Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. Od 21 listopada 1952 do 18 marca 1954 był wiceprezesem Rady Ministrów , a od 14 grudnia 1954 do 30 marca 1956 był przewodniczącym Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego przy Radzie Ministrów. Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych[1].

W 1959 powrócił do zawodu ślusarza. W późniejszym okresie był jednym z liderów założonej przez Kazimierza Mijala KPP. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy i Medalem za Warszawę 1939–1945[2].

Zmarł 17 listopada 1976[3]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 Tuje m. 20).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 62. ISBN 83-7066-208-0.
  2. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  3. Władysław Dworakowski. Nekrolog. „Nowiny”, s. 2, Nr 263 (8751) z 18 listopada 1976. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]