Władysław Filipowiak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Filipowiak, polski archeolog i podróżnik

Władysław Filipowiak (ur. 29 kwietnia 1926 w Kaczycach[1], zm. 31 marca 2014 w Szczecinie[1]) − polski historyk i archeolog.

Życiorys[edytuj]

W 1950 roku ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Szczecinie, następnie w 1953 archeologię na UAM. Doktoryzował się w 1967 roku, habilitował dziesięć lat później. Od 1989 roku profesor.

Od 1951 roku pracował w muzealnictwie. W 1955 roku objął stanowisko dyrektora Muzeum Narodowego w Szczecinie, które sprawował aż do roku 2000, znacząco przyczyniając się do rozbudowy placówki[2]. Założył rocznik Materiały Zachodniopomorskie, którego był redaktorem.

Od 1952 roku z ramienia Instytutu Archeologii i Etnologii PAN kierował wykopaliskami w Wolinie. Zainicjował prowadzone przez Muzeum Narodowe w Szczecinie od 1962 roku badania etnologiczne w Afryce Zachodniej.

W 1973 roku został wykładowcą w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Szczecinie (obecnie Uniwersytet Szczeciński). Prowadził także gościnne wykłady w Bratysławie, Oslo, Lund, Sztokholmie, Kopenhadze, Amsterdamie, Berlinie, Kilonii i Reykjaviku. W 1981 roku jako ekspert UNESCO przebywał w Mongolii.

Był członkiem-założycielem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, członkiem Komisji Narodowej ICOM, Komisji Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN oraz Komisji Nauk Orientalistycznych PAN. Był także członkiem-przedstawicielem w Union International des Sciences prehistoriques et protohistoriques w Gandawie, był również wieloletnim członkiem Internationale Institute of Conservation Historic and Artistic Works w Londynie.

W 2013 roku został uhonorowany Honorowym Obywatelstwem Gminy Wolin[3]. Zmarł 31 marca 2014 roku. Pochowany został na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 54)[4].

Władysław Filipowiak jest autorem ponad 200 publikacji (w tym ponad 50 zagranicznych) z zakresu archeologii wczesnośredniowiecznej oraz muzealnictwa dot. obszaru Pomorza Zachodniego, Strefy Bałtyku i Afryki Zachodniej.

Gdy w latach 70-tych XX, wieku na budynku Klubu 13 Muz umieszczono dziewięć rzeźb przedstawiających głowy znanych ówczesnych szczecinian, wykonanych przez Sławomira Lewińskiego (zastąpiły one wcześniej umieszczone tam rzeźby, zniszczone w czasie wojny), na pierzei od strony ul. Staromłyńskiej umieszczono wizerunek Władysława Filipowiaka, lokalizując go w taki sposób, aby profesor widział swą podobiznę z okna gabinetu dyrektora Muzeum Narodowego[5].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Kamień wczesnośredniowieczny, 1959
  • Wolinianie. Studium osadnicze I, 1962
  • Cedynia w czasach Mieszka I, 1962
  • Étudés archéologiques sur la capitale médievale du Mali, 1979
  • Średniowieczna stolica królestwa Mali − Niani w VI-XVII w., 1981
  • Die Häfen und der Schiffbau an der Oder − mündung in 9-12 Jhrd. Untersuchungen, 1983
  • Die Anfänge des Städtewesens in Pommern. Frühgeschichte der europäischen Stadt, 1987
  • Początek żeglugi słowiańskiej u ujścia Odry. Studia nad etnogenezą Słowian, 1988
  • Göttingen, 1989
  • Wolin − Jomsborg, en Vikingetids − Handelsby i Polen, 1991
  • Z najstarszych dziejów Odry jako szlaku komunikacyjnego i handlowego, 1992

Za wybitne zasługi w nauce, kulturze i ochronie dziedzictwa narodowego był wielokrotnie nagradzany i honorowany odznaczeniami państwowymi, regionalnymi oraz branżowymi.

Medale i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b Zmarł profesor Władysław Filipowiak, Honorowy Obywatel Gminy Wolin. [dostęp 2014-03-31].
  2. Pomerania Nostra dla prof. Filipowiaka (pol.). naszemiasto.stetinum.pl, 6 listopada 2009. [dostęp 3 czerwca 2010].
  3. Przyznanie Władysławowi Filipowiakowi honorowego obywatelstwa. [dostęp 2013-10-29].
  4. – Miejsce spoczynku Władysława Filipowiaka
  5. Ewa Podgajna: Dziewięć głów 13 Muz. W: Z archiwum Sz. Szlakiem szczecińskich historii niezwykłych.. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 2005, s. 226-228. ISBN 83-7301-788-7.

Bibliografia[edytuj]