Władysław Glazór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Glazór
Ladislaus Glazór
tytularny pułkownik tytularny pułkownik
Data urodzenia 18 czerwca lub 18 lipca 1870
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 58 Pułk Piechoty Austro-Węgier,
DOG „Lwów”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa)
Odznaczenia
Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Władysław Glazór[1] (ur. 18 czerwca 1870, zm. ?) – tytularny pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 czerwca lub 18 lipca[2] 1870. W 1888 ukończył VII klasę w C. K. Gimnazjum w Przemyślu[3].

Był oficerem cesarskiej i królewskiej armii. Został awansowany na stopień kapitana z dniem 1 maja 1908[4]. W 1914 był oficerem 58 Pułku Piechoty Austro-Węgier ze Stanisławowa, służąc w IV batalionie detaszowanym w Fočy[5].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości 25 listopada 1918 został skierowany z Przemyśla do Sanoka, gdzie przejął komendę w powiecie od kpt. Antoniego Kurki[6]. Dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1916[7] i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera otrzymał przydział służbowy jako komendant powiatu Sanok od 1 listopada 1918[8][9]. W 1919 w stopniu podpułkownika był kierownikiem referatu wyszkolenia w Oddziale I Mobilizacyjno-Organizacyjnym Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów”[10]. Mianowany tytularnym pułkownikiem w latach 20., zamieszkiwał we Lwowie[11][12][13].

Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera XXIV, miejsce 2019)[14][15][16].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

austro-węgierskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji wojskowej c. i k. armii był określany jako Ladislaus Glazór. W ewidencji wojskowej Wojska Polskiego II RP (zarówno podane w przypisach poniżej wydanie Dziennika Rozkazów Wojskowych nr 26/1919 jak i Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 wskazały formę nazwiska Glazor. Natomiast historyk Wojciech Sołtys w publikacji Sanok. Dzieje miasta podał nazwisko Glazer. W pozostałych niżej wymienionych źródłach pojawiła się forma nazwiska Glazór.
  2. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928.
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1888. Przemyśl: 1888, s. 94.
  4. Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1914. Wiedeń: 1914, s. 219.
  5. Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1914. Wiedeń: 1914, s. 494.
  6. Wojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918-1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 506.
  7. Dekret Naczelnego Wodza Wojsk Polskich o przyjęciu do W.P. oficerów z b. armii austro-węgierskiej (838). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”. 26, s. 643, 8 marca 1919. 
  8. Rozkaz Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich o przydziale oficerów (841). „Dziennik Rozkazów Wojskowych”. 26, s. 649, 8 marca 1919. 
  9. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: 1922, s. 31.
  10. Adam A. Ostanek. Dowództwo Okręgu Generalnego „Lwów”, czyli o początkach terenowej administracji wojskowej w Małopolsce Wschodniej (1919-1921). „Historia i Świat”. 3, s. 191, 2014. ISSN 2299-2464. 
  11. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1581.
  12. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1410.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 889.
  14. Spis bohaterów pochowanych na Cmentarzu Obrońców Lwowa. W: W szesnastą rocznicę. Lwów: Towarzystwo Straży Mogił Polskich Bohaterów we Lwowie, 1934, s. 38.
  15. Władysław Glazór. ogrodywspomnien.pl. [dostęp 2017-06-26].
  16. Władysław Glazór. stankiewicze.com. [dostęp 2017-06-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]