Władysław Grzegorz Branicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Grzegorz Branicki
Korczak
Korczak
Data urodzenia 25 lutego 1783
Data śmierci 1843
Rodzina Braniccy herbu Korczak
Rodzice Franciszek Ksawery Branicki
Aleksandra von Engelhardt
Małżeństwo Róża Potocka
Dzieci Ksawery Branicki
Eliza Branicka
Aleksander Branicki
Zofia Katarzyna Branicka
Konstanty Branicki
Katarzyna Branicka
Władysław Michał Branicki

Władysław Grzegorz Branicki (ur. 25 lutego 1783, zm. 27 sierpnia 1843 w Warszawie) – generał i senator rosyjski.

Jedyny syn Franciszka Ksawerego i Aleksandry (prawdopodobnie córki carycy Katarzyny Wielkiej). W dzieciństwie ulubieniec carycy Katarzyny – tuż po urodzinach zapisany jako praporszczik do rosyjskiego Lejb-Gwardyjskiego Przeobrażeńskiego Pułku, a już w wieku 9 lat wstąpił do niego jako porucznik. Wraz z ojcem brał aktywny udział w wojnie Rosji z Turcją, zyskując w 1809 r. manowanie na fligeladiutanta, a w 1810 r. na kapitana. W czasie wojny 1812 r. był w świcie cara Aleksandra I i w sztabie 1 Armii Zachodu. Za udział w bitwie pod Smoleńskiem został mianowany pułkownikiem – walczył pod Borodino. W czasie kampanii 1813 r. brał udział w bitwie pod Dreznem i Lipskiem, za które otrzymał Order św. Włodzimierza. W 1814 r. wziął udział w bitwach pod La Rothière i Arcis-sur-Aube oraz w zdobyciu Paryża – w tym samym roku mianowano go generał-majorem. Później związany był z Wielkim Księciem Konstantym, którego miał powstrzymać przed wystąpieniem przeciwko jego bratu Mikołajowi I w czasie powstania dekabrystów. W 1826 r. przyjął służbę na dworze w randze Jägermeistra. Po wybuchu Powstania Listopadowego nie wystąpił czynnie po stronie Rosji, ale powstania nie poparł. 8 maja 1831 r. został senatorem, a w 1838 r. tajnym radcą. W tym samym 1838 r., po śmierci matki, został jedynym właścicielem dóbr białocerkiewnych i jednej z największych fortun w ówczesnej Europie. W 1839 r. uzyskał potwierdzenie w Rosji tytułu hrabiowskiego (do dzisiaj nie jest jasne kiedy tutuł ten Braniccy mieliby otrzymać), a w 1841 r. Order Orła Białego. Karierę zakończył jako wielki łowczy cesarstwa rosyjskiego.

Jego żoną od 1813 r. była córka Szczęsnego PotockiegoRóża – matka jego 4 synów i 3 córek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]