Władysław Jabłonowski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Franciszek Jabłonowski
Murzynek
Ilustracja
Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 października 1769
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 29 września 1802
Jérémie
Przebieg służby
Jednostki Legiony Polskie we Włoszech
113 Półbrygada Piechoty
Główne wojny i bitwy Insurekcja kościuszkowska
Rewolucja haitańska

Władysław Franciszek Jabłonowski zw. Murzynkiem (ur. 25 października 1769 w Gdańsku, zm. 29 września 1802 na Saint-Domingue) – generał brygady Legionów Polskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jabłonowski był nieślubnym synem żony gen. Konstantego Jabłonowskiego, Marii Franciszki Dealire[1], angielskiej arystokratki, i jej afrykańskiego lokaja. Został usynowiony przez Jabłonowskiego.Większość życia spędził we Francji, ale wziął udział w insurekcji kościuszkowskiej i uważał się za Polaka. Był generałem polskim i francuskim.

Kształcił się w szkole wojskowej École de Brienne w Brienne-le-Château, gdzie kolegował się z Napoleonem. W latach 17851794 w armii francuskiej. Uczestnik insurekcji kościuszkowskiej (podpułkownik) – walczył w bitwach pod Szczekocinami i Maciejowicami, w insurekcji warszawskiej i w obronie Pragi, odznaczył się, broniąc Saskiej Kępy. Członek Centralizacji Lwowskiej – wysłany przez nią do Turcji z misją nawiązania kontaktu z rządami francuskim i tureckim. Od 1799 roku generał brygady w Legionach Dąbrowskiego, gdzie odznaczył się w bitwie pod Bosco i Posturaną.

W zimie (17991800) dowodził legionem w Alpach.

Po pokoju w Lunéville w 1801 roku zostaje generałem francuskim, obejmując dowództwo strategiczne nad 113 Półbrygadą Piechoty, która powstała z Legii Naddunajskiej i wysłana na Saint-Domingue w celu stłumienia rewolucji haitańskiej.

Zmarł 29 września 1802 roku w miejscowości Jérémie na żółtą febrę[2].

Został uwieczniony w powieści Czarny Generał Wacława Gąsiorowskiego i pierwszej księdze Pana Tadeusza Adama Mickiewicza:

Jak Jabłonowski zabiegł, aż kędy pieprz rośnie,

Gdzie się cukier wytapia i gdzie w wiecznej wiośnie

Pachnące kwitną lasy; z legiją Dunaju

Tam wódz Murzyny gromi, a wzdycha do kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Paweł Średziński, Mamadou Diouf, Początki afrykańskiej diaspory nad Wisłą [w:] Barbara Stępniewska-Holzer (red.), Afryka w Warszawie. Dzieje afrykańskiej diaspory nad Wisłą, Warszawa, s. 26-27, ISBN 978-83-62179-01-5 [dostęp 2017-12-27] (pol.).
  2. Trojmiasto.pl: Zapomniany czarnoskóry generał z Gdańska.