Władysław Kozicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Kozicki
Ilustracja
Data urodzenia 29 października 1879
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1936
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor habilitowany
Alma Mater Uniwersytet Lwowski
Uczelnia Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie.
Wydział Wydział Humanistyczny

Władysław Kozicki (ur. 29 października 1879, zm. 12 stycznia 1936 we Lwowie) – polski historyk sztuki, poeta, dramaturg, publicysta, recenzent teatralny, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Lwowskim. W 1905 uzyskał doktorat z historii sztuki (u Jana Bołoz-Antoniewicza na podstawie pracy pt. O męczeństwie św. Szczepana). W 1922 uzyskał tamże habilitację.

W 1898 został urzędnikiem w Wydziale Krajowym Namiestnictwa. W 1911 był tam adiunktem konceptowym[1]. Został także współpracownikiem, a następnie członkiem redakcji „Słowa Polskiego”. Był członkiem Ligi Narodowej[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział wspólnie z Janem Kasprowiczem i Stefanem Żeromskim w akcji plebiscytowej na Warmii, Mazurach i Powiślu.

W 1926 jako profesor nadzwyczajny objął po Bołoz Antoniewiczu kierownictwo Katedry Historii Sztuki Nowożytnej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Publikował na łamach „Gazety Lwowskiej”.

W sferze jego zainteresowań były głównie: sztuka włoskiego renesansu oraz sztuka polska XIX i XX wieku. Był też autorem dramatów, poezji i powieści.

Od 1908 był członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego we Lwowie. Był też członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie i członkiem sekcji historii sztuki Polskiej Akademii Umiejętności.

Był autorem sztuk:

  • Wolne duchy (1911)
  • Euforion (1919)
  • Święto kos (1928)
  • Syn marnotrawny (1932)

Zmarł 12 stycznia 1936 we Lwowie i został pochowany na cmentarzu Łyczakowskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 357.
  2. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 577.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]