Władysław Kubala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Kubala
podpułkownik intendent z WSW podpułkownik intendent z WSW
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1891
Tymbark
Data i miejsce śmierci 12 maja 1941
Arnswalde
Przebieg służby
Lata służby 1910–1941
Siły zbrojne c. i k. armia,
Wojsko Polskie
Jednostki D. O. K. I,
Armia „Warszawa”
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, obrona Warszawy)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Władysław Franciszek Ferdynand Kubala (ur. 26 stycznia 1891 w Tymbarku, zm. 12 maja 1941 w Arnswalde) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, uczestnik czterech wojen.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 stycznia 1891[1] jako syn Franciszka i Salomei z domu Baczyńskiej[2]. Jego bratem był Kazimierz (ur. 26 stycznia 1893, zm. w 1976, major pilot). Stryjem braci był Ludwik Kubala (1838-1918, nauczyciel i historyk), a kuzynem Wawrzyniec Kubala (1885-1967, doktor praw, wiceprezydent Lwowa)[3][4].

Władysław Kubala uczył się w szkole ludowej, następnie w gimnazjum w Nowym Sączu. W 1910 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Józef Hukiewicz, Bronisław Prugar-Ketling, Stefan Mozołowski, Antoni Nahurski)[5][6][7]. Podczas nauki szkolnej w Sanoku był komendantem oddziału ćwiczebnego Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie” od 1909 do 1910[2]. Kształcił się w Akademii Handlowej w Krakowie[2]. Od 1912 członek Związku Strzeleckiego w Krakowie[2]. Dowódca plutonu i kompanii[2]. Służył w c. i k. armii podczas I wojnie światowej. Wraz z załogą Przemyśla dostał się do niewoli rosyjskiej[2].

U kresu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. W obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej był w składzie załogi improwizowanego samochodu pancernego nazwanego „Tank Piłsudskiego”, którego dowódcą był ppor. Edward Sas-Świstelnicki[8][9]. Następnie uczestniczył w wojnie z bolszewikami 1919-1920. Został awansowany do stopnia kapitana w korpusie oficerów administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[10][11]. Rozpoczął służbę w intendenturze Wojska Polskiego. W 1923 jako oficer nadetatowy Okręgowego Zakładu Gospodarczego nr I był uczniem II rocznika Działu Gospodarczego Wyższej Szkoły Intendentury[12]. W 1924 był oficerem w Departamencie VII Intendentury Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie[13]. Został awansowany do stopnia majora intendenta ze starszeństwem z 1 lipca 1925[14]. W 1928 był zweryfikowany z lokatą 16 i w tym czasie był w dyspozycji Ministra Rolnictwa[15] (tam odbywał praktyki). Od 1930 był oficerem w służbie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu nr I w Warszawie. 1 stycznia 1936 został awansowany do stopnia podpułkownika. Do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję zastępcy szefa Szefostwa Intendentury DOK I.

W okresie kampanii wrześniowej został mianowany zastępcą szefa intendentury w sztabie Armii „Warszawa”, później pełnił służbę w Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji Warszawy z 28 września 1939 został wzięty do niewoli przez Niemców i osadzony w obozie jenieckim Oflag II B Arnswalde (obecnie Choszczno). Tam zmarł 12 maja 1941 i został pochowany 16 maja na miejscowym cmentarzu w Arnswalde[16].

Był żonaty 30 stycznia 1921 ze Stefanią Weiss[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-04-18].
  2. a b c d e f g h i j k Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 391.
  3. Jan Wielek: Współtwórca „Trylogii” Ludwik Kubala (1838-1918). almanach.limanowa.org.pl, 2003. [dostęp 2016-11-28].
  4. Kubala Władysław. polskaniezwykla.pl. [dostęp 2016-11-28].
  5. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 11 z 10 lipca 1910. 
  6. XXIX. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1909/10. Sanok: Fundusz Naukowy, 1910, s. 68.
  7. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2016-03-21].
  8. Polski improwizowany samochód pancerny „Józef Piłsudski” („Tank Piłsudskiego”). derela.pl. [dostęp 2016-04-18].
  9. Witold Ławrynowicz. Początki polskiej broni pancernej. „Glaukopis”. 4, s. 221, 2006. 
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1318.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1157.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1278, 1503.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 22.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 785.
  15. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 772.
  16. Inskrypcja na grobie podała datę śmierci 13 maja 1941.
  17. M.P. z 1932 r. Nr 12, poz. 16
  18. M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592.
  19. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 19, 19 marca 1935. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]