Władysław Mazurkiewicz (morderca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy seryjnego mordercy. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Władysław Mazurkiewicz (ur. 31 stycznia 1911, powieszony 29 stycznia 1957) – polski seryjny morderca zwany Eleganckim mordercą.

Życiorys[edytuj kod]

Mieszkał w Krakowie przy pl. Biskupim 14, a przez jakiś czas miał też mieszkanie w Warszawie. Przed sądem udowodniono mu 6 zabójstw. Pierwszego morderstwa dokonał najprawdopodobniej w 1940 roku na osobie pochodzenia żydowskiego. Zwłoki ofiar zostały odnalezione pod podłogą wynajętego garażu przy ul. Marchlewskiego (obecnie aleja Beliny-Prażmowskiego). Jego zbrodnie popełniane były z pobudek materialnych.

Przypuszczano, że Mazurkiewicz był informatorem Gestapo, a potem szpiclem i prowokatorem MBP, jednakże IPN, badając jego sprawę, nie natrafił na żadne dokumenty potwierdzające ww. przypuszczenia. Bezkarność zapewniała mu przychylność prokuratorów oraz swoista nietykalność, wynikająca ze strachu przed domniemanymi protektorami. Mówiono, że ci, którzy wiedzieli, że jest mordercą, sądzili, że wykonuje wyroki swych mocodawców. Proces uznany został za kompromitację wymiaru sprawiedliwości: świadkowie bali się mówić, prokurator zmieniał temat, a obrońca bronił Mazurkiewicza, posługując się tezą, że jest on urodzonym mordercą, typem o skłonnościach zbrodniczych. Oskarżono go o 6 morderstw (na czterech mężczyznach i dwóch kobietach) oraz o 2 usiłowania morderstwa. Zarówno pierwsze usiłowanie, jak i morderstwo popełnił, trując ofiary cyjankiem potasu. Następnych trzech morderstw dokonał przy użyciu pistoletu Walther, kaliber 7,65 mm. Przy ostatnich dwóch i usiłowaniu użył pistoletu Walther model 9. Mazurkiewicz przyznał się do zarzucanych mu czynów.

Został skazany na karę śmierci 30 sierpnia 1956 roku. Wyrok wykonano 31 stycznia 1957 roku o godz. 16.30 w Krakowie, w więzieniu przy ul. Montelupich. Ostatnie słowa Mazurkiewicza miały brzmieć: Do widzenia, panowie, niedługo wszyscy się tam spotkamy. Niektóre źródła podają jednak, że został on stracony 29 stycznia 1957 roku[1].

Obrońcą Mazurkiewicza był adwokat Zygmunt Hofmokl-Ostrowski, który zgodnie z aksjologią tamtego okresu wykazywał, iż zabite zostały osoby niepełnowartościowe w socjalistycznym społeczeństwie, a sprawozdawcą procesu Lucjan Wolanowski, który opublikował cykle reportaży o procesie Mazurkiewicza w tygodniku „Świat” i „Expressie Wieczornym” w 1956 r. Sprawozdawcą z procesu był też Marek Hłasko – napisał o nim artykuł Proces przeciwko miastu. Na motywach sprawy Mazurkiewicza Jacek Wołowski osnuł akcję swojej powieści kryminalnej Walther nr 45771, wydanej w 1956, w której przestępca został przemianowany na Żurkiewicza.

Na podstawie historii Mazurkiewicza, w 2017 r. Krzysztof Lang wyreżyserował film Ach śpij kochanie.

Ofiary[edytuj kod]

L.p. Nazwisko Data
1. Wiktor Zarzecki 7 grudnia 1943
2. Władysław Brylski 17 lipca 1945
3. Józef Tomaszewski 25 października 1945
4. Jerzy de Laveaux 28 maja 1946
5. Jadwiga de Laveaux 16 maja 1955
6. Zofia Suchowa 16 maja 1955

Przypisy

  1. Skazani na śmierć: Władysław Mazurkiewicz. Elegancki morderca. gazetakrakowska.pl, 2013-11-23. [dostęp 2013-11-23].

Bibliografia[edytuj kod]

  • Kto zabija człowieka – najgłośniejsze procesy w powojennej Polsce' – Bogusław Sygit
  • Trzy wyrokiAndrzej Snopkowski
  • Janusz Maciej Jastrzębski: Bestie. Zbrodnie i kary. PROFI, 2007. ​ISBN 83-87861-04-9​.
  • Jacek Wołowski, Walther nr 45771, Warszawa 1956, 2017