Władysław Miller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Miller
Władysław Müller
podporucznik rezerwy piechoty podporucznik rezerwy piechoty
Data i miejsce urodzenia 13 października lub 13 grudnia 1907
Tarnopol
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 72 Pułk Piechoty

Władysław Feliks Ludwik Miller, właśc. Müller (ur. 13 października lub 13 grudnia 1907 w Tarnopolu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – prawnik, urzędnik, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Tarnopolu jako Władysław Feliks Ludwik Müller 13 października 1907[1][2] lub 13 grudnia 1907[3][4]. Był synem Władysława. W 1925 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (w jego klasie byli m. in. Aleksander Codello oraz bracia Leopold i Włodzimierz Musiałowie)[1][5].

Został awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[6]. Był oficerem rezerwowym 72 pułku piechoty w Radomiu i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radom[7].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 został aresztowany przez Sowietów i był przetrzymywany w obozie w Kozielsku, skąd został zabrany do Katynia, gdzie został rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1369 (przy zwłokach znaleziono legitymację urzędnika państwowego, książeczkę żołdu dla oficerów)[8][9]. Jest pochowany na obecnym Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Kamień przy Dębie Pamięci honorującym Władysława Millera w Sanoku

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Podczas „Jubileuszowego Zjazdu Koleżeńskiego b. Wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej Matury” 21 czerwca 1958 jego nazwisko zostało wymienione na ustanowionej w budynku gimnazjum tablicy pamiątkowej poświęconej poległym i pomordowanym absolwentom gimnazjum[10].

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie do stopnia porucznika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[12].

18 kwietnia 2009, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w tzw. Alei Katyńskiej na Cmentarzu Centralnym w Sanoku zostało zasadzonych 21 Dębów Pamięci[13][14][15], w tym upamiętniający Władysława Millera (zasadzenia dokonali Krzysztof Zając – dyrektor Szkoły Podstawowej nr 4 im. ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego oraz Halina Konopka – dyrektor Zespołu Szkół nr 4 im. Kazimierza Wielkiego)[16][17].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b XXXVIII. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1924/1925. Sanok: 1925, s. 9.
  2. Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888-1958. Kraków: 1958, s. 119.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 75, 543, 1180.
  4. Inne źródła podały także rok urodzenia 1905.
  5. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 26 lutego 2014].
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 75.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 543.
  8. Katyń według źródeł niemieckich - 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 23 lutego 2014].
  9. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 113. ISBN 83-7001-294-9.
  10. Zjazd w fotografii. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 231.
  11. Decyzja Nr 439/MON ministra obrony narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  13. Krystyna Chowaniec, Patron sanockiego harcerstwa – ksiądz harcmistrz Zdzisław Peszkowski, Rocznik Sanocki Tom X – Rok 2011, Sanok 2011, s. 17.
  14. Krystyna Chowaniec. Uroczystości dnia Katyńskiego w Sanoku. „Góra Przemienienia”, s. 4-13, Nr 17 (299) z 26 kwietnia 2009. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. 
  15. Marian Struś. Sanok nie zapomni. „Tygodnik Sanocki”, s. 1, 6, Nr 17 (911) z 24 kwietnia 2009. 
  16. Uroczystości Dnia Katyńskiego w Sanoku. ko.rzeszow.pl. [dostęp 23 lutego 2014].
  17. Krystyna Chowaniec: Dęby Pamięci. Sanok: Komenda Hufca ZHP Ziemi Sanockiej im. ks. hm. Zdzisława Peszkowskiego, 2010, s. 52. ISBN 978-83-931109-3-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]