Władysław Mróz (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Mróz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1924
Tarnów
Data i miejsce śmierci 17 lipca 2010
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945-1990
Stanowiska dowódca brygady artylerii, komendant szkoły oficerskiej, szef sztabu Wojsk Rakietowych i Artylerii, zastępca szefa Sztabu Generalnego WP ds. systemów kierowania, szef Inspekcji Sił Zbrojnych, komendant Akademii Sztabu Generalnego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png

Władysław Mróz (ur. 30 listopada 1924 w Tarnowie, zm. 17 lipca 2010 w Warszawie) – profesor doktor habilitowany nauk wojskowych, generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Służbę wojskową rozpoczął w 1945 jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. Następnie zajmował szereg stanowisk dowódczych w jednostkach artylerii. Od października 1956 do listopada 1958 roku dowodził 5 Dywizją Artylerii Armat. W l. 1957-1958 był dowódcą 15 Brygady Artylerii Ciężkiej. W 1961 został zastępcą komendanta a następnie komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu. W l. 1963 – 1967 był szefem sztabu Wojsk Rakietowych i Artylerii w Szefostwie Artylerii Sztabu Generalnego WP. W 1964 roku awansowany do stopnia generała brygady. Nominację otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa PRL Edwarda Ochaba. W 1967 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego do Spraw Systemów Kierowania. Kierował komisją opracowującą nowe regulaminy Sił Zbrojnych PRL. Był delegatem na VII Zjazd PZPR[1].

Od 1974 był szefem Inspekcji Sił Zbrojnych. W 1985 został wyznaczony na stanowisko komendanta Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Warszawie. Stanowisko komendanta akademii pełnił do lipca 1990 roku. 21 listopada 1990 roku przeniesiony został w stan spoczynku. W Wojsku Polskim służył przez 45 lat, z czego 26 lat w stopniu generalskim.

Wykształcenie wojskowe[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego oraz tytuł profesora. Pełnił funkcje kierownicze w Towarzystwie Naukowym Organizacji i Kierownictwa.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz L. Krogulski, Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej 1989–2002, Wydawnictwo von Borowiecky, Warszawa 2002
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. III, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  1. Wojsko Ludowe, nr 12 (grudzień) 1978, str. 4