Władysław Orłowski (1922–1989)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego prozaika. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Władysław Orłowski (ur. 27 czerwca 1922 w Warszawie, zm. 5 stycznia 1989 w Łodzi) – polski prozaik, autor sztuk scenicznych i publicysta.

W 1940 roku został wysiedlony z Łodzi. Po roku 1940 działał w Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim. W latach 1944–1945 był jeńcem w stalagu.

Po wojnie w latach 1945–1958 był redaktorem prasy łódzkiej. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1962–1968 był naczelnym redaktorem Wytwórni Filmów Oświatowych. W 1970 roku uzyskał stopień doktora w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk za rozprawę Podstawowa problematyka adaptacji filmowych i telewizyjnych tekstów literackich na wybranych przykładach.

Debiutował w 1961 roku jako autor sztuki scenicznej Sprawiedliwość w Kioto.

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Z książki na ekran
  • Cudza miłość, cudze cierpienie
  • Idę razem z wami
  • Urodzinowy wieczór
  • Dynastia bez herbu
  • Niezwykłe przygody Józefiny
  • Wołanie z pustej przestrzeni
  • Odłamki

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1963: nagroda zespołowa III stopnia Ministra Obrony Narodowej
  • 1987: nagroda miasta Łodzi

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.