Władysław Picheta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Picheta
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia 14 lutego 1894
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Pułk Artylerii Ciężkiej
DOK VI
5 Pułk Artylerii Ciężkiej
5 Dywizja Piechoty
19 Pułk Artylerii Lekkiej
Armia „Warszawa”
Stanowiska dowódca dywizjonu
szef sztabu dywizji
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Władysław Stanisław Picheta (ur. 14 lutego 1894, zm. 12 kwietnia 1973 w Londynie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 lutego 1894[1][2]. Ukończył szkołę realną[2].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Został mianowany na stopień chorążego rezerwy artylerii. W 1918 jego oddziałem macierzystym był Pułk Ciężkiej Artylerii Polowej Nr 46[3].

Został przyjęty do Wojska Polskiego i w listopadzie 1918 uczestniczył w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej[1]. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5][6]. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 6 Pułku Artylerii Ciężkiej ze Lwowa służył w we lwowskim Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI, w 1923 w Szefostwie Remontu[7][8]. W styczniu 1925, po likwidacji Szefostwa Remontu, został przesunięty do Oddziału Ogólnego DOK VI na stanowisko referenta mobilizacji koni[9]. W 1927 został słuchaczem Kursu 1927–1929 (VIII promocja) w Wyższe Szkole Wojennej w Warszawie[10]. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929[11]. W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Głównego[12]. 18 lutego 1931 został przesunięty z Oddziału IV SG do Szefostwa Komunikacji Wojskowych[13]. 8 kwietnia tego roku został przydzielony na trzytygodniowy kurs informacyjny broni pancernych dla oficerów sztabowych i dyplomowanych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych[14]. W kwietniu 1932 został przeniesiony do 5 Pułku Artylerii Ciężkiej w Krakowie na stanowisko dowódcy dywizjonu[15][16]. W listopadzie 1935 został przydzielony do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów artylerii. W drugiej połowie lat 30. był zastępcą dowódcy 19 Pułku Artylerii Lekkiej w Nowej Wilejce[2]. Przed 1939 działał społecznie, był m.in. członkiem 1 LKS Czarni Lwów[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę na stanowisku szefa kolejnictwa Armii „Warszawa” i wziął udział w obronie stolicy[17][18]. Po kapitulacji załogi Warszawy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau[2]. U kresu wojny pod koniec kwietnia 1945 odzyskał wolność[2].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[2]. Został awansowany na stopień pułkownika artylerii[1]. Zmarł 12 kwietnia 1973 w Londynie[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 24, s. 108, Czerwiec 1973. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. a b c d e f g h i Władysław Picheta. bohaterowie1939.pl. [dostęp 2018-10-11].
  3. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 464, 521.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 818.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 751.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 458.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 98, 789.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 54, 708.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 stycznia 1925 roku, s. 15.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 433.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 288.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 259.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 252.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 422.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 705.
  17. Rómmel 1958 ↓, s. 379.
  18. Głowacki 1985 ↓, s. 286.
  19. Rómmel 1958 ↓, s. 379 tu podano, że Krzyż Walecznych nadano po raz trzeci.
  20. M.P. z 1933 r. nr 131, poz. 172.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]