Władysław Raczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Władysław Raczkowski (ur. 19 maja 1893 w Wartkowicach, zm. 1 lipca 1959 w Łodzi) – polski dyrygent, chórmistrz, pianista, pedagog muzyczny i kompozytor.

W latach 20 studiował dyrygenturę u Z. Birnbauma i A. Dołżyckiego. Kompozycję studiował u F. Szopskiego, zaś fortepian u J. Wertheima[1].

W okresie międzywojennym rozwinął szeroką działalność jako dyrygencką, prowadząc chóry i orkiestry w Poznaniu, w Bydgoszczy, w Warszawie po wojnie w Warszawie i Łodzi. W okresie powojennym rozwijał życie muzyczne w Łodzi. Pracował m.in. w średniej szkole muzycznej, w PWSM jako wykładowca teorii muzyki, kierownik zespołów wokalnych i operowych i dziekan wydziału wokalnego.

W latach 1950–54 był kierownikiem artystycznym Filharmonii w Łodzi. W latach 50 wraz z Towarzystwem Przyjaciół Opery stworzył stałą scenę operową w Łodzi i kierował nią aż do śmierci. Wykładał na wyższych uczelniach muzycznych w Warszawie i Poznaniu i w Łodzi.

Twórczość kompozytorska[edytuj | edytuj kod]

  • pieśni solowe
  • pieśni chóralne
  • opracowania pieśni ludowych na chór
  • kolędy na fortepian na 4 ręce
  • Kantata Apoteoza do słów Emila Zegadłowicza (1930)
  • muzyka sceniczna do komedii Igraszki z diabłem według Jana Drdy i Burzy według Szekspira

Przypisy

  1. Encyklopedia Muzyczna. Kraków: PWM, 2004, s. 238. ISBN 83-224-0837-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]