Władysław Serczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Andrzej Serczyk
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1935
Kraków
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 2014
Rzeszów
Zawód, zajęcie historyk, nauczyciel akademicki
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Władysław Andrzej Serczyk (ur. 23 lipca 1935 w Krakowie, zm. 5 stycznia 2014 w Rzeszowie[1]) – polski historyk, profesor, zajmujący się historią Ukrainy, Rosji i historią stosunków polsko-kozackich i polsko-ukraińskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1963 uzyskał doktorat, w 1968 habilitację. W latach 1976–1986 był profesorem UJ, gdzie od 1979 do 1981 pełnił funkcję prorektora. W latach 1974–1978 był dyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej. W latach 1981–1985 Serczyk był członkiem Prezydium Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 1986 do 1996 zatrudniony w Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. W latach 1993–1996 pełnił funkcję prorektora Uniwersytetu Warszawskiego do spraw Filii w Białymstoku. Od 1997 profesor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, od 2001 Uniwersytetu Rzeszowskiego. Członek wielu organizacji, m.in. od 1993 przewodniczący Polsko-Ukraińskiej Komisji ds. Podręczników Szkolnych. Autor ponad 300 prac naukowych, z czego ponad 30 to książki.

W latach 1956–1981 Serczyk był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR)[2].

Brat historyka Jerzego Włodzimierza Serczyka. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Gospodarstwo magnackie w województwie podolskim w drugiej poł. XVIII wieku (1965)
  • Koliszczyzna (1968)
  • Lenin w Krakowie i na Podhalu (1970)
  • Hajdamacy (1972, 1978)
  • Piotr Wielki (1973, 1977, 1990 , 2003)
  • Katarzyna II carowa Rosji (1974, 1983, 1989, 1995, 2004)
  • Iwan IV Groźny (1977, 1986, 1993, 2004)
  • Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa. Zarys historyczny (1977)
  • Historia Ukrainy (1979, 1990, 2001, 2009)
  • Związek Radziecki w latach 1921-1925 (1980)
  • Połtawa 1709 (1982, 2004)
  • Kultura rosyjska XVIII wieku (1984)
  • Na dalekiej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny do 1648 roku (1984, 1986, 2008, 2016)
  • Kijów (1986)
  • Poczet władców Rosji. Romanowowie (1992)
  • Początek końca: konfederacja barska i I rozbiór Polski (1997), seria Dzieje Narodu i Państwa Polskiego
  • Na płonącej Ukrainie. Dzieje Kozaczyzny 1648-1651 (1998, 1999, 2007, 2009, 2016)

Wybrane odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Kilkakrotnie był nagradzany przez Ministra Szkolnictwa Wyższego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł prof. dr hab. Władysław A. Serczyk. ur.edu.pl, 07.01.2014. [dostęp 09.01.2014].
  2. Spętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967-1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 350.
  3. Bogdan Gancarz: Pogrzeb prof. Władysława Serczyka. krakow.gosc.pl. [dostęp 2014-02-11].
  4. M.P. z 2011 r. nr 19, poz. 199
  5. M.P. z 1999 r. nr 33, poz. 507
  6. Odznaka Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego. bip.podkarpackie.pl. [dostęp 2017-12-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Serczyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  • Michał Kozłowski, In memoriam – Władysław Andrzej Serczyk (23 VII 1935 – 5 I 2014) [2].