Władysław Seyda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Seyda
Władysław Seyda 1928.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1863
Łobżenica, Prowincja Poznańska, Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci 24 lutego 1939
Poznań, Polska
Poseł do Reichstagu
Okres od 1912
do 1918
Przynależność polityczna Koło Polskie
Poseł na Sejm Ustawodawczy RP
Okres od 6 lutego 1919
do 1 grudnia 1922
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Minister byłej Dzielnicy Pruskiej
Okres od 17 sierpnia 1919
do 9 czerwca 1920
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Władysław Kucharski
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego
Okres od 22 września 1924
do 17 stycznia 1929
Poprzednik Franciszek Nowodworski
Następca Leon Supiński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Seyda (ur. 22 kwietnia 1863 w Łobżenicy, zm. 24 lutego 1939 w Poznaniu) – polski prawnik, polityk endecki, doktor prawa, adwokat i sędzia.

Życiorys[edytuj]

Ukończył gimnazjum w Wałczu, a następnie studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1883 uzyskał tytuł naukowy doktora. Ukończył aplikację adwokacką i od 1889 prowadził kancelarię adwokacką, początkowo w Krotoszynie a od 1891 w Poznaniu. Działał w ruchu narodowym, był członkiem Ligi Narodowej.

Reprezentował polską mniejszość narodową w parlamentach niemieckich przed I wojną światową – w latach 1907–1911 był posłem do Landtagu pruskiego, a od 1912 zasiadał w Reichstagu (w okresie 1914–1918 był zastępcą przewodniczącego parlamentarnego Koła Polskiego)

Brał udział w przygotowaniach do powstania wielkopolskiego, będąc emisariuszem Naczelnego Komitetu Narodowego, od listopada 1918 wchodził w skład Naczelnej Rady Ludowej, a w grudniu 1918 został komisarzem Rady. Jako poseł do Sejmu Ustawodawczego do sierpnia 1919 zajmował stanowisko przewodniczącego Komisji Konstytucyjnej.

W dniach 15-19 września 1912 roku wraz z przywódcami frakcji polskich w parlamentach państw zaborczych Romanem Dmowskim i Stanisławem Głąbińskim wziął udział w tajnym zjeździe w majątku Pieniaki pod Lwowem, gdzie uchwalono, że w nadchodzącej wojnie Polacy ze wszystkich trzech zaborów poprą stronę przeciwną Niemcom[1].

Począwszy od 17 sierpnia 1919 do 9 czerwca 1920 stał na czele Ministerstwa byłej Dzielnicy Pruskiej. Od 1922 był prezesem Sądu Najwyższego, a w latach od 1924 do 1929 piastował stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Zdymisjonowany ze stanowiska, jako niepodatny na naciski ze strony władz sanacyjnych, po wprowadzeniu nowej ustawy regulującej ustrój sądownictwa.

Po powrocie do Poznania wykonywał zawód adwokata. Był członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania.

2 maja 1922 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Zmarł 24 lutego 1939. Został pochowany na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy