Władysław Stachurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Stachurski
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
27 marca 1945
Piotrkowice, Polska
Data i miejsce
śmierci
13 marca 2013
Warszawa, Polska
Pozycja obrońca
Wzrost 180 cm
Masa ciała 75 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1957–1959
1959–1961
1961–1964
1964
1964–1973
Skra Warszawa
SHL Kielce
Sarmata Warszawa
Warszawianka (wyp.)
Legia Warszawa




115 (11)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1969–1970  Polska 8 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1979–1981
1981–1983
1987
1988–1990
1990–1991
1991
1993–1995
1995
1995–1996
1996–1997
2002–2003
2003–2004
Legia Warszawa (asystent)
 Polska (juniorzy)
Legia Warszawa (asystent)
Zawisza Bydgoszcz
Legia Warszawa
klub w ZEA
Widzew Łódź
Al-Masry Port Said
 Polska
Legia Warszawa
Okęcie Warszawa
Świt Nowy Dwór Mazowiecki
Grób Władysława Stachurskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Władysław Stachurski (ur. 27 marca 1945 w Piotrkowicach, zm. 13 marca 2013 w Warszawie[1]) – polski piłkarz, trener, selekcjoner reprezentacji Polski w latach 1995–1996.

Kariera piłkarska[edytuj]

Początkowo zawodnik klubów warszawskich (Skry, Sarmaty, Warszawianki) oraz SHL Kielce. W 1964 roku trafił do Legii Warszawa. Zadebiutował w niej 27 marca 1966 w zremisowanym 0:0 meczu z Wisłą Kraków. Wraz z Legią dwukrotnie został mistrzem Polski (1969, 1970) oraz dwukrotnie wywalczył puchar kraju (1966, 1973). Po raz ostatni w jej barwach zagrał 11 marca 1973 roku w spotkaniu z Lechem Poznań. W warszawskiej drużynie występował na pozycji prawego obrońcy, często włączał się do akcji ofensywnych[2]. Jest członkiem Galerii Sław Legii[3].

W barwach Legii występował także w europejskich pucharach. W sezonie 1969/1970 dotarł z warszawską drużyną do półfinału Pucharu Europy (strzelił wówczas jednego gola – zdobył bramkę w meczu I rundy z rumuńskim UT Arad[4]). W następnych rozgrywkach awansował z Legią do ćwierćfinału. W spotkaniu 1/4 finału z Atlético Madryt strzelił jednego z dwóch goli dla swojego zespołu[5]. Ponadto zdobył dwie bramki w pojedynku I rundy z IFK Göteborg[5].

W reprezentacji Polski zadebiutował 12 października 1969 roku w meczu z Luksemburgiem[6]. Łącznie w barwach narodowych rozegrał osiem spotkań i strzelił jednego gola – 23 września 1970 zdobył bramkę w wygranym 2:0 pojedynku z Irlandią, który odbył się w Dublinie[7].

Kariera trenerska[edytuj]

Karierę piłkarską zakończył z powodu kontuzji. Następnie został trenerem, początkowo pracował w Legii. Był także drugim szkoleniowcem młodzieżowej reprezentacji Polski i pierwszym trenerem kadry juniorów[8]. W latach 1988–1990 pracował w Zawiszy Bydgoszcz, z którym w sezonie 1988/1989 wywalczył awans do I ligi (obecna Ekstraklasa), a w następnym zajął w niej IV miejsce (najwyższe w historii klubu). W latach 1990–1991 był pierwszym trenerem Legii Warszawa. Dotarł z nią do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów[2]. Następnie pełnił funkcję szkoleniowca w Widzewie Łódź.

W listopadzie 1995 roku został selekcjonerem reprezentacji Polski. Zadebiutował 19 lutego 1996 w przegranym 0:5 meczu z Japonią. Łącznie kadrę narodową prowadził w czterech spotkaniach (dwa remisy, dwie porażki) – po raz ostatni 1 maja 1996 roku w zremisowanym 1:1 pojedynku z Białorusią[9].

W sezonie 1996/1997 ponownie był pierwszym trenerem Legii, lecz ze względu na problemy zdrowotne zakończył pracę szkoleniową. Sezon w roli trenera dokończył Mirosław Jabłoński, a drużyna zdobyła Puchar Polski[2]. Po wyleczeniu się prowadził Okęcie Warszawa oraz pierwszoligowy Świt Nowy Dwór Mazowiecki.

Śmierć[edytuj]

Zmarł 13 marca 2013 r. na zawał serca, w drodze po odbiór biletów na mecz Polski z Ukrainą. Pośmiertnie został uhonorowany Diamentowym Odznaczeniem PZPN[10]. Został pochowany na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie C 29 Tuje 14[11].

Wśród swoich byłych zawodników został zapamiętany jako osoba wymagająca, wyważona i konsekwentna. Z uwagi na swoją osobowość, wysoką kulturę osobistą oraz wysokie umiejętności sportowe cieszył się sympatią i zaufaniem zawodników. Na treningach potrafił przekazać wiele cennych uwag i potem je wyegzekwować.

Robił w zespole atmosferę, przy nim wszystko szło w górę, nigdy w dół. Chciało się trenować i grać[12].

Przypisy

  1. Władysław Stachurski. Człowiek dwóch półfinałów - jedyny taki w Polsce. gazeta.pl, 2013-03-27. [dostęp 2013-03-27].
  2. a b c Legia - Władysław Stachurski (pol.). legia.com. [dostęp 8 września 2011].
  3. Legia - Galeria Sław (pol.). legia.com. [dostęp 8 września 2011].
  4. European Champions' Cup and Fairs' Cup 1969-70 - Details (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 września 2011].
  5. a b European Champions' Cup and Fairs' Cup 1970-71 - Details (ang.). rsssf.com. [dostęp 8 września 2011].
  6. Reprezentanci – Władysław Stachurski (pol.). kadra.pl. [dostęp 2016-04-20].
  7. Władysław Stachurski „Kuba” (ang.). eu-football.info. [dostęp 17 września 2011].
  8. Władysław Stachurski dla LL! cz.II (pol.). legionisci.com. [dostęp 9 września 2011].
  9. Władysław Stachurski (pol.). hppn.pl. [dostęp 9 września 2011].
  10. Diamentowe Odznaczenie PZPN dla Stachurskiego (pol.). pilkanozna.pl, 2013-03-27. [dostęp 2013-03-27].
  11. Władysław Stachurski w bazie danych pochowanych na Wojskowych Powązkach
  12. Marek Fabiszewski Był za dobry, żeby mieć wrogów, Express Bydgoski, 15 marca 2013

Bibliografia[edytuj]

  • Profil w bazie Legia.net (pol.)
  • Profil w bazie FootballDatabase.eu (ang.)