Władysław Stróżewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Stróżewski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1933
Krotoszyn
profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski
Habilitacja 1968
Uniwersytet Jagielloński
Profesura 1984
profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Władysław Antoni Stróżewski (ur. 8 czerwca 1933 w Krotoszynie) – filozof, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego i innych uczelni. Jest kontynuatorem tradycji fenomenologii Romana Ingardena. Do najważniejszych kwestii badanych przez niego należą zagadnienie negacji i niebytu, problematyka twórczości, aksjologiczna struktura człowieczeństwa, hermeneutyka boskości, piękna i podstawowych kategorii ontologicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Liceum ogólnokształcące w Koźminie Wielkopolskim, gdzie jego nauczycielem był Jerzy Klinger. Podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył w 1955. Uczeń profesorów Stefana Swieżawskiego, Mieczysława Alberta Krąpca, Romana Ingardena i Izydory Dąmbskiej. W 1957 rozpoczął pracę w Katedrze Historii Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego (prowadził m.in. zajęcia z estetyki w Studium Literacko-Artystycznym). Tam w 1968 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1984 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych[1].

Od 1972 przez 20 lat był wykładowcą filozofii w Akademii Muzycznej w Krakowie[2]. Został wykładowcą Akademii Ignatianum w Krakowie.

Członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). Członek Collegium Invisibile[3].

Redaktor naczelny „Kwartalnika Filozoficznego” i przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora w 2001 otrzymał Artur Przybysławski[4].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 2002 za książkę O wielkości. Szkice z filozofii człowieka, otrzymał Nagrodę Krakowska Książka Miesiąca.

W 2003 Uniwersytet Jagielloński przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

22 października 2009 uroczyste odnowienie doktoratu na KUL.

W 2014 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[5].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. prof. dr hab. Władysław Stróżewski. nauka-polska.pl. [dostęp 2018-07-02].
  2. Tadeusz Przybylski, Z dziejów nauczania muzyki w Krakowie od średniowiecza do czasów współczesnych, Kraków: „Musica Iagellonica”, 1994, s. 247, ISBN 83-7099-006-1, OCLC 169875834.
  3. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  4. dr hab. Artur Przybysławski. nauka-polska.pl. [dostęp 2018-07-02].
  5. M.P. z 2014 r. nr , poz. 604