Władysław Strumiło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Strumiło
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1949
Słobódka
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1996
Ostrowiec
Zawód, zajęcie dziennikarz, tłumacz
Alma Mater Instytut Języków Obcych w Mińsku

Władysław Strumiło (ur. 9 sierpnia 1949 we wsi Słobódka w pobliżu Ostrowca (ok. 15 km) na Białorusi, zm. 30 sierpnia 1996 w Ostrowcu na Białorusi) – polski dziennikarz i tłumacz działający na Litwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu z wyróżnieniem szkoły średniej w Ostrowcu, w latach 1967-1972 studiował w Mińsku w Instytucie Języków Obcych uzyskując dyplom tłumacza-referenta języka niemieckiego i angielskiego. Bezpośrednio po studiach, w latach 1972-1973 pracował jako tłumacz na budowie elektrowni atomowej w Greifswaldzie na terenie ówczesnego NRD. Następnie w latach 1973-1981 pracował w Wilnie w polskojęzycznym dzienniku „Czerwony Sztandar”. Następnie w latach 1981-1992 pracował w Państwowym Radiu Litewskim w redakcji przygotowującej audycję w języku polskim[1]. Od roku 1988, kiedy dotychczasowy kierownik Romuald Mieczkowski zaczął pracę w litewskiej telewizji, Strumiło został kierownikiem polskiej redakcji[2]. Po wymuszonym odejściu z radia pracował także na Uniwersytecie Polskim w Wilnie i Wileńskiej Pomaturalnej Szkole Rolniczej, gdzie wykładał język niemiecki. Równolegle przygotowywał wiele tłumaczeń z języka niemieckiego[3]. W latach 1995-1996 był redaktorem tygodnika Związku Polaków na Litwie „Nasza Gazeta”.

W końcu lat 80. XX w. znalazł się w dwunastoosobowej grupie osób, które w dniu 5 maja 1988 roku zainicjowały powołanie Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego Polaków na Litwie (SSKPL)[4]. Po przekształceniu SSKPL w Związek Polaków na Litwie (ZPL) był członkiem Zarządu Głównego ZPL[5].

W ramach pracy dziennikarskiej zajmował się między innymi pisaniem reportaży z terenu szeroko pojętej Wileńszczyzny, które publikował w cyklu „Tu była Polska”. Na IV Światowym Forum Mediów Polonijnych w Tarnowie otrzymał główną nagrodę za wspomniany cykl[6]. Po jego śmierci teksty te zebrano razem i opublikowano w ramach Biblioteki „Magazynu Wileńskiego”[7].

Strumiło zmarł nagle 30 sierpnia 1996 roku w Ostrowcu na Białorusi, został pochowany na cmentarzu w Słobódce.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wileńska encyklopedia 1939-2005, opracował Mieczysław Jackiewicz, Warszawa 2007, s. 560-561
  2. A. Srebrakowski, Polacy w Litewskiej SRR 1944-1989, Toruń 2001
  3. Wileńska encyklopedia 1939-2005, opracował Mieczysław Jackiewicz, Warszawa 2007, s. 560-561
  4. J. Sienkiewicz, Poznajmy się. Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Polaków na Litwie przy Litewskim Funduszu Kultury, „Czerwony Sztandar” 1988, nr 117, s. 4; A. Srebrakowski, Polacy w Litewskiej SRR 1944-1989, Toruń 2001, s. 293
  5. Wileńska encyklopedia 1939-2005, opracował Mieczysław Jackiewicz, Warszawa 2007, s. 560-561
  6. Czesława Paczkowska, Żeby pamiętali..., „Tygodnik Wileńszczyzny” 2016, nr 35 z 1-7 września
  7. Władysław Strumiło, Tu była Polska, Wilno-Warszawa 1998

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesława Paczkowska, Żeby pamiętali..., „Tygodnik Wileńszczyzny” 2016, nr 35 z 1-7 września
  • Jan Sienkiewicz, Poznajmy się. Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Polaków na Litwie przy Litewskim Funduszu Kultury, „Czerwony Sztandar” 1988, nr 117, s. 4;
  • Aleksander Srebrakowski, Polacy w Litewskiej SRR 1944-1989, Toruń 2001
  • Wileńska encyklopedia 1939-2005, opracował Mieczysław Jackiewicz, Warszawa 2007, s. 560-561