Władysław Stryjeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Stryjeński
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1889
Kraków
Data i miejsce śmierci 16 maja 1956
Zakopane
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki
Zawód Lekarz psychiatra
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi

Władysław Jan Augustyn Stryjeński ps. Bystram (ur. 20 czerwca 1889 w Krakowie, zm. 16 maja 1956 w Zakopanem) – polski lekarz psychiatra i prawnik, major Wojska Polskiego i senator.

Życiorys[edytuj]

Był synem Tadeusza i Marii z Bobrownickich, bratem Karola i wnukiem Aleksandra.

Stryjeński wśród oficerów sztabu Piłsudskiego w 1914 r.

W 1907 roku ukończył austriackie gimnazjum w Kremsmünster, następnie podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. 28 grudnia 1914 r. otrzymał dyplom lekarski. Od stycznia 1913 roku do sierpnia 1914 roku był członkiem Związku Strzeleckiego, 3 sierpnia 1914 r. zgłosił się do Legionów, został przydzielony do 1 Pułku Piechoty jako lekarz 3 baonu. 6 sierpnia wraz z Pierwszą Kadrową wyruszył z Oleandrów. 5 marca 1915 r. został mianowany podporucznikiem, a 1 kwietnia 1916 r. porucznikiem i skierowany jako lekarz oddziału legionowego do szpitala PCK w Nowym Targu, w październiku 1916 roku przeniesiony na stanowisko kierownika szpitala PCK w Rabce. W roku 1917 trafił do szpitala w Zambrowie, a później w Kobierzynie. W wojnie polsko-rosyjskiej służył jako lekarz frontowy, 3 kwietnia 1922 r. został zwolniony z czynnej służby i przeniesiony do rezerwy w stopniu majora. Działał w Kole Lekarzy Legionistów, był przewodniczącym sekcji pozastołecznej w Krakowie, w lipcu 1935 został wybrany członkiem zarządu głównego[1].

W latach 1922–1928 pracował jako lekarz, a następnie od 1929 roku do wybuchu wojny w roku 1939 był dyrektorem Zakładu dla Nerwowo i Umysłowo Chorych w Kobierzynie. W latach 1931–1936 studiował prawo na UJ uzyskując tytuł magistra praw. W 1938 roku został wybrany senatorem RP.

We wrześniu 1939 roku przekroczył granicę z Rumunią, a w roku 1940 znalazł się w Szwajcarii (po ojcu, synu emigranta z 1831 roku posiadał obywatelstwo szwajcarskie), gdzie pracował w szpitalu psychiatrycznym w Wil. Mimo ciekawej oferty pracy z Genewy zdecydował się na powrót do Polski w 1946 roku. Szykanowany w czasach stalinowskich za życiorys i pochodzenie próbował normalnie pracować, zorganizował w Krakowie drugą w kraju Poradnię Zdrowia Psychicznego, był dyrektorem Wojewódzkiej Poradni Zdrowia Psychicznego i biegłym lekarzem ZUS. Do jego uczniów należał Antoni Kępiński, który obdarzał go szczególnym rodzajem uznania i admiracji.

W roku 1952 zachorował na zapalenie płuc, które spowodowało chorobę serca. Zmarł na zawał serca w 1956 roku w Zakopanem, został pochowany w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Przypisy

  1. Koło lekarzy-legjonistów. „Kurier Warszawski”. 190, s. 10, 14 lipca 1935. 

Bibliografia[edytuj]

  • Brożek Krzysztof, Herczyńska Grażyna: Władysław Stryjeński (1889-1956). Postępy Psychiatrii i Neurologii 15 (3), ss. I–VI, 2006
  • Anna Stryjeńska-Syrzistie: „Władysław Stryjeński”. W: Słownik biograficzny Rabki. Kraków-Rabka, 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj]