Władysław Suszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Suszyński
Biskup tytularny Tabbory
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1898
Janów
Data i miejsce śmierci 27 października 1968
Białystok
Administrator apostolski w Białymstoku
Okres sprawowania 1968
Biskup pomocniczy w Białymstoku
Okres sprawowania 1948–1968
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Archidiecezja wileńska
Prezbiterat 26 maja 1921
Nominacja biskupia 19 stycznia 1948
Sakra biskupia 9 maja 1948
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 9 maja 1948
Konsekrator August Hlond
Współkonsekratorzy Romuald Jałbrzykowski
Stanisław Kostka Łukomski

Władysław Suszyński (ur. 22 stycznia 1898 w Janowie, zm. 27 października 1968 w Białymstoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy w Białymstoku w latach 1948–1968, administrator apostolski w Białymstoku w 1968.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1898 w Janowie, w powiecie sokólskim, w rodzinie chłopskiej. Kształcił się kolejno w: Janowie, Sokółce i Grodnie. W 1916 wstąpił do seminarium duchownego w Wilnie, które ukończył w 1921, otrzymując święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerzego Matulewicza.

Kontynuował następnie studia specjalistyczne w Lublinie i Paryżu. Był wikariuszem w parafii Jazno i profesorem seminarium duchownego w Wilnie. W czasie okupacji hitlerowskiej był więziony w latach 1942–1943. Po zakończeniu II wojny światowej organizował przeniesienie seminarium duchownego z Wilna do Białegostoku.

19 stycznia 1948 został mianowany biskupem tytularnym Tabbory i biskupem pomocniczym w Białymstoku. Sakrę biskupią przyjął 9 maja 1948. Pełnił funkcję rektora seminarium w latach 1946-1968, wikariusza generalnego i kapitulnego archidiecezji w 1955 i 1968. 6 lipca 1968 został mianowany administratorem apostolskim polskiej części archidiecezji wileńskiej z siedzibą w Białymstoku. Rządził jednak krótko, niespełna kilka miesięcy. Uczestniczył w jubileuszu 50-lecia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie przeziębił się, i będąc chorym, wziął udział w sesji Episkopatu Polski w Warszawie. Zmarł 7 dni później i został pochowany w grobowcu przy starym kościele farnym znajdującym się obok prokatedry białostockiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]