Władysław Szczepański (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ks. dr Władysław Szczepański SJ (ur. 20 maja 1877 w Białej, zm. 30 maja 1927 w Innsbrucku[1]) – polski duchowny, biblista, archeolog i orientalista (palestynolog), profesor Papieskiego Instytutu Biblijnego w Rzymie i Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Polski Jezuita i badacz wschodu. Jego wyprawy badawcze zaowocowały szeregiem prac naukowych z orientalistyki i archeologii. Przez dziewięć lat był wykładowcą palestynologii w Rzymie, a następnie (od 1918) archeologię i Pismo Święte na Uniwersytecie Warszawskim. Był autorem pierwszego, katolickiego przekładu Ewangelii i Dziejów Apostolskich z języków oryginalnych na język polski.

Zmarł w drodze do Jerozolimy, gdzie miał objąć kierownictwo nowego Instytutu Biblijnego[2].

Publikacje (wybrane)[edytuj | edytuj kod]

  • Geographia historica Palestinae antiquae, 1912[2]
  • Palestyna przedhistoryczna, 1912
  • Bóg – człowiek w opisie ewangelistów. Nowy, synoptyczny przekład czterech ewangelii w jednej na podstawie tekstu greckiego z objaśnieniami., Rzym, 1914
  • Jeruzalem i Jerycho w świetle dziejów i wykopalisk – cztery odczyty, wyd. Gebethner i Sółka w Krakowie, 1917
  • Najstarsze cywilizacje wschodu klasycznego – Egipt wyd. Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1922
  • Najstarsze cywilizacje wschodu klasycznego – Babilon wyd. Książnica Polska, Warszawa – Lwów, 1923
  • Egea i Hatti, 1923
  • Palestyna po wojnie światowej, 1924
  • Jezus z Nazaretu w świetle krytyki, 1925
  • Impedimenta matrimonialia apud Hebraeos et in jure canonico, 1925

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]