Władysław Szczepaniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Szczepaniak
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1910
Warszawa, Rosja
Data i miejsce śmierci 6 maja 1979
Warszawa, Polska
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik, pomocnik, obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
1926–1928 Polonia Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1928–1948 Polonia Warszawa 172 (56)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1930–1947 II Rzeczpospolita Polska 34 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1948–1949 Gwardia Warszawa
1951–1952 Polonia Warszawa
1953 Polonia Warszawa
Pogoń Grodzisk Mazowiecki
Polonia Warszawa (młodzież)

Władysław Szczepaniak (ur. 19 maja 1910 w Warszawie, zm. 6 maja 1979 tamże) – polski piłkarz, obrońca. Symbol Polonii, z warszawskim klubem był związany przez całą karierę.

W lidze debiutował w 1928, początkowo występując w napadzie. Krótko grał także w pomocy, by na początku lat 30. przekwalifikować się na obrońcę. Szybko stał się podporą defensywy Czarnych Koszul, z czasem zostając kapitanem drużyny. Na piłkarskie boiska wybiegał do 1947, świętując w 1946 zdobycie pierwszego w historii mistrzostwa Polski dla Polonii, w pierwszej powojennej edycji MP.

W reprezentacji Polski debiutował w 1930 w meczu ze Szwecją, ostatni mecz rozegrał już po wojnie w 1947. Rywalem znowu była Szwecja. Po tym meczu aż do 2013 był najstarszym reprezentantem Polski w historii (37 lat i 118 dni). Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 34 spotkania, wielokrotnie pełniąc funkcję kapitana, także w historycznym meczu z Brazylią na MŚ 38. Brał udział w IO 36, gdzie polska reprezentacja zajęła 4 miejsce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]