Władysław Szenajch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Szenajch
Data urodzenia 13 maja 1879
Data śmierci 23 października 1964
Zawód, zajęcie lekarz
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi
Grób lekarza Władysława Szenajchy na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Władysław Szenajch (ur. 13 maja 1879 w Warszawie, zm. 23 października 1964) – polski lekarz pediatra, filozof medycyny, społecznik i organizator służby zdrowia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Edwarda i Emilii z domu Wanke, pochodzącej z rodziny o holenderskich korzeniach. Ukończył gimnazjum w Warszawie w 1898, następnie Wydział Lekarski Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Studiował również za granicą[1].

Od 1906 był ordynatorem w szpitalu dla dzieci Anny-Marii w Łodzi. Od 1913 był naczelnym lekarzem tego szpitala[1].

W latach 1913–1953 był ordynatorem warszawskiego Szpitala im. Karola i Marii. W 1922 został docentem pediatrii, a w 1929 został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

Od 1917 był referentem, a następnie naczelnikiem wydziału opieki państwowej nad dzieckiem i matką w Ministerstwie Zdrowia Publicznego, Opieki Społecznej i Ochrony Pracy. W 1918 kierował tym ministerstwem w ramach prowizorium rządowego Władysława Wróblewskiego. Następnie do sierpnia 1919 był dyrektorem departamentu opieki nad dziećmi i młodzieżą.

Stworzył razem z Janem Brudzińskim pierwsze placówki do opieki nad dziećmi. Przez wiele lat działał w Polskim Towarzystwie Pediatrycznym, Towarzystwie Medycyny Społecznej, Polskim Towarzystwie Szpitalnictwa i Izbie Lekarskiej. Po wojnie, w 1951 roku był profesorem Akademii Medycznej w Warszawie.

Książki i ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

Szenajch ogłosił ok. 70 prac z dziedziny chorób dzieci, z zakresu opieki nad dziećmi i śmiertelności dzieci, m.in.[1]:

  • Porównawcza statystyka urodzeń i śmiertelności wśród ludności ubogiej chrześcijańskiej i żydowskiej w Warszawie i Łodzi (1916)
  • Zasady organizacji opieki nad dziećmi (1927)
  • Monografia szpitala dla dzieci im. Karola i Marii, t. 2, 1926 i 1937
  • Przysięga i przykazanie Hipokratesowe (1931)
  • Rady dla matek o karmieniu i pielęgnowaniu niemowląt
  • Myśli Lekarza (1958).

Członkostwo w organizacjach[edytuj | edytuj kod]

Szenajch był m.in.:

  • członkiem prezydium i dyrekcji Centralnej Komisji Pomocy dla Dzieci
  • członkiem zarządu Komisji Ratowania Dzieci
  • przedstawicielem wydziału lekarskiego Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego w Radzie Fundacji Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa
  • od 1936 – prezesem zarządu tej fundacji
  • współzałożycielem i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej
  • założycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Szpitalnictwa
  • współzałożycielem i prezesem Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego
  • od 1927 dożywotnio – stałym sekretarzem Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego
  • od 1931 prezesem Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej[1]. Jako przedstawiciel tego gremium został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935-1939[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

10 listopada 1903 ożenił się z Eugenią Pianko[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 719–720.
  2. Z Naczelnej Izby Lekarskiej (kadencja V. 1935-1939). „Lekarz Polski”. Nr 7-8, s. 182, 1935. 
  3. M.P. z 1953 r. nr 117, poz. 1515
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 29.
  5. M.P. z 1952 r. nr 52, poz. 775.