Władysław Tarnawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Tarnawski
Ilustracja
Władysław Tarnawski w 1923 roku
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1885
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1951
Warszawa
Zawód filolog anglista

Władysław Tarnawski (ur. 3 listopada 1885 w Przemyślu, zm. 4 kwietnia 1951 w Warszawie) – polski profesor, filolog anglista. Syn Leonarda, bratanek doktora Apolinarego Tarnawskiego[1].

Symboliczny grób Władysława Tarnawskiego na Wojskowych Powązkach

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 ukończył C. K. Gimnazjum w Przemyślu, po czym podjął studia na Uniwersytecie Lwowskim, początkowo w zakresie filologii polskiej, zaś od 1908 - filologii angielskiej. Przed 1914 był profesorem gimnazjalnym w Przemyślu. Był działaczem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. Podczas I wojny światowej służył w szeregach armii austriackiej.

Redagował „Ziemię Przemyską”. Kontynuował przerwaną przez wojnę pracę naukową, a po pobycie w Anglii w 1922 uzyskał habilitację na UJK. W latach 1924-1934 i 1937-1939 był profesorem filologii angielskiej na UJK. Od 1928 był członkiem czynnym Towarzystwa Naukowego we Lwowie, w latach 1928-1935 sekretarzem Wydziału Filologicznego.

Był członkiem redakcji i prezesem komitetu redakcynego „Lwowskiego Kuriera Porannego”. Po utworzeniu w 1928 Stronnictwa Narodowego został przewodniczącym koła lwowskiego SN i członkiem zarządu dzielnicowego SN. Z Listy Narodowej kandydował do Sejmu RP III kadencji (1930–1935) w okręgu przemyskim nr 48[2][3].

W czasie pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) był kierownikiem katedry języka angielskiego na Uniwersytecie, zaś w czasie okupacji hitlerowskiej wykładał filologię angielską w ramach tajnego UJK i działał w konspiracyjnych strukturach SN we Lwowie. Po ponownym zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną podjął pracę na Uniwersytecie.

W 1945 zmuszony do wyjazdu ze Lwowa zamieszkał w Krakowie i od 16 października 1945 podjął wykłady na UJ. Podjął wówczas także aktywną działalność w konspiracji niepodległościowej jako wiceprezes Komitetu Ziem Wschodnich. 4 grudnia 1946 został za to aresztowany przez UB i uwięziony. Skazany na 10 lat więzienia zmarł w więzieniu na Mokotowie.

Grób własny znajduje się na Cmentarzu na Powązkach w Warszawie, a także symboliczny w Kwaterze „Na Łączce”. Pogrzeb profesora odbył się potajemnie w obecności najbliższej rodziny, był kontrolowany przez UB.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

  • O polskich przekładach dramatów Szekspira wyd. Kraków 1914, stron 207
  • Krzysztof Marlowe. Jego życie, dzieła i znaczenie w literaturze angielskiej wyd. Warszawa 1922, stron 265
  • Historia literatury angielskiej:
Tom I Od czasów najdawniejszych do Drydena i Miltona wyd. Lwów 1926, stron 590
Tom II Od Swift’a do Burns’a wyd. Lwów 1926, stron 644
  • Szekspir – Książka dla młodzieży i dorosłych wyd. Lwów 1931r. stron 301
  • Szekspir katolikiem wyd. Lwów 1938, stron 97
  • Przekład wszystkich dzieł Szekspira, z czego 8 wydano, a reszta znajduje się w rękopisach w Bibliotece Jagiellońskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Nicieja. Głodzący lekarz z Kosowa, postać wyjątkowa. „Głos Szczeciński”, s. 8-9, 2011-08-12. ISSN 0137-9178. 
  2. Wybory. „Ziemia Przemyska”. 59, s. 2, 18 października 1930. 
  3. Kandydaci do Sejmu z Listy Narodowej 4. w okręgu przemyskim. „Ziemia Przemyska”. 60, s. 1, 25 października 1930. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]