Władysław Tarwid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Tarwid
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 13 stycznia 1887
Przebieg służby
Lata służby do 1932
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki 32 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Władysław Tarwid (ur. 13 stycznia 1887, zm. 10 marca 1971) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

W okresie od 8 października 1919 do 5 marca 1929 dowodził 32 Pułkiem Piechoty w Modlinie[1][2]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora w piechocie z dniem 1 kwietnia 1920, w grupie „byłych oficerów Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. Tego samego dnia Minister Spraw Wojskowych zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia podpułkownika. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 207. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 16 marca 1927 Prezydent RP mianował go pułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W lutym 1929 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Modlin celem odbycia trzymiesięcznej praktyki poborowej[5], lecz już w marcu został przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[6]. Z dniem 31 maja 1932 został przeniesiony z dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w stan spoczynku[7].

W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był „przewidziany do użycia w czasie wojny”[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Rocznik oficerski 1924 s. 203, 342.
  2. Rocznik oficerski 1928 s. 48, 161.
  3. Rocznik oficerski 1923 s. 218, 398.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 19 marca 1927 r. s. 91.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 4 z 14 lutego 1929 r. s. 79.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 12 marca 1929 r. s. 91.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 16 sierpnia 1932 r. s. 361.
  8. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 324, 842.

Bibliografia[edytuj]

  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Księga chwały piechoty, praca zbiorowa, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939.
  • Stanisław Horasymow, Zarys historii wojennej 32-go Pułku Piechoty, Warszawa 1929.