Władysław Teofil Bartoszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Władysław Teofil Bartoszewski
Ilustracja
Władysław Teofil Bartoszewski (2023)
Data i miejsce urodzenia

22 października 1955
Warszawa

Zawód, zajęcie

historyk, menedżer, nauczyciel akademicki, polityk

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Uczelnia

Collegium Civitas, Uniwersytet Oksfordzki

Stanowisko

poseł na Sejm IX i X kadencji (od 2019), wiceminister spraw zagranicznych (od 2023)

Pracodawca

JP Morgan, Credit Suisse, PGE, ING, MSZ

Partia

Polskie Stronnictwo Ludowe

Rodzice

Antonina Mijal,
Władysław Bartoszewski

Małżeństwo

Alexandra Richie

Dzieci

2

Władysław Teofil Bartoszewski (ur. 22 października 1955[1] w Warszawie[2]) – polski historyk, menedżer, nauczyciel akademicki i polityk, posiadający również obywatelstwo brytyjskie, doktor (PhD) w dziedzinie antropologii kulturowej, poseł na Sejm IX i X kadencji, sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (od 2023).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława Bartoszewskiego i Antoniny Mijal. Ukończył szkołę średnią w Warszawie[2]. Od 1976 zaangażowany w działalność opozycyjną. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników, zaczynając od pomocy przy tworzeniu „Biuletynu KOR”. Od 1977 współpracownik Mirosława Chojeckiego w Niezależnej Oficynie Wydawniczej NOWA, gdzie zajmował się m.in. składaniem wydawnictw niezależnych i ich kolportażem. W ramach represji poddawany przesłuchaniom przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i do 1980 objęty zakazem wydania paszportu[3].

W 1980 uzyskał tytuł zawodowy magistra z zakresu antropologii i historii na Uniwersytecie Warszawskim[4]. W czerwcu tegoż roku wyjechał do Anglii[3]. W 1984 uzyskał stopień naukowy doktora (ang. doctor of philosophy) w dziedzinie antropologii kulturowej na Uniwersytecie Cambridge[4].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1985 wykładał semiotykę na Uniwersytecie Cambridge. W latach 1985–1989 był samodzielnym pracownikiem naukowym na Uniwersytecie Oksfordzkim w St Antony’s College. W latach 1986–2000 prowadził zajęcia z historii nowożytnej i polityki w Wadham College w Oksfordzie, od 1988 również w Lady Margaret Hall w Oksfordzie. W latach 1989–2000 był nauczycielem historii Żydów dla studentów zewnętrznych na Uniwersytecie Londyńskim. W latach 1985–1990 był związany jako senior associate z Institute of Russian, Soviet and East European Studies na Uniwersytecie Oksfordzkim. Od września 1990 do września 1991 był wykładowcą historii na University of Warwick[4].

W 1985 był współzałożycielem Instytutu Studiów Polsko-Żydowskich w Oksfordzie, pełnił funkcję jego dyrektora, pozostał w zarządzie tej jednostki[4].

W 2015 został kierownikiem Katedry Władysława Bartoszewskiego w Collegium Civitas w Warszawie[5].

Autor, współautor i redaktor licznych książek i kilkudziesięciu artykułów naukowych.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1990–1991 był konsultantem w przedsiębiorstwie COBA M.I.D., a w latach 1991–1997 oraz 2004–2006 konsultantem do spraw strategii dla dużych międzynarodowych spółek giełdowych w brytyjskiej firmie Central Europe Trust, gdzie doszedł do stanowiska starszego partnera i członka zarządu[4]. W latach 1997–2000 pracował w amerykańskim banku inwestycyjnym JP Morgan w Londynie i Warszawie (jako dyrektor banku na Polskę), gdzie nadzorował m.in. projekty w sektorze telekomunikacyjnym i energetycznym[4]. Następnie do 2003 był dyrektorem zarządzającym w ING Barings[4].

W 2006 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako doradca ministra. W latach 2007–2012 zatrudniony w szwajcarskim banku Credit Suisse, w tym jako dyrektor generalny banku w Polsce[4]. W latach 2012–2016 był zatrudniony w Grupie Kapitałowej PGE jako prezes zarządu Domu Maklerskiego PGE oraz wiceprezes zarządu spółki akcyjnej Exatel[4][5].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2018 podjął współpracę z Polskim Stronnictwem Ludowym. Poparł kandydatów tej partii w wyborach samorządowych w Warszawie[6]. W 2019 jako przedstawiciel PSL bezskutecznie kandydował do Parlamentu Europejskiego z listy Koalicji Europejskiej. Zdobył wówczas 35 075 głosów w okręgu wyborczym nr 4[7].

W tym samym roku wystartował z ramienia PSL w wyborach parlamentarnych jako lider listy tego ugrupowania w okręgu warszawskim. Uzyskał mandat posła IX kadencji, otrzymując 30 405 głosów[8]. Po wyborach przystąpił do PSL (na posiedzeniu rady naczelnej partii 3 listopada wręczono mu legitymację członkowską)[9]. W Sejmie wszedł w skład Komisji Spraw Zagranicznych (w 2022 został jej wiceprzewodniczącym[10]) oraz Komisji do Spraw Energii, Klimatu i Aktywów Państwowych[11]. W wyborach parlamentarnych w 2023 jako kandydat Trzeciej Drogi uzyskał poselską reelekcję, otrzymując 34 563 głosy w dotychczasowym okręgu[12]. Został ponownie wybrany na wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Zasiadł także w Komisji Łączności z Polakami za Granicą oraz Komisji do spraw Unii Europejskiej[13]. W grudniu 2023 został powołany na urząd sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W zakres jego kompetencji weszły: współpraca z Sejmem i Senatem, bieżąca koordynację spraw parlamentarnych, podpisywanie przygotowywanych przez ministerstwo stanowisk rządu do pozarządowych projektów ustaw, reprezentowanie Ministra podczas rozpatrywania projektu ustawy budżetowej, koordynacja problematyki azjatyckiej oraz relacje z diasporą żydowską[14].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną jest Alexandra Richie. Ma dwie córki. Posiada obywatelstwo polskie oraz brytyjskie[15]. Zna języki: angielski, francuski i rosyjski[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Bartoszewski, mamprawowiedziec.pl [dostęp 2019-08-09].
  2. a b Władysław Teofil Bartoszewski, koalicjaeuropejska.pl [zarchiwizowane 2019-10-15].
  3. a b Ludzie NOWEJ 1977–2007, Warszawa: Niezależna Oficyna Wydawnicza Nowa, 2007, s. 40–41.
  4. a b c d e f g h i Wladyslaw T. Bartoszewski, linkedin.com [dostęp 2019-11-01] (ang.).
  5. a b Kierownicy, Collegium Civitas [zarchiwizowane 2019-04-01].
  6. Mikołaj Pietraszewski, Jakub Stefaniak przedstawił startujących do rady Warszawy i sejmiku. Wśród nich matka Gołoty, popiera ich syn Bartoszewskiego, radiozet.pl, 14 września 2018 [dostęp 2019-06-08].
  7. Wybory do Parlamentu Europejskiego 2019, pkw.gov.pl [dostęp 2019-08-09].
  8. Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2019, pkw.gov.pl [dostęp 2019-11-01].
  9. Władysław Teofil Bartoszewski oficjalnie przystąpił do PSL, radioszczecin.pl, 3 listopada 2019 [dostęp 2019-11-03].
  10. Prof. Władysław Teofil Bartoszewski nowym wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. PO ma pretensje do PSL, i.pl, 1 grudnia 2022 [dostęp 2022-12-02].
  11. Posłowie IX kadencji: Władysław Teofil Bartoszewski, sejm.gov.pl [dostęp 2020-08-04].
  12. Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2023, pkw.gov.pl [dostęp 2023-10-17].
  13. Posłowie X kadencji: Władysław Bartoszewski, sejm.gov.pl [dostęp 2023-12-03].
  14. a b Władysław Teofil Bartoszewski, gov.pl [zarchiwizowane 2024-01-22].
  15. Magdalena Rigamonti, Władysław Teofil Bartoszewski: Nie małpuję ojca świadomie, gazetaprawna.pl, 30 kwietnia 2019 [dostęp 2019-05-07].