Władysław Wawrzyniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Wawrzyniak
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1890
Antonin
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914-1929 i 1939-1940
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich
70 pułk piechoty
58 pułk piechoty
57 pułk piechoty
35 pułk piechoty
Stanowiska dowódca odcinka południowego powstania wielkopolskiego
Główne wojny i bitwy powstanie wielkopolskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości

Władysław Wawrzyniak (ur. 15 maja 1890 w Antoninie, zm. 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Ludwika i Józefy z Rosińskich[1]. Absolwent Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana, maturę zdał w 1911 roku oraz studia prawnicze na uniwersytetach w Monachium i we Wrocławiu.

W 1914 powołany do armii niemieckiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Biedrusku w stopniu podporucznika, został wysłany na front zachodni. Dowodził kompanią.

Po demobilizacji, powrócił do Wielkopolski i był aktywnym uczestnikiem wydarzeń Republiki Ostrowskiej, powierzono mu dowództwo nad utworzonym wówczas 1 pułkiem piechoty polskiej. Został on rozwiązany pod naciskiem władz niemieckich i poznańskich. Miesiąc później, w styczniu 1919 roku, objął dowództwo Batalionu Pogranicznego ze Szczypiorna i na jego czele ponownie zajął Ostrów. W powstaniu wielkopolskim był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Współdowodził także 12 pułkiem strzelców wielkopolskich. Do stopnia porucznika awansował 5 maja 1919, do stopnia kapitana 1 czerwca 1919. Walczył na froncie bolszewickim. Ranny, po wyjściu, ze szpitala objął stanowisko komendanta Grudziądza. Od 1921 w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisku szefa Oddziału I i V, a następnie pełniącego obowiązki szefa poborowego[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 360. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 70 Pułk Piechoty[3]. Z dniem 1 października 1923 roku został przeniesiony do Rezerwy Oficerów Sztabowych DOK VII[4]. Następnie pełnił służbę w 68 Pułku Piechoty we Wrześni[5]. W maju 1925 roku został przeniesiony do 58 Pułku Piechoty w Poznaniu na stanowisko dowódcy I batalionu[6]. W 1928 roku był dowódcą III batalionu 35 Pułku Piechoty w Brześciu[7]. W marcu 1929 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX[8]. Z dniem 30 września tego roku został przeniesiony w stan spoczynku[9].

Mieszkał w Buku, pracował w stowarzyszeniu kupieckim. W 1937 roku pełnił przez kilka miesięcy obowiązki komisarycznego burmistrza Opalenicy, a następnie taką samą funkcję we Lwówku[10]. Opracował Zarys historii powstania w południowej części Księstwa Poznańskiego („Wolność” nr 4, 5, 7/1922 Poznań, „Gazeta Ostrowska” nr 1/1994 1 s. 11–13).

W czasie kampanii wrześniowej, zgłosił się na ochotnika do wojska. Skierowany do jednostki zapasowej, wzięty do niewoli, osadzony w Kozielsku, zamordowany w Katyniu. Figuruje na liście wywózkowej 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku, poz. 72.

Władysław Wawrzyniak był żonaty z Martą Matuszewską[1]. Jedna z ulic w Ostrowie nosi jego nazwisko.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 672.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 102, 320, 402.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 33.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 6 września 1923 roku, s. 547.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 284, 346.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 264, 272.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 51, 169.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 86.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 sierpnia 1929 roku, s. 262.
  10. Bogumił Wojcieszak: "Nie dajmy zginąć ofiarom... . Opaleniczanie w latach II wojny światowej", Wydawnictwo Opalgraf, Opalenica 2013, ​ISBN 978-83-63294-01-4​, Str. 163
  11. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 101
  12. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 312.
  13. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]