Władysław Wawrzyniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Wawrzyniak
Ilustracja
Major Major
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1890
Antonin
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914 - 1940
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 12 Pułk Strzelców Wielkopolskich,
70 pułk piechoty,
58 pułk piechoty,
57 pułk piechoty,
35 pułk piechoty
Stanowiska dowódca odcinka południowego powstania wielkopolskiego
Główne wojny i bitwy powstanie wielkopolskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości

Władysław Wawrzyniak (ur. 15 maja 1890 w Antoninie, zm. 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie Ludwika i Józefy z Rosińskich. Absolwent Królewskiego Gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana, maturę zdał w 1911 oraz studia prawnicze na uniwersytetach w Monachium i we Wrocławiu.

W 1914 powołany do armii niemieckiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Biedrusku w stopniu podporucznika, został wysłany na front zachodni. Dowodził kompanią.

Po demobilizacji, powrócił do Wielkopolski i był aktywnym uczestnikiem wydarzeń Republiki Ostrowskiej, powierzono mu dowództwo nad utworzonym wówczas 1 Pułkiem Piechoty Polskiej. Został on rozwiązany pod naciskiem władz niemieckich i poznańskich. Miesiąc później, w styczniu 1919 roku, objął dowództwo Batalionu Pogranicznego ze Szczypiorna i na jego czele ponownie zajął Ostrów. W powstaniu wielkopolskim był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Współdowodził także 12 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich. Do stopnia porucznika awansował 5 maja 1919, do stopnia kapitana 1 czerwca 1919. Walczył na froncie bolszewickim. Ranny, po wyjściu, ze szpitala objął stanowisko komendanta Grudziądza. Od 1921 w DOK Poznań jako szef poboru, następnie szef I i V Oddziału. Od 1925 dowodził batalionem w 58 i 57 pp. W 1928 przeniesiony na to samo stanowisko w 35 pp. W 1929 przeszedł w stan spoczynku.

W czasie kampanii wrześniowej, zgłosił się na ochotnika do wojska. Skierowany do jednostki zapasowej, wzięty do niewoli, osadzony w Kozielsku, zamordowany w Katyniu. Figuruje na liście wywózkowej LW 036/4 z 16.4.1940 poz., 72.

Opracował Zarys historii powstania w południowej części Księstwa Poznańskiego („Wolność” nr 4, 5, 7/1922 Poznań, „Gazeta Ostrowska” nr 1/1994 1 s. 11–13).

Życie prywatne[edytuj]

Mieszkał w Buku, pracował w stowarzyszeniu kupieckim. Ożenił się z z Martą Matuszewską.

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 101
  2. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 312.
  3. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-13].
  4. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-13].


Bibliografia[edytuj]

  • Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.