Władysław Zawistowski (krytyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Władysław Zawistowski (ur. 21 czerwca 1897, zm. 30 grudnia 1944) – krytyk teatralny i teatrolog. Współpracownik Leona Schillera. Krzewiciel pojęcia teatrologii.

Doktoryzował się w roku 1920. Był związany z grupą „Skamandra”. W roku 1921 współtworzył eksperymentalny "Teatr Elsynor". W latach 1924–1926 redaktor naczelny "Sceny Polskiej". O teatrze pisywał w prasie literackiej i w dziennikach m.in. w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Kurierze Polskim"[1].

W styczniu 1921 w „Skamandrze” opublikował fantazję teatralną Amor felix, odczytaną przez Halinę Starską w teatrze Reduta Osterwy[2].

Od 1928 r. członek Rady Repertuarowej Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie, gdzie pełnił funkcję stałego kierownika literackiego. Stanowisko to piastował do roku 1930. Od 1932 naczelnik Wydziału Sztuki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był jednym z założycieli Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej, organizacji państwowej finansującej większość warszawskich teatrów. Działał też w PIST (Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej). W 1939 roku został mianowany dyrektorem połączonych teatrów warszawskich. Stanowiska tego z powodu wybuchu wojny już nie objął.

Działał w konspiracji w Wydziale[3] Kultury i Sztuki Delegatury Rządu na Kraj. W marcu 1941 roku aresztowany przez niemieckie władze okupacyjne w związku ze sprawą zabójstwa Igo Syma[4]. Wywieziony przez Niemców w czasie powstania warszawskiego zginął w obozie koncentracyjnym Neuengamme.

Zbiór jego recenzji opublikowano w 1971 pt: Teatr warszawski między wojnami pod redakcją Stanisława Furmanika i Zygmunta Szweykowskiego.

W 1935 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Zawistowski. Amor felix. „Skamander (czasopismo)\Skamander”. 1921 (4), s. 16–17, styczeń 1921. Władysław Zawistowski (pol.). 
  2. Grażyna Chmielewska: Starska Halina, właściwie Starkiewicz Helena (1888–1957). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XLII: Stanislaw ks. Mazowiecki – Stawiarski Seweryn;. Kraków: PAN (www.psb.pan.krakow), 2002, s. 366–369.
  3. Grzegorz Ostasz: Mecenat Polskiego Państwa Podziemnego (1939-1945). 2003-09-30. [dostęp 29 grudnia 2007].
  4. Władysław Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci, Warszawa 1970, s. 106.
  5. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 255.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Raszewski (red.nacz): Słownik biograficzny teatru polskiego. [T. 1], 1765 - 1965. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973.