Władysław Zawistowski (krytyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Zawistowski
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1944
Neuengamme (KL)
Zawód, zajęcie krytyk teatralny, teatrolog
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Wawrzyn Akademicki

Władysław Zawistowski (ur. 21 czerwca 1897 w Warszawie, zm. 30 grudnia 1944 w Neuengamme) – krytyk teatralny i teatrolog. Współpracownik Leona Schillera. Krzewiciel pojęcia teatrologii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Doktoryzował się w roku 1920. Był związany z grupą „Skamandra”. W roku 1921 współtworzył eksperymentalny Teatr Elsynor. W latach 1924–1926 redaktor naczelny „Sceny Polskiej”. O teatrze pisywał w prasie literackiej i w dziennikach m.in. w „Kurierze Polskim”[1] (1920–1926), „Epoce” (1927–1928), „Tygodniku Ilustrowanym” (1922–1928), „Pionie” (1933–1934)[2].

W styczniu 1921 w „Skamandrze” opublikował fantazję teatralną Amor felix, odczytaną przez Halinę Starską w teatrze Reduta Osterwy[3].

Od 1928 członek Rady Repertuarowej Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie, gdzie pełnił funkcję stałego kierownika literackiego. Stanowisko to piastował do roku 1930. Od 1932 naczelnik Wydziału Sztuki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był jednym z założycieli Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej, organizacji państwowej finansującej większość warszawskich teatrów. Działał też w PIST (Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej). W 1939 został mianowany dyrektorem połączonych teatrów warszawskich. Stanowiska tego z powodu wybuchu wojny już nie objął.

Działał w konspiracji w Wydziale[4] Kultury i Sztuki Delegatury Rządu na Kraj. W marcu 1941 aresztowany przez niemieckie władze okupacyjne w związku ze sprawą zabójstwa Igo Syma[5]. Wywieziony przez Niemców w czasie powstania warszawskiego, zginął w obozie koncentracyjnym Neuengamme k. Hamburga. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 274-6-1,2)[6].

Zbiór jego recenzji opublikowano w 1971 pt: Teatr warszawski między wojnami pod redakcją Stanisława Furmanika i Zygmunta Szweykowskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Zawistowski. Amor felix. „Skamander (czasopismo)\Skamander”. 1921 (4), s. 16–17, styczeń 1921. Władysław Zawistowski (pol.). 
  2. Władysław Zawistowski, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2020-05-23] (pol.).
  3. Grażyna Chmielewska: Starska Halina, właściwie Starkiewicz Helena (1888–1957). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XLII: Stanislaw ks. Mazowiecki – Stawiarski Seweryn;. Kraków: PAN (www.psb.pan.krakow), 2002, s. 366–369.
  4. Dr Grzegorz Ostasz: Mecenat Polskiego Państwa Podziemnego (1939–1945). 2003-09-30. [dostęp 29 grudnia 2007].
  5. Władysław Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci, Warszawa 1970, s. 106.
  6. Cmentarz Stare Powązki: Zawistowscy, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-31].
  7. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277 „za zasługi w dziedzinie literatury i publicystyki”.
  8. M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 305 „za wybitne zasługi dla dobra literatury polskiej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]